Weinig gebieden van ons leven zijn zo verbonden met het idee van verandering als mode. Naarmate de seizoenen verstrijken, veranderen silhouetten, verdwijnen trends en ontstaan er nieuwe expressiesystemen. Deelnemen aan de modewereld betekent een eeuwige transformatie ondergaan. Daarom verandert het interne raamwerk van de industrie regelmatig, waarbij rollen, hiërarchieën en machtsdynamieken voortdurend opnieuw worden onderhandeld.
Maar in het huidige turbulente klimaat dreigen deze generatieve krachten tot chaos te leiden. De zwaarbevochten vooruitgang op het gebied van inclusiviteit, representatie en creatieve vrijheid stuit steeds vaker op terugslag, nu rigide en onderdrukkende ideologieën terugkeren. De vraag is niet óf mode zich zal ontwikkelen, maar hoe? Hoe blijven we de juiste stemmen versterken? Hoe behouden we de openheid, het experimenteren en de pluraliteit die positief bepalen wat we doen? Hoe zorgen we er uiteindelijk voor dat we ten goede veranderen? Om de uitdagingen en mogelijkheden van vandaag in kaart te brengen, spraken we met figuren die vooroplopen in deze veranderingen die onze smaak en de structuur en verantwoordelijkheden van de bredere mode-industrie van vandaag vormgeven.
SINEAD O’DWYER, ontwerper
Ondanks haar retoriek van bevrijding en persoonlijke expressie is de mode-industrie vaak gebouwd op kleding die letterlijk is ontworpen met beperkingen in gedachten. Kleding is gecentreerd rond een aantal monstergroottes, doorgaans UK 6 tot 10, en weerspiegelt een beperkt aantal lichamen. Kleding definieert vaak de drager, in plaats van andersom. Sinéad O’Dwyereen ontwerper van dameskleding die denkt als een beeldhouwer, is een pleitbezorger voor het omkeren van deze machtsdynamiek, door kleding te creëren die rechtstreeks wordt geïnformeerd door de lichamen die ze zullen dragen. “Ik haal veel inspiratie uit lichaamsvormen. Mode gaat over de samenwerking tussen lichaam en kleding, en ik denk dat het heel interessant is om na te denken over wie wat draagt, en waarom, en deze ideeën te proberen te doorbreken.” Door grotere lichamen en rolstoelgebruikers op de catwalk te tonen, daagt O’Dwyer de dysmorfie uit die synoniem is met hedendaagse confectiekleding. Gieten werd toen zijn eerste vorm van schetsen. “Welke vorm en maat ik vervolgens ga aanpakken, is vaak gebaseerd op de casting. Ik ontmoet iemand die ik wil kleden en begin na te denken over wat bij hem of haar zou passen en wat hij of zij leuk zou vinden”, zegt ze. Deze ontmoetingen vinden plaats via straatverkenning en ook via minder traditionele hoeken van de modellenwereld. Als gevolg hiervan gebruikte O’Dwyer voor zijn collectie een steekproefomvang van 20, in plaats van de klassieke UK 6 of 8. Zijn toewijding aan inclusiviteit wordt met zorg en intentie uitgevoerd. “Wat voor mij werkt, is elk seizoen een nieuwe steekproefomvang of categorie toevoegen. Ik bouw graag langzaam een repertoire van deze proporties op.” Misschien is deze afgemeten en aanhoudende aanpak wel wat nodig is om blijvende verandering te bewerkstelligen, vooral nu de industrie opnieuw tekenen vertoont van terugtrekking in rigide idealisme.
Fotografie door rangschikking. Genomen uit 10 Magazine nummer 76 – CREATIVITEIT, VERANDERING, VRIJHEID – NU gepubliceerd. Bestel uw exemplaar Hier.
