Op het noordoostelijke puntje van Nebraska ligt Monowi, een Amerikaans dorp met kenmerken die nergens ter wereld ongeëvenaard zijn. Het aantal inwoners is precies één. De enige bewoner is Elsie Eiler, die er al tientallen jaren woont en momenteel de volledige lasten van het lokale bestuur op haar schouders draagt.Monowi is geen verlaten spookstad of nederzetting zonder rechtspersoonlijkheid. De stad staat volledig in de boeken, is erkend door de staat, gebonden aan wet- en regelgeving en moet dezelfde administratieve processen volgen als andere gemeenten. Omdat geen andere bewoners de verantwoordelijkheid op zich namen, is Eiler de democratische structuur van de stad als geheel geworden. Hij stemde bij verkiezingen, won ze unaniem en regeerde vervolgens zichzelf, niet als nieuwigheid, maar als een kwestie van juridische noodzaak.
Hoe Monowi de kleinste van Amerika werd stad één persoon
Monowi was ooit de thuisbasis van tientallen inwoners, ondersteund door landbouw, spoorwegen en kleine stadshandel. Net als veel plattelandsgemeenschappen in de Great Plains blijft het achteruitgaan naarmate de economische kansen verschuiven en jonge mensen naar de grote steden verhuizen. Tegen het einde van de 20e eeuw was de bevolking geslonken tot slechts een handvol mensen.Nadat Eilers echtgenoot in 2004 stierf, werd zij de enige overgebleven dorpeling. In plaats van de stad te ontbinden of te verhuizen, koos hij ervoor om te blijven. Latere volkstellingen bevestigden de status van Monowi als een eenmansgemeente, waardoor het een internationale curiositeit werd en tegelijkertijd de realiteit van de ontvolking van het platteland in de VS werd benadrukt.
Een functionerende eenmansdemocratie
Omdat Monowi nog steeds onder de wet van Nebraska is opgericht, moet het nog steeds verkiezingen houden en een burgerlijk ambt bekleden. Dienovereenkomstig diende Eiler als burgemeester, griffier en penningmeester, functies die het bijhouden van gegevens, financiële rapportage en naleving van de staatsvoorschriften vereisten. Elke gemeenteraadsverkiezingen resulteerde in een kiezersparticipatie van 100 procent en unanieme resultaten, aangezien Eiler de enige kiesgerechtigde was.Deze regeling is ongebruikelijk maar legaal. De wet van Nebraska vereist niet dat er een minimumbevolking wordt vastgesteld zodra een stad al bestaat. Als gevolg hiervan bleef Monowi functioneren als gemeente, hoewel het democratische proces werd teruggebracht tot één stem.
De paradox van de drankvergunning
Eiler runt ook de Monowi Tavern, het enige bedrijf in de stad en een populaire stopplaats voor reizigers die door Boyd County reizen. Zoals elke bareigenaar in Nebraska moet hij elk jaar een drankvergunning aanvragen. Het aanvraagproces omvat lokale goedkeuring, die in de meeste steden door de gemeenteraad of burgemeester wordt afgehandeld.Bij Monowi kwam die goedkeuring van Eiler zelf. Hij voltooide het papierwerk als aanvrager en beoordeelde en ondertekende het vervolgens in zijn officiële hoedanigheid van burgemeester. Dergelijke vergunningen worden uiteindelijk op staatsniveau geregeld, maar lokale goedkeuringen benadrukken de unieke overlap tussen particuliere bedrijven en overheidsinstanties in één stad.
Documenten die de stad levend houden
Naast vergunningen en verkiezingen moet Monowi ook routinematige stadsdocumenten overleggen. Een van de belangrijkste is het jaarlijkse wegenplan dat aan de staat Nebraska wordt voorgelegd. Dankzij dit document kan het dorp in aanmerking blijven komen voor een klein bedrag aan overheidsfinanciering, waarmee de basisinfrastructuurkosten zoals straatverlichting kunnen worden gedekt.Ook al zijn er geen wegen die gerepareerd moeten worden en is er vrijwel geen verkeer, toch is de aanvraag verplicht. Als dit stopt, loopt Monowi het risico zijn juridische status te verliezen. Eilers inzet om dit document elk jaar in te vullen is een van de belangrijkste redenen waarom de stad officieel blijft bestaan.Zolang Elsie Eiler blijft stemmen, formulieren blijft invullen en een taverne opent, blijft Monowi een stad. In een land dat is gebouwd op regeringslagen en bureaucratie is dit misschien wel het zuiverste voorbeeld van burgerverantwoordelijkheid teruggebracht tot de eenvoudigste vorm.
