Dit veelzeggende essay is gebaseerd op een gesprek met Kat Smith, 35, die sinds 2015 in het buitenland woont. Smith, oprichter Ver in het buitenlandeen website voor vrouwelijke reizigers, momenteel woonachtig in Triëst, Italië, met haar man. Dit gesprek is aangepast voor lengte en duidelijkheid.
Ik denk niet dat mensen mij altijd geloven als ik het zeg, maar… woon in het buitenland het lijkt mij altijd leuker. Ik hou van de culturele uitdagingen, taalbarrières, verschillende soorten voedsel en het proces van het uitzoeken van het dagelijks leven.
Ik kom uit Conyers, een klein stadje buiten Atlanta. Op de middelbare school verhuisde ik naar Athene, Georgia. Het was een kleine plaats aan de rand van de stad; er reisden niet veel mensen naar het buitenland. Natuurlijk is niemand zoals ik uiteindelijk naar het buitenland verhuisd.
Toen ik 18 was, tussen het behalen van de middelbare school en het starten van de universiteit aan de Universiteit van Georgia, dwongen mijn ouders me feitelijk om een tussensemester te nemen. Ze kwamen op een avond thuis van een etentje en zeiden: “In plaats van naar de universiteit te gaan, je gaat naar Guatemala.”
Ik wilde niet weggaan, maar achteraf gezien is het 20/20.
Naar Guatemala gaan was het beste wat mij kon overkomen. Toen ik daar was, ontmoette ik een vrijwilliger van het Peace Corps. Tijd met hen doorbrengen en op het platteland zijn, veranderde mijn perceptie van de wereld en opende mijn ogen voor wat mogelijk was.
Toen ik terugkwam en ging studeren, ontmoette ik een adviseur die daar ook had gediend Vredeskorps. Nadat ik meer met hem had gesproken, voelde het alsof dit de juiste weg voor mij was.
Wonen in het buitenland heeft mij als persoon veranderd
In 2013, amper een maand nadat ik afstudeerde aan de universiteit, sloot ik me aan bij het Peace Corps en verliet Amerika voor Ecuador.
Toen ik solliciteerde, had je niet veel te zeggen over waar je naartoe ging. Ik zei eigenlijk: ‘Stuur me waar dan ook ter wereld’, en ze stuurden me naar Ecuador. Tijdens de training plaatsten ze mij in gemeenschappen op basis van mijn vaardigheden en gemeenschapsbehoeften.
Voor een training belandde ik voor 3 maanden in Tumbaco en daarna in Arenillas, een klein stadje in de zuidwestelijke provincie El Oro, waar ik ongeveer twee jaar heb gewoond.
Toen mijn diensttijd eindigde, liftten een vriend en ik door de Peruaanse Amazone en werkten we uiteindelijk een aantal maanden in een eco-lodge midden in het regenwoud.
Smith’s boottocht op de Amazone. Met dank aan Kat Smith
Rond die tijd, in 2015, zei mijn vader: ‘Oké, je bent al bijna drie jaar niet thuis geweest. Ik koop een kaartje voor je, je komt op bezoek.’ Dus keerde ik met tegenzin terug naar de VS.
Ik herinner me het gevoel omgekeerde cultuurschok intenser dan ik ooit heb gevoeld cultuur schok. Dat heeft mij echt overrompeld. Plotseling voelden de VS niet meer als thuis. Ik had het gevoel dat ik er niet bij hoorde.
Ik wist ook dat ik niet dezelfde persoon was als toen ik wegging, waardoor er interne conflicten ontstonden. Ik wil niet zo dramatisch zijn, maar ik heb een andere mentaliteit en het is moeilijk om mijn oude zelf te zijn.
Ik heb over de hele wereld gereisd en gewoond
Door de jaren heen heb ik in Panama City gewoond, Colombia bezocht, op een cruiseschip in Zuid-Frankrijk gewerkt en een paar maanden met de backpack door Oost-Europa gereisd. Ik heb ook gereisd tussen Vietnam en Thailand, en Engelse les gegeven in Zuid-Korea.
Smith en haar man, Rafael Tudela, in Cartagena, Colombia. Met dank aan Kat Smith
Te midden van dit alles werd ik verliefd en trouwde in 2018 in Colombia. Niet lang daarna verhuisden mijn man en ik naar Vietnam, waar we drie jaar woonden terwijl ik Engelse les gaf, voordat we in 2021 vertrokken vanwege COVID-beperkingen.
