Dit veelzeggende essay is gebaseerd op een gesprek met Jeremy Yoder, oprichter van Mad Scientist BBQ. Dit is bewerkt voor lengte en duidelijkheid.
Ik ging er altijd van uit dat ik dokter zou worden – een respectabele baan die zinvol was voor mijn gezin en mijn gemeenschap. Nu verdien ik een goed inkomen door te koken stukjes vlees voor de camera en vertelt over warmteoverdracht, luchtstroom en collageenafbraak.
Het klinkt als een wilde verandering, maar voor mij is elke stap – het verlaten van de medische opleiding, het starten en stoppen van lesgeven, en het opbouwen van een YouTube-kanaal vanaf het begin – afkomstig van dezelfde plek: ik wil de toekomst van mijn gezin beschermen en tegelijkertijd trouw blijven aan wie ik ben.
Ik heb altijd geloofd dat spijt van proberen en falen veel gemakkelijker te overwinnen is dan spijt van nooit proberen, en het heeft vorm gegeven aan alles wat ik heb gedaan.
Ik ben van plan mijn carrière op te bouwen op het gebied van wetenschap en geneeskunde
Ik groeide op met Amish totdat mijn ouders de gemeenschap verlieten toen ik op de basisschool zat. Toen we eenmaal een televisie hadden, besefte ik dat ik het leuk vond om naar Discovery- en Science-kanalen te kijken en te leren hoe de wereld werkt.
Op school deed ik mee aan academische wetenschapswedstrijden en studeerde biochemie, met als doel een opleiding te volgen carrière in de geneeskunde.
Uiteindelijk ging ik naar een programma aan de Universiteit van Louisville om schaduwarts te worden. In plaats van mij een weg voorwaarts te laten zien, leerde het mij dat ik dat leven niet wilde. Veel van de artsen met wie ik werk, lijken te lijden, ook al hebben ze het meegemaakt goed salaris en een leuk huis.
Ik besefte dat mijn beeld van dokter zijn – stabiliteit, zingeving, gemeenschap – niet de realiteit was die ik zag. Dus verhuisde ik naar Los Angeles om Bijbelse talen te studeren, omdat ik de Bijbel beter wilde begrijpen en dieper wilde nadenken over de betekenis ervan.
Om in mijn levensonderhoud te voorzien, gaf ik les op een privéschool in Woodland Hills. Ik geef bijna alles les: Engels, scheikunde, biologie, AP-biologie, en leid het wetenschapsprogramma. Ik had het gevoel dat ik indruk maakte, maar ik had ook moeite om de huur te betalen terwijl ik zag hoe de kinderen werden opgehaald in een Rolls-Royce. Ik weet dat dit geen langetermijnplan is.
Toen kreeg ik het geobsedeerd door barbecueën. Ik zag hoe pitmasters in Centraal-Texas stoere borststukken veranderden in iets mals en rokerigs, en ik realiseerde me dat sommige online barbecuepuristen de wetenschap verkeerd begrepen.
Ik dacht dat ik misschien iets had dat ik kon bijdragen, gezien mijn interesse in het onderwerp, en ik wist dat ik er spijt van zou krijgen als ik het niet zou proberen.
Mijn eerste video ging van start – en mijn studenten merkten het
Ik heb een aantal video’s geplaatst en ze zijn geweldig geworden. Toen ik de school binnenkwam, zag een van mijn leerlingen mij en zei: “Meneer Yoder, u bent beroemd.” Eigenlijk niet, maar het vertelt me dat mensen aansluiten bij de manier waarop ik dingen uitleg.
Tegelijkertijd merkte ik dat Los Angeles niet veel geweldige barbecues had. Ik dacht: “Als ik de hele dag les kan geven en toch de hele nacht kan koken, kan dit misschien wel lukken.” Ik begon daarnaast met het verzorgen van evenementen: pop-ups op het dak en brouwerijshows waarbij ze hun eigen eten niet konden serveren.
