Zes dagen na de start van Operatie Epic Fury bezocht president Trump Truth Social aangekondigdin de context van de voortdurende gezamenlijke Amerikaans-Israëlische militaire campagne tegen de Islamitische Republiek Iran: “Er zal geen deal met Iran komen behalve ONVOORWAARDELIJKE ABSORPTIE!” In dezelfde post leek de president de ‘onvoorwaardelijke overgave’ gelijk te stellen aan ‘de verkiezing van een GEWELDIGE EN AANVAARDBARE Leider’ om Iran te leiden, die het land zou laten opstaan uit ‘de rand van ineenstorting’ en ‘sterker dan ooit’ tevoorschijn zou komen.
Slechts drie dagen nadat hij “onvoorwaardelijke overgave” als zijn doel had aangekondigd, verklaarde Trump tijdens zijn toespraak op 9 maart in Doral, Florida, dat het einde van de oorlog zou komen “snel.” Het zou je vergeven kunnen worden als je een whiplash hebt gehad – vooral omdat Trump diezelfde dag tegen Fox News zei dat hij “niet blij” met de benoeming van de nieuwe opperste leider van Iran, Mojtaba Khamenei. Terwijl hij vorige week “onvoorwaardelijke overgave” eiste, had Trump Khamenei de jongere genoemd. “niet acceptabel.”
Wat is hier precies aan de hand?
Trump is een conservatieve nationalist, wat betekent dat hij erbij hoort algemene benadering van het buitenlands beleid en zijn specifieke buitenlandse beleid”bezienswaardighedenDaarom hebben persconferenties van het Pentagon met minister van Oorlog Pete Hegseth en voorzitter van de Joint Chiefs of Staff Dan Caine, sinds het begin van Operatie Epic Fury, herhaaldelijk de nadruk gelegd op empirische maatstaven voor het meten van succes, zoals het tot zinken brengen van Iraanse marineschepen, het neerschieten van Iraanse luchtmachtvliegtuigen, het vernietigen van Iraanse ballistische raketsilo’s en de vernietiging van lanceerlocaties, enzovoort.
Trump heeft het niet expliciet gezegd, maar het doel van de Trump-regering – en dus de definitie van overwinning – in Operatie Epic Fury lijkt vrij duidelijk: de neutralisatie van Iran als een actieve en voortdurende bedreiging voor de Verenigde Staten en onze belangen. Dat is tenminste een overwinning in de huidige campagne zou moeten gedefinieerd.
Maar dit roept nog steeds minstens één prangende vraag op, vooral in de context van de ballingschap van kroonprins Reza Pahlavi. een beroep doen op het Iraanse volk ter voorbereiding op ‘de beslissende fase van onze laatste strijd’: waar past het meest controversiële doel van het buitenlands beleid, namelijk ‘regimeverandering’, in deze puzzel?
Op dit punt kan niet worden ontkend dat grootschalige regimeverandering de meest wenselijke uitkomst is in het conflict in Iran. Pogingen om van regimeverandering een doel te maken worden vaak onderschat, vooral na het mislukken van het neoconservatieve beleid aan het begin van deze eeuw. Maar het zou vanzelfsprekend moeten zijn dat er enkele buitenlandse regimes zijn die zich gedragen op een manier die schadelijk is voor de Amerikaanse nationale belangen, en dat er een aantal buitenlandse regimes zijn die zich gedragen op een manier die in strijd is met de Amerikaanse nationale belangen. Het is natuurlijk en logisch om te willen dat een dergelijk regime op grote schaal wordt hervormd of volledig wordt vervangen – vooral als het wordt geleid door lokale gemeenschappen.
Misschien nog belangrijker: we kunnen een despoot die al 37 jaar aan de macht is, zoals Ali Khamenei, niet verpletteren, zoals de Amerikaanse en Israëlische legers in de vroege uren van deze operatie deden, en Nee hoop op een volledige regimeverandering. Alle mensen van goede wil zouden die uitkomst moeten verwachten – dat het Iraanse volk als leeuwen zal opstaan en het juk van de tirannie voor eens en voor altijd van zijn nek zal werpen, wat een langverwachte overwinning voor de Amerikaanse nationale belangen in het proces zal opleveren.
Het is echter zeer onwaarschijnlijk dat er een volledige regimeverandering zal plaatsvinden. Iraniërs waren er zojuist getuige van geweest hoe tienduizenden van hun burgers op brute wijze werden doodgeschoten tijdens een opstand tegen het regime eind december en begin januari. Het waren ongewapende mensen die te maken kregen met bedreigingen van het naziregime, in de vorm van de Islamitische Revolutionaire Garde en de paramilitaire Basij.
Dat alles roept dan nog een laatste vraag op: is het mogelijk dat er een overwinning komt in Operatie Epic Fury, en dat het Iraanse regime wordt geneutraliseerd als een bedreiging voor de Verenigde Staten en onze belangen, als die er is? Nee Massale regimeverandering in Teheran?
In theorie is het antwoord ja. Venezuela geeft een voorbeeld.
Delcy Rodríguez, de huidige leider, is een fervent marxistisch-leninist, net als haar voorgangers Hugo Chávez en Nicolás Maduro. Maar Rodriguez werkt sindsdien volledig samen met de Verenigde Staten Geweldige operatie in januari om Maduro eruit te halen om de simpele reden dat hij in deze kwestie geen echte keuze heeft: het is waar dat hij aan de macht blijft, maar alleen op de voorwaarden van een ‘aanbod’ gedaan door Trump en minister van Buitenlandse Zaken Marco Rubio dat, om te lenen van Vito Corleone in ‘The Godfather’, Rodríguez ‘niet kan weigeren’. Rodríguez was dus volledig coöperatief in gebieden als Amerika olie-extractie en heroprichting diplomatieke betrekkingen met de Verenigde Staten.
In theorie is een soortgelijke regeling mogelijk voor het afbrokkelende en onderdrukte regime in Teheran. En sommige deskundigen voorspellen dat dergelijke regelingen over een jaar of twee een kenmerk van het regime in Iran zullen zijn. Maar in de praktijk is er een netelig probleem dat westerlingen decennialang heeft gefrustreerd en verward terwijl ze proberen te onderhandelen met vurige islamisten: ze zijn niet bang voor de dood. Een socialist als Delcy Rodríguez kan immers meedenken; een islamist als Mojtaba Khamenei (of zijn opvolger), misschien niet.
De schoonste oplossing voor de problemen van Iran op dit moment – en de oplossing die het duidelijkst voldoet aan Trumps overwinningscriteria voor “onvoorwaardelijke overgave” – is een volledige regimeverandering. Dit is zeker de beste uitkomst voor de neutralisatie van de Iraanse dreiging en de bevordering van de Amerikaanse nationale belangen. Ik ben er verre van zeker van dat dat zal gebeuren. Maar net als de meeste mensen bid ik dat dit snel gebeurt.
Het nieuwste boek van Josh Hammer is ‘Israel and Civilization: The Fate of the Jewish People and the Fate of the West’..” Dit artikel is tot stand gekomen in samenwerking met Creators Syndicate. X: @josh_hammer
