Het aantal berggorilla’s in de wereld blijft groeien – de buitengewone erfenis van Dian Fossey die 40 jaar geleden op tweede kerstdag 1985 werd vermoord
Het aantal bergen is zeldzaam gorilla in de wereld blijft toenemen – dat is de buitengewone erfenis van Dian Fossey die precies 40 jaar geleden werd vermoord.
Dian werd beroemd over de hele wereld toen ze later door hem werd gespeeld Sigourney Wever in de hitfilm Gorillas in the Mist.
Deze voor een Oscar genomineerde film vertelt het verhaal van zijn buitengewone inspanningen voor natuurbehoud voor de berggorilla en hoe hij op gruwelijke wijze werd gedood in Rwanda op Tweede Kerstdag 1985. En nu heeft de liefdadigheidsinstelling die in zijn naam is opgericht onthuld dat het werk dat Foley jaren geleden begon enorme vruchten afwerpt nu het aantal berggorilla’s blijft groeien.
Er leven momenteel naar schatting 1.000 berggorilla’s in de regio wereld Toen Dian nog leefde, waren dat er nog maar 400. Felix Ndagijimana, landsdirecteur van het Dian Fossey Gorilla Fund in Rwanda zei: ‘Hij zou ook verbaasd zijn als hij zou zien dat berggorilla’s de enige populatie niet-menselijke mensapen ter wereld zijn waarvan het aantal in het wild toeneemt.
“Ik denk dat Dian Fossey verbaasd zou zijn als hij zou zien hoe het onderzoekscentrum dat hij in 1967 oprichtte nu een wereldberoemde onderzoeksinstelling is met meer dan 200 Rwandese medewerkers.” Dian, 53, werd vermoord in haar hut in het Karisoke Research Center, waar ze 18 jaar lang gorilla’s had bestudeerd. Hij werd doodgehakt aangetroffen met een kapmes.
Hoewel zijn onderzoeksassistent door een plaatselijke rechtbank schuldig werd bevonden, geloven velen dat hij werd vermoord door anti-stroperijgroepen die boos waren op zijn inspanningen voor natuurbehoud. Na zijn dood werd hij begraven op dezelfde begraafplaats als een aantal van zijn geliefde gorilla’s die door stropers waren gedood.
De film Gorillas in the Mist kwam vier jaar later uit en werd genomineerd voor vijf Oscars. Het succes van Dian’s werk veertig jaar later doet hem zeker veel plezier.
Dr. Tara Stoinski, voorzitter van het Fossey Fund zei: “Dian heeft haar leven gewijd aan het redden van gorilla’s, en we zijn vereerd om dit belangrijke werk voort te zetten en uit te breiden, waarbij we haar nalatenschap nooit zullen vergeten.
“We zijn zeer dankbaar voor zijn meest duurzame nalatenschap: de wereld laten zien dat het redden van een soort van de rand van uitsterven mogelijk is. Zijn levenswerk herinnert ons eraan dat natuurbehoud moed, doorzettingsvermogen en ons allemaal vereist.
“Als we terugkijken op de veertig jaar sinds haar dood, vieren we haar moed en vasthoudendheid. En we zijn enorm trots op haar werk – vanwege de intensieve, dagelijkse beschermingsacties ter plaatse die Dian decennialang heeft uitgevoerd, is het succesverhaal van de berggorilla buitengewoon in een tijd waarin meer dan een miljoen soorten voor altijd met uitsterven bedreigd zijn.”
Dian zei dat het eerste onderzoek geduld vergde. Om het vertrouwen van de gorilla’s te winnen, begon hij hun gedrag te imiteren. In 1984 zei ze tegen Woman’s Hour van de BBC: “Ik ben een geremd persoon, en ik heb het gevoel dat gorilla’s ook geremd zijn. Daarom imiteer ik hun natuurlijke, normale gedrag, zoals eten geven, op stengels bleekselderij kauwen of mezelf krabben.”
Hij zei dat hij zijn lesje snel moest leren. “Ik maakte eerst de fout door op de borst te slaan… omdat ik door op de borst te slaan de gorilla vertelde dat ik me zorgen maakte, omdat ze me vertelden dat ze zich zorgen maakten toen ze de borst raakten.”
Een woordvoerder van de liefdadigheidsinstelling zei: “Dankzij de inspanningen die hij heeft geïnitieerd, heeft de berggorillapopulatie die hij bestudeerde en hartstochtelijk verdedigde niet alleen overleefd, maar bloeit ook. Zijn visie is uitgegroeid tot een krachtige beweging, die de natuurbeschermingswetenschap en beschermingsinspanningen blijft bevorderen.
“Bij het Dian Fossey Gorilla Fund waarderen we nog steeds de principes die Dian decennia geleden uiteenzette. Ze schreef ooit: ‘Een van de basisstappen bij het redden van een bedreigde soort is om meer te leren over die soort: zijn dieet, zijn parings- en voortplantingsprocessen, zijn verspreidingspatronen, zijn sociale gedrag.’
“Vandaag hebben we dat gedaan, en nog veel meer. We hebben nu zes generaties van de berggorillafamilie bestudeerd, inclusief de afstammelingen van individuen die Fossey goed kende: Digit, Pablo, Titus, Effie, Poppy, Cantsbee en vele anderen.
“Van hen hebben we diepgaande inzichten gekregen in hun gedrag, ecologie en relaties – kennis die het behoud en ons begrip van onze eigen soort heeft verrijkt. Veel van wat wetenschappelijk bekend is over berggorilla’s is gebaseerd op een langetermijnonderzoeksdatabase die Fossey bijna 60 jaar geleden begon.”
Uit zijn laatste dagboekaantekening blijkt dat hij begrijpt hoe belangrijk het is om vooruit te kijken: Hij schreef: “’Als je de waarde van al het leven beseft, denk je minder aan het verleden en concentreer je je meer op het behoud van de toekomst.’