Na Vietnam zijn we een tijdje teruggegaan naar de VS. We hebben een busje gekocht en omgebouwden reisde langs de westkust. Ik hou van de natuur, maar na een paar maanden was ik er klaar voor om weer te gaan.
Smith in het busje waarmee hij over de westkust reed. Met dank aan Kat Smith
Dus we hebben Albanië geprobeerd Volgende. We zijn er een paar maanden gebleven, maar op de lange termijn voelde het niet als de juiste keuze. In plaats daarvan bleven we rondreizen en tijd doorbrengen op de Balkan – door Montenegro, Servië, Bosnië en Kroatië.
Mijn reis is niet perfect
Terugkijkend heb ik onderweg een aantal fouten gemaakt.
Een van de dingen die mij het meest doen ineenkrimpen, is de manier waarop ik mijn vrienden en familie thuis behandel. Ik was behoorlijk ongevoelig voor hun keuzes: vrienden die op het punt stonden af te studeren, een huis kopen op tien minuten van waar ze zijn opgegroeid, en een typisch, gestructureerd, niet verrassend leven leiden. Ik denk dat ik het beoordeelde omdat ik het gevoel had dat wat ik deed erg verspillend was.
Maar om eerlijk te zijn, ben ik een beetje ondeugend in het accepteren van de manieren van anderen.
Ik doe ook iets soortgelijks met mijn gezin. Ik denk er niet veel over na wat het voor hen betekent als ik weg ben. Ik was erg gefocust op wat het voor mij betekende, en niet noodzakelijkerwijs op de manier waarop het iedereen om me heen beïnvloedde.
Smith en zijn vrienden verkennen wijken in Seoul. Met dank aan Kat Smith
Italië is voorlopig thuis
In 2023, wij zijn naar Italië verhuisd voor werkgelegenheid voor mijn man. Hij had een Europese blauwe kaart – in wezen een werkvergunning voor geschoolde werknemers – en ik had een visum voor gezinshereniging.
We hebben de afgelopen 2,5 jaar in Triëst gewoond. Triëst is geweldig, maar het is ook een groeiende stad en wordt snel erg duur. Zelfs in de korte tijd dat we hier zijn, hebben we enorme kostenpieken gezien. Onze huur ging bijvoorbeeld met $ 308 per maand omhoog, en dat leek nog steeds krankzinnig.
Ons appartement was geweldig: een slaapkamer, een badkamer, open plattegrond en dicht bij alles. Ik hou erg van de natuur en we hebben een prachtig uitzicht op de zee en de heuvels. We betaalden $ 1.423 per maand, en nu is het $ 1.732.
Uitzicht vanuit Smiths appartement in Triëst. Met dank aan Kat Smith
De stijgende kosten van levensonderhoud zijn een van de redenen waarom we elders zijn gaan zoeken – gewoon om meer geld te verdienen.
We hebben uiteindelijk een appartement in Belluno gekocht voor $ 260.955, en we gaan er in april wonen. Belluno is een veel kleiner stadje, een soort toegangspoort tot de Dolomieten, en ligt ten noorden van Venetië. Wij grote bergmensen, en de Dolomieten echt mijn gelukkige plek. Omdat we dichter bij hen zijn, kunnen we regelmatiger wandelen en snowboarden zonder ver te hoeven rijden, wat een groot voordeel voor ons is.
Hoewel we in eerste instantie niet voor Italië kozen en alleen hierheen verhuisden vanwege de baan van mijn man, waren er veel redenen waarom we ervoor kozen om te blijven in plaats van te verhuizen zoals we gewoonlijk na een paar jaar doen.
Italië heeft een strategische geografische ligging. Ik hou ervan om midden in de wereld te wonen. Dit was niet alleen een spannend avontuur, maar het betekende ook dat meer mensen ons konden bezoeken, inclusief onze ouders, die niet zo happig waren op langeafstandsvluchten.
Smith en zijn hond waren aan het wandelen in Montenegro. Met dank aan Kat Smith
Bovendien past de cultuur goed bij ons allebei. Als intercultureel stel hebben we verschillende triggers, dingen waar we naar op zoek zijn en dingen die we willen vermijden. Noord-Italië heeft voor ons de perfecte balans geboden.
Ik hoop het echt Italië zou onze basis kunnen zijnalthans voor de nabije toekomst. Maar ik weet zelf ook: als het over twee jaar niet goed voelt, zullen we omslaan. Ik stel geen deadlines; het gaat er meer om of het nog steeds als thuis voelt. En nu gebeurde het.
