Een ode aan F*g Hags

Maar zoals een professionele vrouw die van homomannen houdt uitlegt: deze vrouwen zijn geen oude vrouwtjes. Het zijn toeristen. Singletons, smokkelaars en mensen die misschien de beste bedoelingen hebben, maar geen zelfbewustzijn hebben.

Een echte heks is in wezen iemand uit de homocultuur. Als hij niet met zijn homo’s naar de club kan, waar kan hij dan anders heen?! Hij kent de tekens, gebruiken en onuitgesproken regels omdat ze bestonden toen deze oude teksten werden geschreven. Hij staat op de gastenlijst van Wrecked terwijl jij in de rij staat te wachten. (Nee, maar serieus, waarom zijn kaartjes altijd uitverkocht als het volgende feest wordt aangekondigd?!). Ook al zijn de vrouwen verschillend, dit is de rode draad. “Ik heb geen homo’s”, zei een van mijn favoriete vrouwen. “Ik ben homo.”

Voor de goede orde: ik heb ter voorbereiding van dit artikel met veel vrouwen gesproken, van krachtige lesbiennes tot een vrouwelijke baas die graag haar favoriete homomannen in de gaten houdt. Al deze vrouwen dragen met trots de titel ‘flikker’, ook al is de oorsprong ervan misschien denigrerend. De zinsnede is uiteraard een dubbele smet – een Sharknado van vrouwenhaat en homofobie. Maar bij terugwinning is er vrijheid en respect voor wat al bestaat.

Eeuwen geleden, toen de dreiging van arrestatie en sociale vernietiging queermannen in de kast dwongen – RIP Oscar Wilde – boden homoseksuelen bescherming als baarden. Na het succes van de homorechtenbeweging werden ze trotse bondgenoten van de pas bevrijde homogemeenschap. Die steun nam toe op het hoogtepunt van de AIDS-crisis, toen vrouwen hard vochten via groepen als ACT UP om het beleid en de publieke opinie te veranderen, terwijl ze zorgden voor hun homoseksuele vrienden en familie die aan de ziekte leden. In het begin werden homo/heks-relaties, dankzij een NBC-sitcom over een codependent roodharige en een neurotische, afspraak-tv voor huishoudens in heel Amerika.

De geschiedenis is gevuld met geweldige vrouwen, van wie we velen nooit bij naam zullen kennen, en van wie velen alleen bekend zijn onder mononiemen: Judy, Barbara, Liza, Cher, Madonna, Diana (Princess of Wales en Queen of Motown), Beyoncé, Gaga. Waarom hebben homo’s een genetische aanleg om diva’s te aanbidden en onze grootste entertainers zoals de moderne incarnaties van Oshun en Shiva te verheerlijken? Ja, we noemen deze vrouwen niet voor niets ‘moeders’.

Voor veel homomannen zijn vrouwen onze eerste beschermers, onze grootste helden en onze beste vrienden. Schreeuw het uit naar de meisjes op de middelbare school die met hun handen op de heupen tegen onze pestkoppen schreeuwen: “hij ZEI dat hij geen homo was!” Ze zien en houden duidelijk van ons zoals we zijn, zelfs voordat we onszelf kunnen zien.

Naarmate de tijd verstrijkt en mensen ouder worden, wordt de kloof tussen de geslachten echter groter. Terwijl queer mannen hun identiteit beginnen te beseffen en hun eerste volwassen sociale groepen beginnen te vormen, op zoek naar liefde, lust of iets daartussenin, komt vrouwelijkheid vaak op de achterbank te staan. Tegelijkertijd hadden veel, maar niet alle, vriendinnen zich gevestigd, getrouwd en een gezin gesticht. Levensstijlen en prioriteiten veranderen, en de meeste queer mannen worden aan hun lot overgelaten, ten goede of ten kwade. Ik zou liegen als ik dat op een avond zou zeggen Disco met paardenvlees zo voelt het nog niet Heer van de vliegen.