Mijn naar San Diego verhuisd komt aan het einde van een lange en rusteloze reis rond de wereld.
Ik verliet Londen op 22-jarige leeftijd naar Australië, niet lang nadat mijn moeder stierf. Het laatste jaar van zijn leven had ik als hem doorgebracht fulltime mantelzorger terwijl hij tegen kanker vocht.
Toen hij wegging, moest ik mijn geboortestad verlaten.
Ik zal nooit vergeten dat mijn vriend me uitzwaaide en opgewonden zei: “Je hebt zoveel geluk dat je naar Australië verhuist!” Ik forceerde een glimlach omdat ik het tegenovergestelde voelde. Ik rende letterlijk weg van mijn verdriet.
De daaropvolgende vijftien jaar verhuisde ik om de paar jaar naar landen, waarbij ik mijn leven vulde met avontuur terwijl ik probeerde een doel te vinden. Afleiding is tot op zekere hoogte krachtig en succesvol.
Melbourne kwam eerst, daarna Los Angeles, terug naar Sydney en ten slotte Dubai in het Midden-Oosten. Ik streefde mijn droom na om acteur te worden, bouwde een carrière in de journalistiek op en maakte kampeertochten door India en Afrika.
Maar diep van binnen wist ik dat ik op zoek was naar het ‘grote leven’ om te ontsnappen aan het verdriet van het verlies van mijn moeder.
Collins verliet Londen op 22-jarige leeftijd, nadat zijn moeder stierf. Geleverd door Madeleine Collins
Banden opbouwen buitenshuis
Overal waar ik als expat heb gewoond, heb ik hechte vriendschappen gesloten met lokale vrouwen – behalve in Dubai, waar vriendschappen met vrouwen uit de Emiraten ontmoedigd of onmogelijk zijn.
Vaak zijn mijn beste vrienden de vrouwen met wie ik samenwoon. Sommige van mijn huisgenoten hadden familie in de buurt en betrokken mij bij hun leven. Ik bracht Kerstmis bij hen door en vond troost bij het geleende gezin.
Geen van hen was Brits, en ik ben er nooit achter gekomen. Als gevolg hiervan zijn enkele van mijn dierbaarste vrienden nu over de hele wereld verspreid.
Moeder worden verandert alles
Ik ontmoette mijn man tijdens een vakantie in zijn geboorteland Zuid-Afrika, en we kregen een band door gedeelde reiservaringen en avonturen.
Toen we echter in 2009 met ons dochtertje naar San Diego verhuisden, veranderde alles – inclusief ikzelf –.
Plotseling maakte het onbekende mij bang. Avonturen maakten plaats voor de runs van Target en Trader Joe en het overleven van slaapgebrek.
Ik sloot me aan bij een lokale moedergroep, maar voelde me niet synchroon. De taal was anders – ‘dummy’ werd ‘fopspeen’, ‘kinderwagen’ werd ‘kinderwagen’ – maar de diepere ontkoppeling kwam voort uit gesprekken waar ik niet aan kon deelnemen. Veel vrouwen hebben grootouders in de buurt die helpen met de kinderopvang of in het weekend langskomen. Ik had niemand en voelde me altijd een buitenstaander.
Het is moeilijk te zeggen of we naast moeders nog iets gemeen hebben, en ik vraag me vaak af of mensen aannemen dat ik uiteindelijk iets gemeenschappelijks zal hebben. verhuisde terug naar Engeland.
Gelukkig vond ik een groep Britse moeders in de buurt. De ene vriendschap leidde tot de andere en al snel ontdekte ik ons hele netwerk in San Diego.
Het voelde troostend: de gedeelde humor, de heimwee, het gevoel samen buitenstaanders te zijn. Het gevoel van verwantschap was sterk, maar het betekende ook een verandering in mij die ik niet leuk vond.
Een expatbubbel die ik niet herkende
Op een gegeven moment besefte ik dat ik iemand was geworden die ik niet herkende. Ik grap vaak dat ik alleen Britse vrienden wil – en dat meen ik. Dit verandert in een middelmatige ‘zij en wij’-mentaliteit, ook al voelen we ons allemaal gelukkig woont in Californië.
Voor iemand die vele malen van land is veranderd en alle uitdagingen heeft aanvaard die daarmee gepaard gaan, raakte ik gevangen in een expat-bubbel door mijzelf gemaakt.
Het voelde verkeerd en zelfs beschamend om op het platteland te leven en mensen van hier te mijden. Ik ben bang dat deze kleinere, engere versie van mezelf permanent zal zijn.
Toen ze in de vijftig was, raakte ze bevriend met Amerikaanse vrouwen in haar boekenclub. Geleverd door Madeleine Collins
50 jaar oud, en weer open
Dan ik de vijftig bereikenen alles veranderde weer.
Omdat ik kinderen heb van begin veertig, zijn de meeste van mijn Britse vrienden ongeveer tien jaar jonger dan ik, en ze kunnen mijn nieuwe midlife-ellende niet begrijpen. Het noemen van HST tijdens het diner werd met stilte en meelevende glimlach beantwoord. Ik merk dat ik alles vooraf laat gaan met: “Wel, omdat ik ouder ben…”
Rond die tijd werd ik lid van een boekenclub bij mij in de buurt, die uitsluitend bestond uit Amerikaanse vrouwen van eind veertig, vijftig en zestig. Ze zijn grappig, warm en erg interessant. Deze groep omvat vrouwen uit alle lagen van de bevolking, van zorgverleners tot wetenschappers.
Nadat we het boek elke maand hadden besproken, werd het gesprek al snel persoonlijk. Wij gebonden tijdens de menopauzezorg voor tienerkinderen en bejaarde ouders. Deze vrouwen werden mijn volk.
Zoek een gevoel van verbondenheid
Ik waardeer mijn Britse vrienden in San Diego nog steeds, maar mijn Amerikaanse vriendschappen hebben mij een een gevoel van verbondenheid.
Ze lachen om mijn Brits-zijn, wat ik leuk vind, maar ik heb geleerd dat het niet om hetzelfde accent of paspoort gaat om erbij horen. Het gaat over de seizoenen van het leven samen.
Hoewel ik nog steeds wil verhuizen om dicht bij mijn uitgebreide familie te zijn, wil mijn man dat niet, en onze kinderen volgen hier nu het onderwijssysteem. Dit seizoen zal niet snel veranderen, en daar ben ik eindelijk blij mee.
Heeft u een verhaal te vertellen over wonen in het buitenland? Neem contact op met de redactie via akarplus@businessinsider.com.
