Er is een nieuwe documentaire genaamd Eén op één: John en Yokowaarmee je kunt streamen Abonneer je op HBO Maxdie een kant van Yoko Ono laat zien die ik nog nooit eerder heb begrepen. Hoewel de film grotendeels gaat over John Lennons legendarische ‘One to One’-benefietconcert in Madison Square Garden in 1972, omvat een deel van de film Ono’s voogdijstrijd over haar dochter met haar eerste echtgenoot. Het was iets waar ik weinig vanaf wist, maar het verklaarde veel.
De dochter van Yoko Ono was al tientallen jaren niet meer in zijn leven
Ik heb gelezen en veel The Beatles gekeken jarenlang. Net als miljoenen andere mensen ben ik een grote fan van deze band. Ik heb nooit echt geloofd in de complottheorie dat Yoko Ono verantwoordelijk was voor de bittere breuk in 1970 (het was John Lennons ego en Paul McCartney), maar ik heb de muziek van Ono ook nooit echt begrepen. Dat is raar. Ik hou van rare muziek, maar ik vind het gewoon schurend. Zijn beeldende kunst is voor mij echter altijd interessanter geweest en ik heb de politieke aard ervan altijd begrepen.
Na het kijken Eén op één: John en YokoIk hou nog steeds niet zoveel van de muziek van Ono als ik Beatles-liedjesmaar eindelijk heb ik het gevoel dat ik weet waar het vandaan komt. Een groot deel ervan komt voort uit de pijn die ze voelde als moeder wier dochter door haar ex-man uit haar leven werd gesneden in een voogdijstrijd die uitmondde in een afwezigheid die tientallen jaren duurde. Dat trauma is sterk aanwezig in de muziek van Ono, en dat laat deze documentaire goed zien. Het gaf me een frisse kijk op zijn kunst en Ono zelf, en ik ben er dankbaar voor.
Eén op één: John en Yoko zijn goed, maar niet geweldig
De film zelf, een van de vele die ik door de jaren heen over Lennon en de Beatles heb gezien, is niet mijn favoriet muziek documentaireals ik eerlijk ben. Het is een beetje onsamenhangend en het volgen van het verhaal kan een uitdaging zijn. De documentairestijl, gecombineerd met een combinatie van hedendaagse nieuwsfragmenten, concertbeelden van liefdadigheidsevenementen en telefoontjes die Lennon en Ono destijds opnamen, zorgt ervoor dat er geen lineair verhaal is. Het gaat eigenlijk over hun leven in New York City in 1972 en draait om een benefietconcert, een van de weinige post-Beatlesconcerten die Lennon gaf.
Het was een druk jaar voor Lennon en Ono, en dat zie je terug in de film. Het raakt hun politieke strijd, hun gevecht met de Amerikaanse regering over Lennons dreigement met deportatie, en, belangrijker nog, het ‘One to One’-concert, dat ten goede komt aan het Willowbrook-instituut, het tehuis van de staat voor kinderen met een verstandelijke beperking. De scènes met de kinderen zijn ontroerend en hartverscheurend, en de concertbeelden zijn ongelooflijk. De rest voelt als opvulmiddel. Het is iets dat we in andere documentaires hebben gezien, zoals in 2006 VS versus John Lennonwat een betere film is over de deportatiestrijd. Dit zou een moeten zijn concertfilm.
De film zou zijn focus moeten beperken tot het concert en Willowbrook. Het was in het verhaal dat ik een nieuw perspectief kreeg op Ono en zijn pijn door het verlies van zijn dochter. Politieke zaken zijn nutteloos. Pas in de jaren negentig kreeg hij opnieuw contact met zijn dochter, en zijn liefde voor de kinderen in Willowbrook kwam tot uiting in het feit dat hij haar miste.
De volgende voor Fab Four-fans is Sam Mendes de langverwachte Beatles-biopickomt in 2027.
