De zoon van Regina Russell, Tamon Russell, zit al meer dan twintig jaar gevangen in Illinois. Sinds hij voor het eerst naar de gevangenis ging, zijn handgeschreven brieven een van de weinige consistente manieren om familierelaties te onderhouden. Nadat Tamons grootmoeder ruim tien jaar geleden overleed, bewaarde ze alle kaarten van haar grootmoeder.
“Mijn dochter kijkt nog steeds naar de brieven en kaarten die haar grootmoeder haar stuurde”, zei Regina Russell. “Het geeft hem een goed gevoel, omdat hij zich de mooie tijden kan herinneren.”
Maar haar zoon kan, net als duizenden anderen die in Illinois zijn opgesloten, sinds augustus geen fysieke post en kaarten meer ontvangen. Het Illinois Department of Corrections wil fysieke post permanent vervangen door digitale scans. Russell is een van de vele moeders die dit proberen te voorkomen.
Ze maakt deel uit van een groep genaamd MAMAS, een afkorting van Mothers Activating Movements for Abolition and Solidarity. De moeders voerden aan dat het beleid gevangenen hun waardigheid ontnam en nieuwe vragen over privacy opriep. Het staatsdepartement voor correcties heeft de wijziging dit najaar door middel van noodverordeningen aangenomen en probeert deze nu permanent te maken na een periode van openbaar commentaar en een herziening van de wetgeving.
Onder het nieuwe beleid zal persoonlijke post die wordt verzonden naar mensen die in gevangenissen in Illinois zijn opgesloten, worden onderschept, gescand door een derde partij en digitaal via tablet worden verzonden. De originele brief wordt in privéopslag geplaatst en minimaal zes maanden bewaard. Het Illinois Department of Corrections zegt dat het beleid noodzakelijk is om de stroom illegale drugs en andere smokkelwaar naar faciliteiten te verminderen. Gevangenispersoneel beweert – samen met de Illinois-afdeling van de American Federation of State, County and Municipal Employees, de vakbond die hen vertegenwoordigt – ook dat agenten ziek werden door fysieke interactie met besmette post. De noodregels gingen in augustus van kracht en werden in september over de hele staat uitgebreid.
MAMAS begon zich te organiseren zodra gezinnen van de veranderingen hoorden, hoewel ze weinig waarschuwingen kregen voordat de veranderingen werden doorgevoerd. “Toen ik er voor het eerst over hoorde, begon ik mensen te bellen die ik kende en die in verschillende faciliteiten vastzaten, en de mensen daarbinnen hadden er nog nooit iets van gehoord”, zegt Erica Bentley, adjunct-directeur van de organisatie.
April Ward, wiens zoon, Mikael Ward, een gevangenisstraf van 84 jaar uitzit, zei dat de verandering verwoestend is. “Je berooft hen van hun mensenrechten, en je martelt ze feitelijk omdat ze niet met hun dierbaren kunnen communiceren”, zei hij. Hij beschreef de verwarring rond wat er na de periode van zes maanden met de originele brieven gebeurde. ‘Je bedoelt dat hij zijn post kan scannen en dat gaat zes maanden mee, maar zijn post gaat naar zijn eigendom. Dat is niet goed. Hoe weten we dat de post naar zijn eigendom gaat? Ze verliezen eigendommen, elke keer dat hij wordt verplaatst, verliest hij eigendommen.’
Bentley zei dat het beleid ook onopgeloste vragen over privacy oproept. “Wat gebeurt er met al deze gescande mail? Wie heeft toegang tot de persoonlijke gegevens van de persoon die de mail verstuurt? Want om je aan te melden moet je akkoord gaan met de Servicevoorwaarden, anders heb je geen toegang. Het is allemaal erg onduidelijk”, aldus Bentley.
