Ik reis elk jaar alleen zonder mijn kinderen; Maakt mij een betere moeder

Elk jaar verlaat ik mijn huis – en mijn kinderen – voor een korte tijd alleen naar Japan reizen.

Afstand, zowel geografisch als cultureel, geeft mij voldoende ruimte en tijd om authentiek te leven: een nieuwsgierige ontdekkingsreiziger te zijn op immersie gebaseerde taalleerdersen de persoon van wie ik scheidde was “Moeder”.

Als introverte oudersDeze soloreizen zijn niet alleen een luxe; ze zijn essentieel voor mijn welzijn en helpen me echt een betere moeder te worden.

Het is fijn om tijd voor mezelf te hebben als ik in het buitenland ben

Hoewel ik wat ‘me time’ heb als de kinderen op school of op de buitenschoolse opvang zijn, bestaat mijn dag grotendeels uit werken, boodschappen doen, koken, schoonmaken, plannen maken en spelen.

Zelfs ’s nachts als ze slapen, blijf ik alert en ‘actief’ voor het geval ze me nodig hebben. Door mezelf onder te dompelen in een totaal andere cultuur, ver van huis, kan ik echt tot rust komen en tot rust komen.

Vorig jaar besefte ik dat drie weken te lang was om weg te zijn van mijn kinderen; twee weken was de perfecte reisduur. Dit geeft mij een goede kans om uit mijn routine van thuis te komen en echt te ontspannen voordat ik terugkeer naar het dagelijks leven.

Ik kwam verfrist en verfrist thuis, in staat om gemakkelijk met hernieuwde energie weer in onze routine te assimileren.

Ik heb het geluk dat mijn co-ouder, de vader van mijn kinderen, een teamspeler is. We zijn allebei van mening dat het belangrijk is om samenwerking, evenwicht, zelfzorg en authenticiteit voor onze kinderen te modelleren.

We ondersteunen elkaar om de beurt als de andere ouder naar het buitenland reist. Tot nu toe is mijn soloreis naar Japan geweest.

Japan is misschien niet de eerste plaats waar je de rust en eenzaamheid zou verwachten waar mijn introverte zelf naar hunkert, maar het voelt verrassend vertrouwd. In veel opzichten doet dit land me denken aan mijn thuis in Zwitserland.

Wat ik leuk vind aan Zwitserland – functionaliteit, stiptheid, netheid en algemene rust – zijn ook aanwezig in de Japanse samenleving.

Voor mij is dit een droomomgeving waar de openbare ruimte en het openbaar vervoer het collectief respecteren. Stilte is hier niet ongemakkelijk; het is een normaal onderdeel van het dagelijks leven.

In plaats van te kiezen voor luxe hotelverblijven en ontspannende spadagen, geef ik er de voorkeur aan om mezelf onder te dompelen in verschillende omgevingen en te genieten van het uitzicht.

Als polyglot die Japans leert, kan ik mijn taalvaardigheden bij elke interactie oefenen. Hierdoor kan ik op betekenisvolle manieren diep verbonden blijven met mensen, plaatsen en culturen.

Ouders zijn ook mensen, en ik kom graag met een frisse blik thuis

Er bestaat een onuitgesproken verwachting dat ‘liefhebbende moeder’ betekent dat ze er altijd zal zijn en dat ze er altijd zal zijn; dat goede ouders geen tijd of ruimte willen zonder hun kinderen.

Deze reis is echter niet egoïstisch; zij helpen mij in stand te houden.

Ik hou van mijn kinderen en ik vind het heerlijk om moeder te zijn. Maar voordat ik er een had, had ik een identiteit die meer te maken had dan alleen maar met wie ik was in de ogen van anderen. Mijn liefde voor reizen, andere talen en culturen, maar ook hun keuken, verdween niet toen ik ouder werd.

Voordat ik kinderen kreeg, was ik een wereldreiziger. Met kinderen, ik nog steeds een wereldreiziger – soms reizen we samen zodat ze nieuwe dingen kunnen ervaren en ontdekken, maar andere keren reis ik alleen.

Een paar weken per jaar heb ik tijd voor mezelf nodig om op te laden en te resetten; om mezelf opnieuw te centreren en aandacht te schenken aan de dingen die mij maken, I.

Misschien gaan mijn kinderen over een jaar of twee met mij mee naar Japan. Maar voor nu dit solo-reizen gaat over het eren van mijn behoeften, zodat ik de beste ouder kan zijn die ik kan zijn als ik thuiskom.