Dat jaar was wreed. Ik zou het lesgeven afmaken, lesgeven tot half zeven, naar de vrachtwagen van $ 500 lopen, naar de woestijn rijden, de hele nacht koken, opruimen, naar huis gaan, een paar uur slapen en maandag weer aan het werk gaan. Maar dit legde de basis voor overleving horeca bedrijf.
Toen de pandemie toesloeg, wendde ik me tot YouTube. Bijeenkomsten werden verboden, mijn cateringinkomsten verdampten en mijn vrouw was vijf maanden zwanger. Ik besefte dat ik video’s kon opnemen zonder dat ik iemand anders nodig had, dus begonnen we ze één keer per week te posten.
Het publiek leek te reageren en het aantal abonnees bleef groeien. Tegen de tijd dat de pandemische beperkingen werden versoepeld, waren de inkomsten uit YouTube groter dan de catering – en in termen van hoeveel ik ervan heb genoten.
Ik heb mijn inkomen gediversifieerd, zodat ik niet eeuwig voor de camera blijf staan
Mensen gaan ervan uit dat ik een groot team heb. Serieus, mijn vrouw filmt 99% van mijn video’s en monteert ze bijna allemaal. Hij verzorgt de creatieve visie; Ik houd me bezig met wetenschap en kookproces.
Een typische dag begint met het afzetten van onze dochter bij school en dan in mijn kantoor zitten met een geel notitieboekje. Ik schetste ideeën, voerde telefoongesprekken en testte concepten, zoals het inpakken van borststuk in geklaarde boter.
Op kookdagen besteed ik misschien 24 tot 30 uur aan één borstvideo. De volgende dag nam ik mijn dochter mee naar het park. Ik heb het ongelooflijke voorrecht om elke dag bij mijn familie te zijn, en ik wil er het beste van maken.
Ik besefte al vroeg dat mijn vermogen om inkomsten te genereren rechtstreeks verband hield met mijn bereidheid om voor de camera te staan. Op een dag wil ik dat misschien niet meer – of mensen stoppen misschien met kijken. Ik wil niet wakker worden en ontdekken dat het hele bedrijf verdwenen is.
Dus heb ik opzettelijk meerdere inkomstenstromen opgebouwd: advertentie-inkomsten, gesponsorde inhoud, affiliate-links, merkdeals en mijn eigen merchandise, zoals T-shirts, barbecue-accessoires en mijn offsetroker, waarvan ik met trots kan zeggen dat deze in de VS is gemaakt.
Diversificatie beschermt mij als platforms veranderen. Als Google morgen had gezegd dat ze geen inkomsten zouden genereren met mijn video’s, zou alles goed zijn; vijf jaar geleden zou dat mij verpletterd hebben.
Ik denk meer aan pensioen dan aan studiesparen
Ook al ben ik docent, ik blijf sceptisch over het Amerikaanse onderwijssysteem. Ik weet niet eens zeker of ik denk dat mijn kinderen naar de universiteit moeten, tenzij het voor een carrière als geneeskunde is. Mijn vrouw en ik zijn dus nog niet begonnen onderwijs fondsen.
Sparen voor pensioenHet bevindt zich echter aan de voorkant van de geest. Ik besef dat ik geen expert ben op het gebied van persoonlijke financiën, dus probeer ik te vertrouwen op mensen die over de expertise beschikken die ik nodig heb. We werken samen met een financieel adviseur die ons helpt beslissen hoeveel we moeten bijdragen aan pensioenrekeningen, zoals onze Roth IRA en aandelenbeleggingen.
Ik had nooit gedacht dat barbecueën mijn carrière zou worden, laat staan de basis van een bedrijf dat mijn gezin ondersteunt. Maar ik wil ook niet op een dag terugkijken en denken: “Wat een dwaas was ik om deze kans te verspillen.”
Mijn doel nu is simpel: iets echts en veerkrachtigs opbouwen – een bedrijf dat geworteld is in wetenschap, onderwijs en koken – dat ons zal voortbestaan lang nadat ik klaar ben als de man voor de camera.
