In een rustig industrieel gebied van Noord-Londen – waar een voormalige fabriek tevens dienst doet als atelier – Nicola Woollon en James West bouwde de fundering Koorts (geboren in 2025) lang voordat hij een naam had. “We ontmoetten elkaar en woonden naast elkaar in een industriegebied in Noord-Londen, waar enorme pakhuizen werden omgebouwd tot werkruimtes voor kunstenaars”, zegt Woollon. Hun vroege samenwerkingen neigden naar het onmogelijke – ‘behoorlijk gekke grootschalige projecten’, waaronder het inpakken van een gebouw in patchworkstof – maar de dynamiek stokte: Woollon duwde de ideeën naar voren, West zette ze op de grond. “Alles wat een beetje gek is, breng ik naar James, en hij zorgt ervoor dat het scenario gebeurt.”
Dat evenwicht ligt nu ten grondslag aan het materiaal dat de mode-industrie jarenlang heeft geprobeerd te ontwikkelen, maar daar grotendeels niet in is geslaagd. Het plantaardige bontalternatief van Fevvers, waarvoor patent is aangevraagd, is een categorie op zich: niet synthetisch of van dieren afkomstig, en vooral niet van plastic. Deze fijne, filamentachtige strengen lijken (tot nu toe) erg op struisvogelveren – met al zijn kenmerken en nuances – en zijn zacht, gelaagd en vloeiend, met natuurlijke onregelmatigheden die het licht opvangen en verschuiven bij beweging, waardoor de subtiele lift en zwaai van echte veren wordt nagebootst, in plaats van plat of te uniform te zitten.
Woollons uitgangspunt is praktisch. Nadat hij in borduurateliers in Engeland, Europa en India heeft gewerkt, heeft hij herhaaldelijke pogingen om veren te vervangen zien mislukken. “Er werd gezocht naar alternatieven voor bont”, legt hij uit, daarbij verwijzend naar eerdere experimenten met bedrukte zijde en chiffon met franjes. “Ze waren behoorlijk cool, maar niets zag er zo natuurlijk uit als echt bont… totdat we Fevvers ontwikkelden.”
De moeilijkheid ligt in de details: onregelmatigheid, beweging, lichtheid van struisvogelveren. “Elk exemplaar is vrij uniek”, zei Woollon. Het reproduceren van die variabiliteit – in plaats van een vlakke schatting – staat centraal.
Wat de zaken nog ingewikkelder maakt, is dat de markt deze zaken zowel verdoezelt als onthult. “Je typt ‘nepbont’ in Google en alles is felgekleurd en zegt nep-veganistisch bont”, zegt West. “Maar als je dieper graaft, is het eigenlijk echt bont.” Daarnaast bevinden de alternatieven zich meestal in de ambachtelijke ruimte en niet in de luxesector. Fevvers overbrugt die kloof met iets dat visueel overtuigend genoeg is om op te vallen in de mode. “Als je alleen maar naar zijn ogen kijkt, zeg je: ‘Wauw, ik kan niet geloven dat dit geen struisvogelveer is.'”
Ondanks bestaande aannames is dit proces niet afhankelijk van geavanceerde biotechnologie of iets dergelijks. “We hebben onze sterke punten op het gebied van de textieltechniek ingezet”, legt West uit. De eerste interacties met wetenschappelijke onderzoekers leken buiten bereik – “een taal die we niet eens konden begrijpen” – maar doorbraken vonden plaats door een andere toepassing van ambachtelijke kennis, met name Woollons begrip van hoe materialen zich in kleding gedragen.
Koorts bij Stella McCartney SS26
Dit bewustzijn blijkt belangrijk als je een Britse ontwerper wordt Stella McCartney vind dit materiaal. Wat gewoonlijk tijdens een seizoen gebeurt, wordt samengevat in een paar maanden. “We ontmoetten hem in juni… we dachten dat we misschien een paar maanden zouden praten”, zei Woollon. “Maar hij zei heel erg: ‘Laten we het meteen gebruiken. Dit is geweldig. Wauw.'”
De samenwerking culmineerde in Fevvers’ catwalkdebuut bij McCartney’s SS26 show in Parijs, waar zachte pasteltinten te zien waren in gestructureerde korsetjurken en korsetten. Dit markeert de verschuiving van ontwikkeling naar implementatie onder reële druk. “We moeten echt onze voet op het gaspedaal zetten en vooruit, vooruit, vooruit.”
Voor McCartney is de oproep in overeenstemming met al lang bestaande principes. In zijn woorden: “Dit is niet alleen het eerste plantaardige bontalternatief ter wereld, maar het is ook het bewijs dat merken die bont blijven gebruiken, wreedheid boven creativiteit verkiezen.” Voor Fevvers heeft deze ervaring duidelijk gemaakt hoe snel innovatie gerealiseerd moet worden zodra deze op het juiste platform terechtkomt.
De productie blijft met opzet beperkt. Het bedrijf opereert vanuit micro-eenheden in Groot-Brittannië en perfectioneert tegelijkertijd duurzaamheid en afwerkingen, waarbij uitbreiding gekoppeld is aan samenwerking en niet aan schaalvergroting op zich. “Het kan overal heen, of misschien wel meer dan dat”, zei West, wijzend op de mode-, interieur- en prestatiecontexten, hoewel de positionering premium blijft. “Houd het luxueus… alleen al het gebruik van de ingrediënten zal de prijs verhogen.”
De framing maakt deel uit van een bredere verschuiving. De traditionele bontproductie brengt zware ethische en ecologische gevolgen met zich mee, van het gebruik van hulpbronnen tot dierenwelzijnskwesties. “Ze worden allemaal voortijdig afgeslacht… elke landbouw is zeer intensief”, zei West. Fevvers biedt een andere basislijn, ook al werkt het bedrijf aan het produceren van nauwkeurigere impactgegevens.
Voorlopig is de focus duidelijk. “Dit is een superieur product”, zei Woollon. Toekomstige materialen worden niet uitgesloten, maar hebben ook geen topprioriteit. Waar het om gaat is de aanpak: het probleem identificeren en aanpakken vanuit de eerste beginselen. Zoals West zegt: “de bereidheid om te sleutelen… en te creëren.”
Fevvers positioneert zichzelf niet als een vervanger, maar eerder als een resetter – een materiaal dat op zijn eigen voorwaarden bij de mode past en tegelijkertijd die voorwaarden stilletjes verandert.
Fotografie met dank aan Fevvers.
van links: mede-oprichter van Fevvers James West en Nicola Woollon
