Seizoen na seizoen werd Mac de clou voor grappen over penissen en ballen en shirtloze mannen. Er is de première van de serie, waarbij ze tijdelijk een homobar runnen, of de keer dat hij een nietsvermoedende Dennis shirtloos ziet dansen. Elf seizoenen en tot in de volwassenheid kwam Mac eindelijk “uit de kast”, wat hij prompt verliet tot een seizoen later vanwege een geschil over vroege tickets. Ik ben oud genoeg om mijn afkeer van de eerste seizoenen te pareren met mijn oprechte plezier in de show, die slim en grappig is, soms heel erg de grens die ik trek in mijn persoonlijke geloofssysteem. Maar zoals de meeste dingen was de seksualiteit van Mac, zelfs in de snel veranderende jaren van 2010, een voorwerp van spot, bedoeld om de mensen met wie ik ben opgegroeid te amuseren – mannen op wie ik nu met plezier zou springen als ik de kans kreeg. (Ik nam de pruik en de lading, het gebeurde gewoon.) Het zou revolutionair kunnen zijn als een homoseksueel personage als Mac zou bestaan als een clou op gelijke voet met zijn leeftijdsgenoten, narcisten, bedriegers en leugenaars en dergelijke. In een utopische toekomst kunnen homo’s ook slecht en dom zijn, zoals Dennis en Dee.
Dan is er Marco, van Degrassi: de volgende generatie. Een groot deel van mijn twintiger jaren beschreef ik zijn representatieve functie in de show als vervelend, moeilijk, ouderwets en muf. Als een seismisch waarschuwingsbord Op deze manier geboreneen grote aardbeving van die omvang zou tien jaar later plaatsvinden. Maar nu ben ik in de dertig en heb ik tien jaar professioneel over homo’s geschreven, gehard door de grote verandering in het lot die queer-mensen ons de laatste tijd hebben opgedrongen.
Simpel gezegd: ik wil weer wakker worden.
Het is ahistorisch om Marco’s karakter te beschrijven Degrassi helemaal niet revolutionair. In een tv-serie die bekend stond om zijn baanbrekende onderwerpen die ouders en commentatoren deden kronkelen, deed hij alles wat een homoseksuele tiener op televisie kon doen: ontmoette zijn vader in Shakespeariaanse stijl, dwong zijn vrouwen tot baardslaven, droeg meer truienvesten dan Kurt Hummel zijn magere kleine heupen kon schudden. Hij had een vriendin en werd verliefd. Spinner vóór de schietpartij op de kleuterschool ‘MARCO IS A FAG’ had gekrabbeld, kwam Drake tussenbeide als bondgenoot. En er zijn ook dieptepunten. Hij stond vaak vijandig tegenover vrouwen, zoals veel homoseksuele mannen weten. Voordat hij bij zijn vader uit de kast kwam, worstelde Marco thuis met zijn overdreven mannelijke Italiaans-Canadese cultuur, waarbij zijn vader vaak homofobe gevoelens uitte terwijl zijn moeder ineenkromp in de keuken. In een bijzonder tragische episode, een van de meest verontrustende (en memorabele), wordt hij in een park gehomobageerd door een groep mannen die nooit worden betrapt.
Net als alle andere karakters DegrassiMarco is in essentie een mens. Paradoxaal genoeg fungeert hij naast de rest van de cast ook als avatar voor de tijdgeest, een vat waardoor grotere bewegingen in de samenleving worden gefilterd en naar ons worden teruggespuugd. Dit maakt deze gebeurtenis tot een zeer interessant fenomeen onder de millenniumgeneratie; Dat is wat het representatieve schrijven dat hij pionierde zo verwerpelijk maakt voor mij, verblind door voortijdige vermoeidheid.