Russell zei dat gedetineerde mensen zoals haar zoon afhankelijk zijn van fysieke brieven om zich verbonden te voelen en de moed erin te houden. “Ze raken opgewonden als ze een brief of een kaartje openen, of als iemand ze een boek stuurt.” Het is belangrijk, zei hij, ‘dat iemand buiten die muren aan hen denkt.’
Organisatoren in de hele staat beweren dat het scannen van post niet de ware bron van drugs in gevangenissen onthult, een mening die wordt ondersteund door onderzoekers. Sarah Staudt, directeur beleid en belangenbehartiging van het Prison Policy Initiative, zei dat 25 staten vanaf mei het scannen van e-mail hebben geïmplementeerd; met uitzondering van Illinois. “Wat niemand lijkt te kunnen presenteren, behalve af en toe een anekdote, zijn echte gegevens over hoe smokkelwaar binnenkomt”, zei hij. “We weten bijvoorbeeld dat de smokkel van smokkelwaar door personeel een belangrijke bron van smokkelwaar is. Ik denk dat het moeilijk zal zijn om een eerlijke correctionele directeur te vinden die het daar niet mee eens is.”
Staudt noemde Pennsylvania als een belangrijke casestudy en merkte op dat zelfs nadat ze het scannen van post in de staat hadden geïmplementeerd, het aantal overdoses bleef stijgen. “Dit betekent dat medicijnen die gezondheidszorginstellingen binnenkomen niet voornamelijk via de post gaan”, zei hij.
Ondersteunt de 19e
Vrouwen en LHBTQ+-mensen worden lange tijd buitenspel gezet in het reguliere nieuws. Op The 19th centreren we hun ervaringen met de diepgang en nuance die ze verdienen – en jouw donatie helpt ervoor te zorgen dat zij een gelijkwaardigere rol spelen bij het vormgeven van de toekomst van Amerika.
Doneer vandaag nog
Activisten uitten ook hun bezorgdheid over de manier waarop het scannen van e-mail wordt gecombineerd met op winst gerichte technologiecontracten die ook telefoongesprekken kunnen omvatten, vaak betaald door de gesprekspartner, en tablets voor e-mail of andere vormen van communicatie met de buitenwereld. “Tablets zijn een hulpmiddel om geld te verdienen. Het scannen van e-mail is daar een onderdeel van”, zegt Staudt.
Gezinnen voelen nu al financiële druk als gevolg van digitale systemen. “Het kost krediet om e-mails te sturen naar mensen in de gevangenis”, zei Bentley. “We weten niet wat de impact op de lange termijn zal zijn.”
De noodregel zal binnenkort eindigen. Om het scannen van post permanent te maken, moet het Department of Corrections begin december definitieve regelgeving indienen en goedkeuring krijgen via het wetgevingsproces. Eerder dit jaar werd een nieuwe staatswet aangenomen die het verzamelen van gegevens over smokkelwaar verplicht, maar de eerste bevindingen worden pas in 2027 verwacht.
“Dit onderzoek zal erg belangrijk zijn om te laten zien waar het echte probleem ligt”, zei Staudt. “Elk rationeel systeem dat er belang aan hecht om hier het juiste antwoord te krijgen, zou wachten tot deze informatie volledig is geanalyseerd voordat hij overgaat tot zoiets als het scannen van e-mail.”
MAMAS-leden geven aan zich verwaarloosd te voelen. ‘Ze horen je, maar het kan ze niets schelen,’ zei Russell. “Ze zullen doen wat ze willen doen.”
De groep moedigt leden van het publiek echter nog steeds aan om vóór 28 november, de laatste dag, openbare opmerkingen in te dienen en contact op te nemen met wetgevers, voordat wetgevers een definitief besluit nemen.
De families van de gedetineerden maken zich nu al zorgen over de gevolgen. “Het zijn nog steeds mensen, en ze verdienen nog steeds hetzelfde respect”, zei Russell. “Ik vind het leuk om kaartjes en brieven te ontvangen. Zij vinden het ook geweldig.”
