Op een avond hoorde ik kasten opengaan in de keuken en tassen en containers naar buiten slepen. Mijn man was op zoek naar een tussendoortje met onze 9-jarige. Daarna maakte hij haar klaar om naar bed te gaan, las haar een boek voor en bestelde ons avondeten. Dan zit hij achter zijn laptop en werkt tot 21.00 uur. Toen ik de vaatwasser uitruimde, besefte ik twee dingen. Ten eerste: mijn man heeft hem vermoord. Ten tweede: de tweede ploeg is dat niet vrouwenwerk Opnieuw. Hij iedereen is moe.
Tweede ploeg, herschreven
In 1989 introduceerde socioloog Arlie Russell Hochschild “tweede dienst” om te beschrijven wat er gebeurt als vrouwen van hun betaalde werk naar huis gaan naar hun onbetaalde werk: eten maken, de was opvouwen, de kinderen meenemen naar sport. Ruim dertig jaar geleden was de kloof duidelijk. Op dit moment zijn de dingen meer… duister. Het echtpaar verwacht van beide ouders dat ze carrièregerichte en actieve ouders zijn. Tegenwoordig gaan de meeste tweeverdieners ervan uit dat beide partners ambitieus zijn op het werk en thuis actief. Sterker nog, vaders besteden meer tijd aan ouderschap dan ooit tevoren. Volgens Pew Research is hun betrokkenheid sinds de jaren zestig verdubbeld. Ouderschap is de meest gendergelijkheid die er is. Het probleem is dat de meeste paren met wie ik praat geïrriteerd zijn. Niemands werklast is lichter geworden. Het is gewoon dubbel. Mama doet misschien nog steeds het mentale werk, maar papa is ook moe.
Mentale belasting. Dit is waar de tweede verschuiving werkelijk plaatsvindt. En ook al zijn we eerlijk in het verdelen van taken, de meeste huishoudens leggen nog steeds de ouderschapsrol op ‘baasniveau’ bij de moeder. Wie moet herinnerd worden aan de voetbaltraining? Wie kiest welke dagen hij les en gitaarles heeft? Wie houdt bij wanneer er nieuwe sneakers nodig zijn? Tip: Iedereen met een mentale belasting. Hoewel traditioneel van moeders wordt verwacht dat ze autorijden, blijkt uit recent onderzoek dat mannen meer conflicten tussen werk en gezin ervaren dan voorgaande generaties. Er wordt nog steeds van hen verwacht dat ze actieve vaders zijn en nooit een voetbalwedstrijd missen. Maar er wordt ook van hen verwacht dat ze op het werk aanwezig zijn. De samenleving vertelt vaders dat ze meer betrokken kunnen zijn. Maar de cultuur op de werkplek geeft hen niet de ruimte om dat te doen. Dat is de reden dat vaders overal buiten kantooruren e-mails ontvangen. Werken op afstand gaat gepaard met de illusie van flexibiliteit en maakt ons allemaal gek.
{“blockType”:mv-promo-block”,”data”:{“imageDesktopUrl”https://images.fastcompany.com/image/upload/f_webp,q_auto,c_fit/wp-cms-2/2025/11/Girl-Li.png”,”image MobileUrl”https://images.fastcompany.com/image/upload/f_webp,q_auto,c_fit/wp-cms-2/2025/11/souter.png”,”eyebrow” “headline”:u003Cstrongu003ESAbonneer je op Girl, Listen: A Guide to What’s Real Belangrijku003C/strongu003E”,”deck ‘Ericka stort zich in de hitte van het moderne moederschap en stelt het idee ter discussie dat persoonlijke identiteit moet worden opgeofferd op het altaar van het ouderschap.’ UP”, ctaUrl “https://erickasouter.substack.com/subscribe”, “theme”:{“bg”:#f5f5f5″, “text”:#000000″, “eyebrow”:#9aa2aa”, “subhed”:#ffffff”, maar tonBg slecht: #000000 “, buttonHoverBg: #3b3f46”, “buttonText”:#ffffff”},”imageDesktopId”:91457710,”imageMobileId”:91457711,”shareable”:false,”slug””}}
Werken op afstand wist de finishlijn uit
Toen COVID miljoenen mensen dwong om op afstand en hybride te werken, dachten we dat flexibele schema’s al onze problemen zouden oplossen. Dat deden ze. Maar ze laten ook een aantal problemen achter waarvan we voorheen niet wisten dat ze opgelost moesten worden. Zonder reizen is er geen overgang van werk naar privé. Er is geen uitweg. Dit betekent dat het werk de slaap vreet en dat het werk ons naar huis en soms naar bed volgt. Wanneer werknemers voorgoed het kantoor verlaten, wordt ‘alles hebben’ ‘alles tegelijk doen’. En toen begon de vermoeidheid (weer) toe te slaan. Ouders willen gelijkheid thuis. Te veel mensen willen gelijkheid thuis zonder te bespreken hoe gelijkheid er op het werk uitziet. Wij willen het ouderschap delen EN succesvolle professionals zijn. Het eindresultaat is een verdeling van de kinderopvang die onze verantwoordelijkheid is en werk waarvoor we nog steeds 24/7 ‘aan’ moeten staan. Kinderen moeten nog steeds eten, baden en verzorgd worden. Werk behandelt je nog steeds alsof je onbeperkte bandbreedte hebt. Dus we begonnen allebei met twee banen. En toen vielen we.
