Toen Carmen Martell 14 jaar oud was, ontmoette ze een 23-jarige man in haar kleine stadje in New Hampshire. Hij werkte op een nabijgelegen steenfabriek en ze hield van hem. Hij begon school over te slaan, weg te rennen en problemen te krijgen met de wet. Op een gegeven moment beval een rechter hem om naar een tuchthuis in Vermont te gaan, maar Martells moeder wilde niet dat hij zo ver ging.
“Ik kan goed overweg met mijn moeder; ik ben de jongste van elf kinderen”, zei Martell. ‘Voordat ik hem ontmoette, kreeg ik geen problemen met de wet, school of wat dan ook. Ik voelde me behoorlijk beschut.’
Zijn moeder ging naar de steenfabriek en vertelde haar vriend dat ze hem zou aanklagen wegens verkrachting van een minderjarige als hij niet met Martell zou trouwen. Dus een paar weken nadat hij in 1985 naar de achtste klas ging, trouwde Martell. Hij is 15 jaar oud.
Hij is nooit meer naar school gegaan. Ze leed jarenlang onder huiselijk geweld van haar partner en scheidde uiteindelijk van hem om haar kinderen te beschermen. Zijn moeder stierf, waardoor hij geen emotionele of financiële steun meer had. Hij heeft overheidssteun nodig om het hoofd boven water te houden.
“Ik heb het gevoel dat ik mijn hele leven alles in de overlevingsmodus heb moeten doen,” zei Martell. “Zelfs na de scheiding hertrouwde ik, maar het patroon was hetzelfde. Dat is het enige patroon dat ik ken.”
Het verhaal van Martell is niet uniek. Tussen 2000 en 2021 waren in de Verenigde Staten bijna 315.000 minderjarigen legaal getrouwd – waarbij meisjes vaker dan jongens als kind trouwden. Tot 2018 waren kindhuwelijken legaal in alle vijftig staten, maar sindsdien 16 staten hebben een verbod aangenomen.
-
Lees volgende:
In de Verenigde Staten is het aantal kinderhuwelijken relatief laag, maar de aanhoudende legaliteit ervan heeft de aandacht getrokken van onderzoekers die deze praktijk helemaal willen uitbannen. Deze week bracht Sheryl Sandberg, voormalig chief operating officer van Meta en oprichter van de Lean In Foundation, in samenwerking met Columbia University een nieuw rapport uit: “Versnellen van de inspanningen om een einde te maken aan kindhuwelijkendie berekent dat de mondiale kosten van nietsdoen jaarlijks 175 miljard dollar bedragen. Het rapport belicht ook potentiële strategieën – waaronder investeringen in onderwijs, het vergroten van de toegang tot reproductieve gezondheidszorg en het veranderen van culturele en sociale normen – die zouden kunnen helpen deze praktijk in de Verenigde Staten te beëindigen.
“We praten zelden over kinderhuwelijken in een economische context, maar dat zou wel zo moeten zijn. Naast de voor de hand liggende gevolgen van productiviteitsverlies en hogere uitgaven aan gezondheidszorg, berooft het kindhuwelijk elk meisje van de vindingrijkheid en ideeën die zij de wereld zou kunnen inbrengen – een niet te overziene verspilling”, schreven Hillary Clinton, voormalig minister van Buitenlandse Zaken en voormalig senator, en Sheryl Sandberg in het voorwoord van het rapport. Clinton is momenteel voorzitter van de raad van bestuur van het Institute of Global Politics aan de Columbia University.
Rachel Vogelstein, directeur van het Women’s Initiative van het Columbia’s Institute of Global Politics en een van de auteurs van het nieuwe rapport, zei dat in de afgelopen 25 jaar het mondiale aantal kindhuwelijken is gedaald van 1 op de 4 meisjes die als kind trouwden naar 1 op de 5 meisjes. Maar pleitbezorgers en onderzoekers maken zich zorgen over de trend waarin landen hun prioriteiten en middelen verleggen, weg van gendergelijkheid en het beëindigen van kinderhuwelijken.
Vorig jaar hebben de Verenigde Staten miljarden dollars aan buitenlandse hulp bevroren die de rechten van vrouwen en gendergelijkheid helpen bevorderen, inclusief programma’s om kinderhuwelijken te helpen beëindigen. Vogelstein wees ook op een aantal autoritaire en populistische regimes die overheidsinstanties hebben ontmanteld die zich richten op het bevorderen van de rechten van vrouwen en meisjes, onder meer in Turkije en Argentinië. In Irak heeft het parlement onlangs een amendement voorgesteld om meisjes op negenjarige leeftijd te laten trouwen.
