Toen ik opgroeide met weinig geld, beschouwde ik de studie altijd als een vangnet, een investering die me onmiddellijk succes zou opleveren. Ik begon op de middelbare school te sparen voor het collegegeld en werkte fulltime op de universiteit om dit te vermijden studieleningenkreeg goede cijfers en deed alles wat ik kon bedenken om financieel succes te garanderen.
Ik voelde me een korte tijd financieel veilig, maar toen ik afstudeerde, veranderde alles. De stabiliteit die ik ooit heb gevoeld terwijl ik om me heen liep veilige studentenstad verdween bijna van de ene op de andere dag, en ik was totaal onvoorbereid.
Sinds ik zes jaar geleden afstudeerde, ben ik tien keer verhuisd terwijl ik te maken kreeg met stijgende huurprijzen, baanveranderingen en de financiële realiteit van het werken als werknemer. jong volwassene.
Ik dacht dat het leven na de universiteit stabiel zou zijn, maar ik had het mis
Na mijn afstuderen duurde het tien maanden voordat ik een baan kreeg. Toen ik dat eindelijk deed, verliet ik mijn huis kinderkamer slaapkamer alleen om tijdelijk bij vrienden te wonen en daarna weer bij mijn ouders in te trekken, herstellende van de schaamte dat ik geen huis kon betalen met mijn startsalaris.
Na een paar maanden en een behoorlijke loonsverhoging probeerde ik het opnieuw. Ik verhuisde met mijn vriend (nu echtgenoot) naar een appartement en kreeg een hond. Sindsdien hebben we in vier verschillende appartementen gewoond, en tussen elk appartement zijn we weer bij familie gaan wonen.
Ik heb het adres zo vaak gewijzigd dat mijn GPS het niet meer doet. Stijgende huurprijzen, inflatie na de pandemie, salarisverlagingenonverwachte schulden en zelfs ontbrekende belastingbetalingen dwongen ons vele malen naar huis terug te keren. We hebben het geluk dat we familie hebben waar we op kunnen terugvallen, maar herhaalde tegenslagen voelen nooit gemakkelijk aan.
De auteur heeft sinds zijn studie met veel financiële problemen te maken gehad. Met dank aan Erin Bets
Zes jaar later ben ik nog steeds niet ‘gesetteld’ zoals ik had gedacht. Elke beweging leerde me om tegenslagen met wat meer zelfvertrouwen tegemoet te treden, maar als iemand die gewend is voorbereid te zijn, had ik nog steeds het gevoel dat ik het bewustzijn van mezelf aan het verliezen was.
Ik begon de emotionele impact te begrijpen van het gevoel een mislukkeling te zijn
Ik heb mijn hele leven mijn eigenwaarde in cijfers gemeten SAT-scoresGPA en items op mijn cv. Ik plande mijn hele toekomst op spreadsheets, beet op mijn nagels tot ze bloedden en bracht de nacht door voordat een groot examen zou plaatsvinden, zelfs na weken studeren.
Dat ben ik: een angstig, overpresterend persoon, die instort bij de gedachte aan zelfs de kleinste mislukking.
Het leven als afgestudeerde maakte mij al snel nederig en leerde mij dat geen enkele hoeveelheid spreadsheets of A’s mij tegen de echte wereld kon beschermen.
Elke keer als ik naar een nieuw appartementIk zei tegen mezelf: “Dit is het. Ik ga sparen, en de volgende stap is het bouwen van mijn eigen huis.” Maar het werkt nog steeds niet. Ik werd gedwongen te beslissen: laat ik me door die gevoelens naar beneden halen, of accepteer ik dat instabiliteit bij het leven hoort en kies ik ervoor om van de rit te genieten?
Ik moest een ‘thuis’ in mezelf vinden.
Toen ik in de twintig was, leerde ik dat het leven zelden verloopt zoals we het ons voorstellen, hoe zorgvuldig we het ook plannen. Toen ik zes jaar geleden in pet en toga het podium betrad, stelde ik me voor dat er aan de andere kant een vaste baan, een witte houten schutting en een stressvrij leven op me wachtten. Ik denk dat voldoening voortkomt uit het aanvinken van de juiste vakjes in de juiste volgorde, zoals ik altijd doe.
Aan de andere kant heb ik me nog nooit zo voldaan gevoeld als nu ik alle checklists heb weggegooid en het leven niet meer als een syllabus heb gezien.
Na verloop van tijd werd de last van het opnieuw beginnen lichter en leerde ik me thuis te voelen in mezelf, ook al bleef mijn fysieke ruimte veranderen. In plaats van medelijden met mezelf te hebben, zoek ik naar kansen in elke lege muur en vind ik troost en een doel van binnenuit.
Mijn leven heeft niet het eenvoudige, ongecompliceerde pad gevolgd waarop ik had gehoopt, en ik weet zeker dat daar een reden voor is. Als iemand met een Type A-persoonlijkheid Ooit geplaagd door zorgen over de kleinste dingen, waren meer regels en schema’s niet wat ik nodig had. Ik had behoefte aan vrijheid van mijn eigen verwachtingen, en in mijn geval betekende dat zo vaak vallen dat ik eindelijk mijn greep op perfectie losliet.
Hoe vaak ik ook moet verhuizen of opnieuw moet beginnen, ik weet dat het goed komt. Ik jaag niet langer op tijdlijnen en streef niet langer naar perfecte cijfers in het leven. Ik bouwde een leven op dat voelde als het mijne, en liet de ups en downs mij ten goede vormen.
