“Met licht door de duisternis gaan, is licht kennen. Om duisternis te kennen, wees donker. Ga zonder te kijken, en ontdekte dat duisternis ook bloeit en zingt, en doorkruist met donkere voeten en donkere vleugels.”
—Wendell Berry
‘S Nachts door het bos lopen is een geweldig cadeau. Het kraken van takken, het getjilp van kikkers en het getjilp van uilen worden een hymne die bewijst dat het leven niet vervaagt door licht. Een snellere hartslag, een snellere hartslag: elke stap kan ons dichter bij ons eigen leven brengen. Vroege zoogdieren waren bijna uitsluitend nachtdieren, en dat gedurende meer dan 100 miljoen jaar; de meerderheid is vandaag de dag nog steeds zo. Wanneer we onszelf toestaan rond te dwalen in de nachtelijke wereld en onze ogen laten wennen aan het licht van de nacht, verbinden we ons opnieuw met onze voorouders uit de oudheid. geen onbekende in de duisternis.
Het is aan deze vroege zoogdieren dat we ons bestaan te danken hebben. Tijdens het Mesozoïcum domineerden torenhoge reptielen overdag. Volgens nachtelijk obstakelhypotheseTerwijl dinosaurussen overal in de zon rondzwierven, pasten kleine zoogdieren zich aan om te overleven door overdag te graven en ’s nachts wakker te worden. Veel soorten – inclusief mensen – hebben nog steeds eigenschappen waaraan ze zich hebben aangepast, waaronder door staafjes gedomineerde netvliezen, verminderd kleurzicht en sterke gehoor- en reukzintuigen. Ons lichaam slaat herinneringen op aan het geleefde leven meewerken met de nacht.
Gedragsmatig zijn we ver van die voorouders afgedwaald. Zoals natuurschrijver Leigh Ann Henion opmerkt Nachtmagie: avonturen tussen glimwormen, maantuinen en andere wonderen van de duisternisde westerse wereld heeft een diepgewortelde neiging tot duisternis. “Bijna elke verhaallijn die we kennen suggereert dat we het zo snel mogelijk weggooien – omdat duisternis vaak wordt gepresenteerd als een leegte van onheil en niet als een natuurkracht die het leven in stand houdt, inclusief het onze”, schrijft hij. ‘Wat we zouden kunnen ontdekken als we er even bij stilstaan Wat heeft de duisternis te bieden?”
Hoewel we plantkunde associëren met zonlicht, zijn sommige plantensoorten geëvolueerd om duisternis te absorberen. Maanbloem en teunisbloem openen hun bloemblaadjes na zonsondergang, terwijl nachtbloeiende jasmijn tot middernacht zijn bedwelmende zoetheid vrijgeeft. Dergelijke bloemen produceren vaak sterke geuren en zoete nectar om bestuivers aan te trekken door geur en smaak, en hebben bleke bloemblaadjes om de zichtbaarheid bij weinig licht te vergroten. Duisternis creëert zijn eigen schoonheid.
Een wolk van maanlichtbestuivers in de lucht onderhoudt deze schoonheid en ook het ecosysteem waarin ze worden aangetroffen. Motten worden aangetrokken door de geur van deze bloemen en kunnen meer stuifmeel over langere afstanden vervoeren dan bijen: nachtelijke archiveringsmiddelen die helpen genetische informatie te transporteren en de levende wereld te laten bloeien. Ze leggen grote afstanden af door hemelse signalen uit de lucht te ontvangen, waarbij ze een constante hoek ten opzichte van verre lichtbronnen behouden om rechtdoor in het donker te kunnen vliegen. Soms verschijnen er, zonder dat je het weet, nieuwe kaarten.
Sommige vleermuissoorten zijn ook bestuivers. Net als kolibries zweven ze op hun plaats en likken ze nectar op met een tong die anderhalf keer zo lang is als hun lichaam. Anderen jagen op motten en kevers terwijl ze zich verplaatsen. Door hun echo’s kunnen ze de vorm van hun omgeving onderscheiden: de oproepen en reacties van de nacht zelf. Hun echolocatie creëert een akoestisch tableau van de wereld en is zo nauwkeurig dat objecten zo dun als een mensenhaar kunnen worden gedetecteerd. Ouderkolonies gebruiken specifieke echo’s en individuele stemmarkeringen om hun familieleden te identificeren. Er is meer dan één manier om in het donker te zien.
Hoewel we de duisternis demoniseren, kan licht vandaag de dag de echte vijand zijn. Wereldwijd, LED-vervuiling toegenomen met 10% elk jaar gedurende de afgelopen tien jaar. Intussen lijden wezens die zich in de loop van millennia hebben ontwikkeld om afhankelijk te zijn van de duisternis: gevleugelde boodschappers van de nacht die de duisternis bestuiven en in galmende liederen over de wereld vertellen. Ik wil niet in een toekomst leven waarin vuurvliegjes flikkeren, waar motten de nachtelijke hemel niet langer vullen met de geur van maanranken. Ik wil opnieuw een dier zijn dat wonderen waardeert duisternis waar we vandaan komen.
