Dit veelzeggende essay is gebaseerd op een gesprek met Shanice Day, een 30-jarige styliste die in Houston woont en vastzat in Dubai nadat ze daarheen was gereisd om haar verjaardag te vieren met een vriendin. Dit is bewerkt voor lengte en duidelijkheid.
Ik kwam naar Dubai met een van mijn beste vrienden. We verlieten Texas op 23 februari en aangekomen in Dubai begin 24e, mijn 30e verjaardag.
Het hotelpersoneel gaf me cake, rozen en drankjes. Ze zongen zelfs ‘Happy Birthday’. Echt buitengewoon. Elke keer als ik tegen iemand zeg dat het mijn verjaardag is, voel ik me speciaal.
28 februari zou de laatste dag zijn van mijn verjaardagsreis naar Dubai. Dat is wanneer De aanval van Iran begint. Sindsdien proberen we terug te keren naar de VS, maar we zijn veel obstakels tegengekomen.
Ik plande mijn verjaardagsreis naar Dubai ongeveer 5 maanden geleden
Ik had deze reis ongeveer vijf maanden geleden voor mij en mijn beste vriend gepland. Meestal reizen we samen overal naartoe. We besloten dat Dubai deze keer een goede plek zou zijn om het grote jubileum te vieren. Ik heb altijd al eens willen bezoeken het Midden-Oosten.
Aan het begin van de reis hebben we veel culturele dingen gedaan. We bezochten de moskee, Miracle Garden en het strand. We hebben ons echt verwend en verschillende soorten eten geprobeerd.
Dubai is een prachtige stad. Iedereen hier is zo aardig, en in mijn eerste paar dagen voelde ik me het veiligste dat ik ooit heb gevoeld. Ik had nooit gedacht dat zoiets hier zou gebeuren.
Laatste dag van mijn reis
Op zaterdag de 28e was ik aan het winkelen in Dubai Mall. Mijn beste vriendin bleef achter om naar het strand van ons resort te gaan.
Toen ik naar een winkel ging, vroeg ik de receptionist of ik vóór mijn vlucht terug kon komen. Hij vertelde me dat ik het waarschijnlijk niet zou kunnen, en ik begreep niet waarom. Ik keek op mijn telefoon en zag het meteen VS en Israël heeft Iran aangevallen. Mijn beste vriend belde me en vertelde me dat ik terug moest naar het resort.
Ik was geschokt door de staking in Dubai
We verbleven in een vijfsterrenhotel in de wijk Jumeirah Beach Residence. Het is niet ver van het Fairmont The Palm, dat destijds afbrandde Iraanse luchtaanvallen op zaterdagavond. Ik heb de rook niet gezien, maar ik hoorde het geluid van het luchtverdedigingssysteem.
In de VS horen we zoiets niet. Het schudde me echt. Veel. Het voelde als een buitenlichamelijke ervaring.
Zondagen in Dubai voelen erg gespannen aan. Maandag gingen we alleen maar uit eten, maar de energie voelde nog steeds weg. Ik denk dat mensen proberen het beste van de situatie te maken, maar de sfeer is veranderd.
We huilden toen onze vlucht vanuit Dubai werd geannuleerd
Onze vlucht zou op 1 maart om 5.30 uur vertrekken. De avond ervoor kregen we te horen dat het was geannuleerd. Wij huilen. We zijn 8.000 mijl verwijderd van onze familie en vrienden. We weten niet wanneer dit zal eindigen. We wisten niet hoe we eruit moesten komen.
Wij zijn meteen begonnen enige manier vinden ga naar buiten. Toen we beseften dat we het niet konden vinden, brak ons hart. We zijn erg verwoest en bang. Ik ben erg spiritueel, dus we begonnen allebei te bidden.
Mijn vrienden en familie in Texas maken zich zorgen om ons. Ik moest mijn naaste familie vertellen dat ik niet wist wanneer we thuis zouden kunnen komen.
Ik voel me getraumatiseerd en aarzel om op dit moment naar het buitenland te reizen
Ik probeer nu naar de positieve punten te kijken: we zijn nog steeds in Dubai en we zijn nog steeds veilig. Ons hotel had voorzorgsmaatregelen genomen om ons thuis te laten voelen, maar het was nog steeds erg traumatisch.
Ik reis al sinds mijn veertiende. Ik hou ervan om verschillende culturen te ervaren, maar dit was overweldigend. Ik denk niet dat reizen naar het buitenland hierna mijn topprioriteit zal zijn.
Na deze ervaring zal ik waarschijnlijk therapie krijgen. Ik weet dat het enige tijd zal duren om dit op te bouwen moed om weer te reizen.
Het enige wat ik wil is naar huis gaan, naar mijn hond, mijn kat, mijn moeder en mijn vrienden, en eerlijk gezegd mis ik zelfs mijn baan als persoonlijk stylist.
Ik hou van Dubai, maar ik wil thuis zijn en me op mijn gemak voelen
Mijn vriend, die op mijn katten en honden let terwijl we weg zijn, FaceTimet mij met mijn huisdieren. Ik moet mijn baby zien. Ik wil ze gewoon nog een keer zien. Ik wil me gewoon weer normaal voelen.
Ik voelde me ongemakkelijk, en ik denk niet dat ik me op mijn gemak zal voelen totdat ik weer met mijn dieren knuffel.
Maar ondanks dit alles hou ik nog steeds van Dubai.
Heeft u een verhaal te vertellen over het verlaten of proberen te verlaten van de Verenigde Arabische Emiraten? Neem contact op met deze verslaggever via jzitser@businessinsider.com.