“Er bestaat bezorgdheid dat de bredere agressie in de inzet voor de mensenrechten van vrouwen en meisjes en de verwoestende impact die we zien op de gendergelijkheid, die we in de Verenigde Staten manifest zien, de strijd tegen kinderhuwelijken overal zal beïnvloeden – ook hier”, aldus Vogelstein.
Hoewel de meeste kindhuwelijken plaatsvinden in Latijns-Amerika, het Caribisch gebied, het Midden-Oosten, Sub-Sahara Afrika en Zuid-Azië, zijn de Verenigde Staten het bewijs dat kindhuwelijken nog steeds kunnen voorkomen in landen waar meisjes een betere toegang hebben tot onderwijs en werkgelegenheid.
“Ik denk dat veel hiervan als traditie of cultuur wordt beschouwd”, zei Sandberg. “Ja, er zijn veel culturele dingen in de wereld die slecht zijn en al lang voorbij zijn.”
Wat dit rapport uniek maakt, is de focus op de economische impact van kindhuwelijken. Volgens een analyse van het Center for Global Development kost kindhuwelijken de wereld 175 miljard dollar per jaar – bijna 2,5 biljoen dollar in 2040 – als gevolg van verloren productiviteit en toegenomen gezondheidsrisico’s. Het rapport stelt dat een investering van slechts 1,3 miljard dollar nodig is om het aantal kindhuwelijken in de komende vijf jaar met 30 procent terug te dringen.
“Ik hoop dat mensen hierover zullen gaan nadenken, niet alleen als iets dat we moeten aanpakken omdat het het juiste is om te doen, maar ook als iets dat we moeten aanpakken omdat het slim is om te doen,” zei Vogelstein.
Fatima Maada Bio, de first lady van Sierra Leone en lid van de Colombiaanse adviesraad voor kinderhuwelijken, zei dat ze kindhuwelijken in haar land strafbaar zou kunnen stellen na vijf jaar steun van de gemeenschap en de samenleving. Maada Bio is een van de meest uitgesproken pleitbezorgers tegen kindhuwelijken en zegt dat het meer is dan alleen een humanitaire kwestie.
“Ik heb de hele wereld rondgereisd om over deze kwestie te praten, en ik heb nog nooit een minister van Financiën zien praten over de financiële gevolgen van deze kwestie voor welke regering dan ook”, zei Maada Bio. “En ze moeten hierover praten. En de minister van Onderwijs moet praten over de voordelen van het op school houden van meisjes. De minister van Volksgezondheid moet praten over hoeveel meisjes er sterven in hun ziekenhuizen.”
Maada Bio zei dat ze blijft vechten om kinderhuwelijken in het hele land te beëindigen, omdat ze zelf op 12-jarige leeftijd trouwde en weet welke impact dit kan hebben op het leven van meisjes.
“Fatima die geen stem heeft, dat is de Fatima waar ik nu voor vecht”, zei Maada Bio.
Martell, nu 56, zei dat hij enkele jaren geleden naar een dokter ging en dat hij in zijn medische dossiers zag: “Kindermisbruik.”
Hij belde onmiddellijk de dokter en zei: ‘Wat bedoel je? Mijn moeder heeft mij nooit misbruikt.’ En voor het eerst legde iemand aan Martell uit dat hij nog een kind was toen hij trouwde. Martell zei dat hij het gesprek keer op keer in zijn hoofd doornam.
‘Zo heb ik er nog nooit over nagedacht,’ zei Martell. “Als iemand mij zou vragen of een 15-jarige vandaag zou moeten trouwen, zou ik daar absoluut tegen zijn. Ik zou protesteren of een petitie ondertekenen. Ik heb het gevoel dat die jaren mijn leven hebben gevormd.”
Martell zei dat hij verbaasd was toen hij hoorde dat kinderhuwelijken in de meeste delen van de Verenigde Staten nog steeds legaal zijn. Haar thuisstaat New Hampshire heeft het verbod pas in 2024 aangenomen – bijna veertig jaar nadat ze als minderjarige trouwde.
“Ik hoop dat er tegen die tijd een wet is”, zei Martell. “Ik wilde wel, maar je was te jong. Je kon geen sigaretten kopen. Je kon niet autorijden. Je kon niet veel doen, maar je mocht nog steeds trouwen. Het was geweldig. Destijds wist ik nog niets. Ik zag het leven niet door alle hoeken en gaten – ik had oogkleppen op.”
