Ik zal eerlijk zijn, toen ik dat was verhuizen naar mijn eerste appartement Na mijn afstuderen wist ik het verschil niet tussen Tide- en Cascade-pods, of hoe ik een zuiger moest gebruiken.
Maar eerlijk gezegd heb ik die niet een “typische” universiteitservaring..
Door de COVID-19-pandemie kon ik in 2020 niet in een studentenhuis wonen, en zelfs nadat de campus weer openging, waren de kosten en het comfort woon bij mijn ouders hield me thuis tot het einde van het eerste jaar.
In plaats van mijn onafhankelijkheid te cultiveren zoals ik had gepland, bleef ik thuis wonen, terwijl mijn familie voor me zorgde, maaltijden kookte, de wasmachine liet draaien en mijn favoriete ontbijtgranen aanvulde.
In het laatste jaar voelde ik de druk om verder te gaan en te groeien
ik eerst groeide op in Manhattanen toen ik besloot naar een school te gaan die maar één metrohalte van huis verwijderd was, voelde ik me achtergelaten in een metaforische ‘race’ om volwassen te worden.
Iedereen die ik kende was de stad uit, sloot zich aan bij studentenverenigingen en verkende nieuw terrein, terwijl ik vastzat in het verleden.
In mijn laatste jaar op de universiteit woonden al mijn vrienden in de slaapzalen of op hun eigen plek, maar ik was nog steeds thuis.
Dus toen ik in mijn laatste schooljaar zat, besloot ik op zoek te gaan naar een plek om op mezelf te wonen, zonder de hulp van mijn ouders. Ik heb het gevoel dat ik mezelf nooit echt als een ‘volwassene’ zal beschouwen, tenzij ik het proces in eigen handen neem.
Na een paar reisongelukken leek het derde appartementengebouw dat ik bezocht de perfecte keuze. Het is nog niet ingericht, maar het voelt als thuis. Zelfs de houten vloeren doen me denken aan de kamer waarin ik ben opgegroeid. Een week later tekende ik het huurcontract.
Het appartement voelde al als thuis voordat ik het inrichtte. Carry Berk
Ik raakte echter al snel overweldigd door het verhuisproces. Terwijl ik naar de dozen aan het plafond staarde, wist ik niet waar ik moest beginnen.
Ik begon de ruimte onder de knie te krijgen, opgewonden om mijn NYC-stijl te zien Barbie-droomhuis de visie komt tot leven. Maar hoe meer ik het uitpakte, hoe meer dingen uit elkaar begonnen te vallen.
De levering van mijn matras was vertraagd, het trendy, met LED’s versierde bedframe dat ik had uitgekozen, paste niet in de deuropening en mijn wifi werkte niet. Oh, en in plaats van roze keukengerei bestelde ik per ongeluk groene.
Het voelde alsof, hoe hard ik ook probeerde, ik niets goed kon doen. Ik begon me af te vragen of verhuizen een vergissing was. Misschien ben ik er nog niet klaar voor om die verantwoordelijkheid op me te nemen.
De eerste nacht dat ik alleen in mijn appartement doorbracht, voelde ik me hopeloos. Terwijl ik naar halfopen dozen staarde, naar een tv die niet goed werkte en naar een lege slaapkamer, voelde mijn leven niet op zijn plaats.
Ik zat midden in een storm toen het tijd werd om volwassen te worden, en het voelde alsof ik de dingen nooit alleen zou kunnen oplossen. Maar toen drong het tot me door: misschien was dat niet nodig.
Ik dacht dat als ik mijn ouders wegduwde, ik me volwassener zou voelen, maar ik heb geleerd dat om hulp vragen gezond en normaal is. Ik delegeerde taken: mijn vader hielp me met het repareren van de router, mijn moeder vergezelde me naar Home Depot om nieuwe apparaten te kopen, en mijn vrienden hielpen me zelfs met het vinden van een nieuw bedframe.
Toen ze me eenmaal klaar hadden gemaakt voor succes, voelde ik me minder overweldigd. Mijn huis begint vorm te krijgen, en in plaats van me bang te voelen, ben ik opgewonden om aan dit nieuwe avontuur te beginnen.
Alleen leven brengt nog steeds zijn eigen uitdagingen met zich mee, maar ik heb geleerd de chaos te omarmen
Het kostte wat tijd om te wennen aan het alleen wonen. Carry Berk
Laten we eerlijk zijn: toen mijn ouders, vrienden en verhuizers allemaal weg waren, was het behoorlijk triest. Terwijl ik in de stilte van mijn appartement zat, slechts enkele uren nadat ik er officieel was ingetrokken, miste ik de drukte.
Ik had nooit gedacht dat ik het zou zeggen, maar ik verlang naar het geluid van mijn vader die voetbal speelt op de televisie of mijn moeder die in het speeltje van mijn hond knijpt. De stilte voelde oorverdovend. Maar naarmate de tijd verstreek, begon ik rust te vinden in de stilte.
Nu geniet ik van solo-momenten waar ik misschien niet van had kunnen genieten toen ik bij mijn gezin woonde.
Ik kan mijn Peloton-lessen op vol volume spelen zonder iemand te storen en in de keuken experimenteren zonder dat mijn moeder mijn kookkunsten op de proef stelt. Maar eerlijk gezegd is een menu samenstellen meer dan dat roerei of geroosterde bagels zijn nog in bewerking.
Leren koken is nog steeds een work in progress. Carry Berk
Nu besef ik dat alleen leven minder eng is en meer op een superkracht lijkt. Toen ik voor mijn huis zorgde, kreeg ik een nieuw gevoel van empowerment dat andere gebieden van mijn leven voedde.
Als ik geld kan budgetteren om de huur te betalen, dan kan ik natuurlijk leren hoe ik geld kan besparen internationale reizen. Als ik geduld kan uitoefenen in de communicatie met huiseigenaren over onderhoudsproblemen, kan ik dat leren ook op mijn werk toepassen.
Bovendien was het een enorme hulp om te leren hoe je gemorste stoffen op tapijten moest opruimen toen ik eindelijk een bijbaan als hondenoppas begon.
Ik heb geleerd de chaos te omarmen en de kleine overwinningen te vieren in plaats van mezelf in elkaar te slaan vanwege mijn mislukkingen.
Als ik nu naar mijn volledig ingerichte ruimte kijk, ben ik trots op wat ik heb bereikt, en ik kijk ernaar uit om te blijven groeien in het comfort van mijn eigen huis.