Generatie Z is begonnen zijn grenzen te definiëren
De tweede verschuiving is niet langer een vrouwenprobleem, maar wordt een systemisch probleem. Millennial-ouders raken bijna zonder stoom. Generatie Z volgt niet hetzelfde. Eerder dit jaar meldde CNBC dat Gen Z-werknemers het gelukkigst zijn op het werk. Maar ze zijn om één belangrijke reden gelukkig: ze weten precies wat ze niet tolereren op de werkplek. Wilt u flexibiliteit? Natuurlijk. Hulpmiddelen voor de geestelijke gezondheidszorg? Natuurlijk. Duidelijke grenzen rond uw persoonlijke leven? Erg. Ze accepteren de druktecultuur niet als identiteit. Ze groeiden op toen ze zagen hoe hun ouders tijdens gezinsvakanties aan rapporten werkten en e-mails van klanten beantwoordden tijdens voetbalwedstrijden. Ze denken niet dat dit de versie van succes is die ze willen. Ze ervaren het als uitputtend en daardoor nemen ze stevige beslissingen als het om werk gaat. Dat is de reden dat Generatie Z beleid als “flexibele schema’s” zal afwijzen, dat feitelijk vereist dat jouw schema flexibel is… voor hun bedrijf. Om 21.00 uur Bedrijven scheppen graag op over hoe ze ‘flexibele schema’s’ aanbieden. Vervolgens mailden ze om 21.00 uur hun medewerkers. Verwacht dat ze zullen antwoorden. En medewerkers belden BS. Als je medewerkers, vooral ouders, wilt behouden, moet je echte flexibiliteit bieden. Dat betekent de beperkingen die daarin bestaan. De werkelijke uren waarop u verwacht dat uw medewerkers offline zijn. De werkelijke limiet is het aantal vergaderingen dat ze per dag kunnen bijwonen. En leiders die het goede voorbeeld geven als het tijd is om te stoppen. Want als ze geen flexibiliteit van jou krijgen, zullen toppresteerders zichzelf weer beperkingen opleggen. Of ze zullen vertrekken. Eigenlijk zijn ze al vertrokken.
Ouders zijn niet alleen uitgeput op het werk. Zij hun baan opzeggen daardoor. Als we de manier waarop we de tweede ploegendienst op het werk benaderen niet veranderen, zullen we een retentiecrisis krijgen. Bedrijven zien veel millennials en generatie X vertrekken omdat ze het huiswerk en de Slack-berichten beu zijn. Maar werknemers van Generatie Z zijn niet bereid deze afweging te accepteren. En als bedrijven niet beginnen met het veranderen van de manier waarop zij ouders en verzorgers behandelen, die uiteindelijk ‘van koers moeten veranderen’, zullen ze een hele generatie werknemers verliezen. Mens zijn die wil herstellen van het werk is opnieuw iets dat gedaan moet worden. En ambitieuze medewerkers zullen bedrijven laten zien hoe waardevol die flexibiliteit is.
{“blockType”:mv-promo-block”,”data”:{“imageDesktopUrl”https://images.fastcompany.com/image/upload/f_webp,q_auto,c_fit/wp-cms-2/2025/11/Girl-Li.png”,”image MobileUrl”https://images.fastcompany.com/image/upload/f_webp,q_auto,c_fit/wp-cms-2/2025/11/souter.png”,”eyebrow” “headline”:u003Cstrongu003ESAbonneer je op Girl, Listen: A Guide to What’s Real Belangrijku003C/strongu003E”,”deck ‘Ericka stort zich in de hitte van het moderne moederschap en stelt het idee ter discussie dat persoonlijke identiteit moet worden opgeofferd op het altaar van het ouderschap.’ UP”, ctaUrl “https://erickasouter.substack.com/subscribe”, “theme”:{“bg”:#f5f5f5″, “text”:#000000″, “eyebrow”:#9aa2aa”, “subhed”:#ffffff”, maar tonBg slecht: #000000 “, buttonHoverBg: #3b3f46”, “buttonText”:#ffffff”},”imageDesktopId”:91457710,”imageMobileId”:91457711,”shareable”:false,”slug””}}
Nieuwsbron
