Zolang ik me kan herinneren, ben ik een fan van gymlessen.
Toen ik 17 was, volgde ik mijn moeder naar een Jazzercise-les, en op 30-jarige leeftijd zat ik in een bootcamp-les om erachter te komen hoe iemand “terugveren” na de zwangerschap.
Toen ik eind dertig was, was ik nog steeds trouw aan groepsfitness, maar op mijn 37ste voelde ik me zwakker dan ik wilde. Ik vroeg me af: voor iemand die zoveel lessen heeft gevolgd, zou ik dat niet moeten doen – of tenminste gevoel – veel sterker?
Ik tilde al tientallen jaren dezelfde gewichten van 10 pond op, maar ging nooit over op zwaardere sets. En als een van mijn vijf kinderen vraagt om de trap op gedragen te worden, gaat mijn man daar altijd mee akkoord (mede vanwege mijn slechte rug).
Ten slotte keek ik kritischer naar mijn trainingen, waarbij ik de frequentie ervan en de daadwerkelijke bewegingen die ik deed onderzocht. Ik dacht aan de sterke, fitte mensen van mijn leeftijd en besefte dat ze gewichtheffen.
Dus deed ik onderzoek naar nabijgelegen sportscholen en koos er een op basis van de nabijheid van mijn huis, klaar om iets nieuws te proberen.
Ik liep als complete beginner de sportschool binnen
Na jaren groepsfitnesslessen te hebben gevolgd, ben ik me gaan richten op het heffen van gewichten. Alexandra Vorst
In mij eerste dag in de sportschoolde eigenaar verzekerde me dat ik was waar ik moest zijn en begeleidde me door een langzaam en stabiel oriëntatieprogramma.
Ik probeer mezelf niet te vergelijken met de superfitte jongens die eruit zien alsof ze regelrecht uit een Navy SEAL-brochure komen, en doe mijn best om het gekletter van zware gewichten die op de grond vallen te negeren.
De staf registreerde mijn basisvaardigheden terwijl ik op de bank drukte, hurkte en andere krachttrainingbewegingen uitvoerde.
Hoewel ik talloze beenliften, sit-ups en planken heb gedaan, doe ik zelden traditionele gewichten. Kennis komt met de tijd.
Al snel leerde ik over one-rep maxes (de maximale hoeveelheid gewicht die een persoon voor één oefening kan tillen), gekocht goede tilschoenen van Puma, en begon na de les vormtips op Instagram te bestuderen.
De spierpijn die ik voelde na elke trainingssessie bevestigde opnieuw dat ik mijn lichaam trainde op een manier die ik niet deed tijdens groepsfitnesslessen.
Hoewel ik veel momenten had waarop ik me afvroeg of ik op de juiste plek zat, zei ik tegen mezelf dat het een goede zaak was om de minst ervaren persoon in de kamer te zijn. Zoals ik in de zakenwereld heb geleerd, kan dit de beste plek zijn om te leren.
Kort nadat ik regelmatig gewichten ging heffen, voelde mijn lichaam zich beter
Ik ben afgelopen zomer serieus begonnen met tillen en zag vrij snel resultaat.
Ik viel niet af en ervoer geen dramatische visuele transformatie, maar mijn lichaam voelde anders; Ik heb structuren die mijn skelet ondersteunen, niet alleen een zwakke kern die voelt alsof hij tussen de zwangerschappen in sluimert.
Ik vind mijn gewicht minder belangrijk dan mijn vermogen om zware voorwerpen op te tillen zonder pijn te voelen. Nog een voordeel dat ik niet had verwacht? Ik verlaat elke dag de sportschool met een hoog gewichtheffen dat duurt minimaal 24 uur.
Gewichtheffen veranderde mijn definitie van wat het betekent om fit te zijn
Mijn plaatselijke sportschool trekt leden van alle leeftijden, van tieners tot gepensioneerden. Alexandra Vorst
De grootste verrassing bij het meedoen aan een sportschool voor gewichtheffen was om te zien met wie ik aan het trainen was.
Hoewel sommige van de megafitte atleten me in eerste instantie intimideerden, begon ik uiteindelijk te begrijpen dat mijn sportschool voor iedereen was. Ik heb het ter sprake gebracht bij gepensioneerden vrouwen ouder dan 70 jaartieners, moeders en mensen die met medische aandoeningen kampen.
Terwijl ik zag hoe ze allemaal zwaardere gewichten tilden dan ik had verwacht, besefte ik dat fitte en sterke lichamen in vele vormen bestaan.
Ik heb ook geleerd dat het heffen van gewichten gaat over het doen van grote, krachtige bewegingen en oefeningen waarbij kleine spieren worden getraind om mijn gewrichten te versterken.
Door een consistent programma te volgen en mezelf te omringen met mensen die mij verantwoordelijk houden, heb ik geleidelijk aan kracht opgebouwd, te beginnen bij mezelf op de bank drukken 80 pond tot 115 pond.
Acht maanden na de routine voel ik me niet langer misplaatst in de sportschool. Mijn knieën doen geen pijn en kraken niet op de trap. Het allerbelangrijkste is dat als mijn kleuter vraagt om de trap op gedragen te worden, ik niet langer hoef te zeggen: ‘Vraag het maar aan papa.’
