Dit veelzeggende essay is gebaseerd op een gesprek met Harry Jones, 63, eigenaar en exploitant van Bridge Avenue Berries samen met zijn vrouw Susan, in Allenwood, Pennsylvania. Dit is bewerkt voor lengte en duidelijkheid.
Sinds ik klein was, heb ik het altijd al gewild mijn eigen bedrijf runnenmaar het heeft nooit gewerkt. Ik heb geprobeerd een klein boomkwekerijbedrijfje te starten, maar we konden niet concurreren met de grote kwekerijen en moesten sluiten.
Dan, een bosbessen de boerderij waar mijn vrouw en ik jarenlang bessen plukten, werd verkocht. Toen ik voor het eerst zei dat ik het zou kopen, zei hij: “Absoluut niet.”
Een paar maanden later waren we daar bosbessen aan het plukken, en de boerderij was nog steeds niet verkocht. We raakten in gesprek met de eigenaar en kochten hem in maart 2018.
Harry Jones (links) met zijn vrouw Susan (rechts). Met dank aan Harry Jones
Veel tijd om erover na te denken hadden we niet. Bosbessen seizoen begon begin juli en we hadden ongeveer vier maanden om ons voor te bereiden.
Die eerste zomer hadden we het gevoel dat we uit een brandslang dronken. We leerden alles in één keer – het ongedierte, de bodem, de klanten – meestal op de harde manier.
Ik begin niet helemaal opnieuw, maar het hebben van een boerderij verbaast me nog steeds
Mijn achtergrond ligt in de tuinbouw. Ik heb een universitair diploma in boomkwekerijbeheer en heb jarenlang landschappen ontworpen. Dus dat heb ik gedaan zijn rond de plant het grootste deel van mijn leven.
Het runnen van een bosbessenkwekerij is echter een andere uitdaging.
Harry inspecteert de grond op zijn boerderij in Pennsylvania. Matthew Ritenour/Business Insider
We hebben ongeveer 3 hectare bosbessen – ongeveer 3.800 planten – en we oogsten ongeveer 18.000 pond per jaar.
Interessant genoeg gebeurde dit allemaal in ongeveer 30 dagen in juli. Het is een intensieve maand, maar het werk stopt niet met het seizoen. De rest van het jaar wordt besteed aan de voorbereiding op het volgende jaar.
Door dit alles heb ik mijn fulltime baan in de houtindustrie behouden. We hebben de neiging om de boerderij de mijne te noemen zelfstandige hobbymaar in werkelijkheid hebben zelfs kleine boerderijen zoals de onze moeite om geld te verdienen.
Tegen de tijd dat je hebt betaald voor de input, reparaties, upgrades en alle andere kosten die bij een klein bedrijf horen, blijft er niet veel meer over.
Als ik jonger was, zou ik het anders doen
In deze levensfase denk ik anders over wat landbouw zou moeten zijn. Als ik 25 of 30 jaar jonger was, zou ik het niet runnen zoals ik nu doe.
Op dit moment zijn we erg gefocust op één gewas. Als ik eerder was begonnen, zou ik het aantal bosbessenstruiken hebben teruggebracht – misschien van 3.800 naar ongeveer 2.000 – en de rest van het land voor andere gewassen hebben gebruikt. Aardbeien, frambozenPompoenen – iets om het inkomen het hele jaar door te verhogen.
Harry inspecteert zijn 7 hectare grote boerderij voorafgaand aan het bosbessenseizoen. Matthew Ritenour/Business Insider
Dat is de grootste uitdaging in wat we doen. Als je maar op één oogst en een kort seizoen vertrouwt, is het moeilijk om een stabiel leven op te bouwen.
We hebben een manier gevonden om de inkomsten een beetje te verdelen. We vriezen blauwe bessen in – ongeveer 1.900 pond per jaar – en verkopen ze de hele winter op lokale markten en restaurants.
Het USDA-gecertificeerd biologisch worden is een doorbraak
Wij zijn begonnen biologisch boeren sinds de eerste dag van 2018, maar het kostte tijd om het officieel te maken. Om USDA-gecertificeerd biologisch te worden, moesten we een overgangsperiode van drie jaar doorlopen: we moesten alles documenteren wat we deden, van kunstmest tot ongediertebestrijding, en bewijzen dat we de normen volgden.
Bosbessen van Bridge Avenue Berries in Allenwood, Pennsylvania Matthew Ritenour/Business Insider
In het voorjaar van 2021 hebben we eindelijk de certificering behaald en op een dag kunnen we onze bessen noemen “USDA biologisch‘, we zien meer klanten, meer verkeer en zelfs mensen die een uur of langer rijden om ons fruit te plukken.
Maar naarmate de tijd verstrijkt, begint de slechte kant toe te nemen. Deze certificering kost ongeveer $1.400 per jaar – een grote uitgave voor een kleine boerderij – en vereist inspecties en papierwerk tijdens ons drukste seizoen. Wat nog belangrijker was, ik raakte gefrustreerd door wat ik zag als inconsistenties in het systeem.
Begin 2024 laten we de USDA-certificering vallen en stappen we over op Certified Naturally Grown, een programma onder leiding van kleine boeren. Het kost ongeveer $350 per jaar en houdt ons verantwoordelijk voor de National Organic Program Standards, maar op een manier die transparanter is en aansluit bij de manier waarop we telen.
Harry Jones bij Bridge Avenue Berries Matthew Ritenour/Business Insider
We weten dat we dit niet eeuwig zullen blijven doen
Realistisch gezien zullen we dat waarschijnlijk wel doen het runnen van een boerderij nog drie tot vijf jaar en dan zijn we van plan het te verkopen, zodat we meer vrijheid hebben om te reizen en onze drie kinderen en negen kleinkinderen te bezoeken.
Ik dacht na over wat jongeren met deze plek konden doen. Dit is een productieve boerderij met veel potentieel. Iemand met meer tijd en energie kan verder actie ondernemen dan wij.
Zelfs als ik wist wat ik nu weet, zou ik die boerderij nog steeds hebben gekocht.
We zijn blij met wat we hebben opgebouwd. Dit gaf mij de kans om eindelijk mijn eigen bedrijf te runnen en te werken met iets waar ik altijd van heb gehouden: planten. En het betekent veel voor ons om mensen hier te zien komen, van de boerderij te genieten en ons te vertellen hoeveel ze ervan houden.
