Op de markt gebracht als een premium en natuurlijk alternatief voor keukenzout, roze Himalayazout kan worden verkocht voor maximaal 30 keer de prijs. Dit zout komt echter niet daadwerkelijk uit de Himalaya.
Daarentegen is de grootste roze zoutafzetting ter wereld – de Khewra-zoutmijnen – gelegen ongeveer 250 kilometer ten westen van de Himalaya in de Pakistaanse provincie Punjab, in een regio die bekend staat als het Potohar-plateau.
De provincie Punjab in Pakistan is waar het meeste roze zout vandaan komt. Zakelijke insider
Het grootste deel van het zout dat in Khewra wordt gewonnen, wordt geëxporteerd naar markten als Amerika en Europa. Daar wordt het vaak bestempeld als “Himalaya” roze zout, vernoemd naar een bredere regio dan de werkelijke oorsprong ervan.
Toch blijft de vraag naar dit premiumproduct toenemen. De wereldmarkt voor Himalayazout bedroeg in 2025 523 miljoen dollar en zal naar verwachting in 2030 bijna 700 miljoen dollar bereiken. Big View-onderzoek.
De populariteit wordt deels bepaald door marketing. Beïnvloeders en gezondheidsbedrijven hebben beweringen gepropageerd dat roze zout de bloedsuikerspiegel kan reguleren, de slaapkwaliteit kan verbeteren en het lichaam kan ontgiften. Wetenschappers zeggen echter dat dit wel het geval is er is geen sterk bewijs om dit te ondersteunen.
Laat je niet misleiden door de bergen op deze verpakking. Zakelijke insider
Hoe dan ook zal de voorraad roze zout naar verwachting niet snel opraken. De Khewra-mijn alleen al produceert jaarlijks bijna 400.000 ton zout, en de reserves zijn groot genoeg om bij de huidige winningssnelheden eeuwenlang mee te kunnen gaan.
Business Insider bezocht eind vorig jaar de mijne om te zien hoe dit zout wordt gewonnen, verwerkt en verscheept naar meer dan 80 landen over de hele wereld voor gebruik in een grote verscheidenheid aan goederen, van eetbare zouten tot badproducten en decoratieve verlichting.
De Khewra-mijn is al generaties lang een bron van zout
Werknemers openden een gigantische tunnel om te zoeken naar afzettingen van premium roze zout. Zakelijke insider
Mijnbouw op industriële schaal begon in de jaren 1870 tijdens de Britse koloniale overheersing. Nadat Pakistan in 1947 onafhankelijk werd, nam de regering het eigendom van de mijn over en bleef delen ervan verhuren aan particuliere bedrijven.
Tegenwoordig verwijderen mijnwerkers niet al het zout; het meeste bleef achter om de tunnel te ondersteunen en instorting te voorkomen.
Binnen vertrouwen de werknemers op een moderne mix geologisch onderzoek en technieken die van generatie op generatie worden doorgegeven om afzettingen van hoge kwaliteit te identificeren. Toen ze het eenmaal hadden gevonden, boorden arbeiders gaten van 1,20 meter diep in de rots en stopten deze met de hand met explosieven om de zoutgesteente los te blazen.
Een arbeider in een zoutmijn maakt een gat met explosieven. Zakelijke insider
Dit is een riskant proces en werknemers moeten na elke ontploffing ongeveer 30 minuten wachten voordat ze de tunnel weer binnengaan om te controleren op mislukte branden of onstabiel gesteente.
Na het boren en opblazen werden de massieve blokken door een uitgebreid netwerk van tunnels gesleept die zich zo’n 40 kilometer uitstrekten over 17 niveaus. Sommige van de ruwe zoutblokken die eruit komen, kunnen meer dan 1700 kilo wegen, waardoor ze te zwaar zijn om zonder machines te tillen.
Vrachtwagens en machines helpen gigantische blokken zout van mijnen naar verwerkingsfabrieken te transporteren. Zakelijke insider
De risico’s eindigen niet bij de mijnen
Werknemers die betrokken zijn bij de zoutverwerking worden ook blootgesteld aan fijne deeltjes die vrijkomen tijdens het snijden en vormen.
In één fabriek kunnen het boren en snijden van zoutblokken produceren wat werknemers omschrijven als ‘zoutdampen’. Na verloop van tijd kunnen deze deeltjes zich in de longen verzamelen en deze aanmaken moeilijker om te ademen.
Het snijden van zoutblokken gooit veel puin in de lucht die werknemers inademen. Zakelijke insider
Werknemers gebruiken beschermende maatregelen zoals waternevel, maskers en veiligheidsbrillen om de blootstelling te verminderen.
Sommige van deze blokken wegen nog steeds tot 220 pond, wat een zorgvuldige behandeling vereist om letsel te voorkomen. Werknemers gebruiken messen met diamanten punten om het zout te snijden.
Fabrieken zijn begonnen met het automatiseren van delen van deze workflow om de output te verhogen. De zoutfabriek van Ittefaq kan bijna 350 ton zout per dag verwerken.
De strijd van Pakistan om marktaandeel te winnen
Blokken roze zout vóór verwerking. Zakelijke insider
Jarenlang exporteerde Pakistan het grootste deel van zijn roze zout in ruwe vorm, waardoor de waarde die het op de wereldmarkt won, werd beperkt.
Grote hoeveelheden onbewerkt zout worden tegen lage prijzen naar India verscheept. Daar wordt het verfijnd, verpakt en als premiumproduct aan de westerse markten verkocht, soms zelfs met het label ‘Made in India’.
Dit betekent dat de meeste winst later in de toeleveringsketen wordt gegenereerd, buiten Pakistan, nadat het zout is verwerkt en gebrandmerkt.
Deze dynamiek begon te veranderen in 2019, toen politieke spanningen tussen India en Pakistan in de regio Kasjmir toeneemt. Pakistan schortte de bilaterale handel op, waardoor de belangrijkste exportroute voor ruw zout werd afgesloten.
Als reactie hierop breiden lokale bedrijven hun eigen verwerkingsmogelijkheden uit.
Nu produceren steeds meer plaatsen in Pakistan eindproducten van roze zout, zoals lampen. Zakelijke insider
In plaats van ruwe blokken te exporteren, beginnen steeds meer bedrijven te investeren in apparatuur om zout in eigen land te malen, te raffineren en te verpakken. Hierdoor kunnen ze eindproducten produceren die rechtstreeks aan internationale kopers kunnen worden verkocht.
Dit is een geleidelijke overgang. Bij eerdere verwerkingsfaciliteiten ontbrak het aan moderniteit en in sommige gevallen aan elementaire veiligheidsmaatregelen.
De verschuiving markeert echter een bredere poging om een groter deel van de winsten van de industrie in Pakistan te behouden – van een leverancier van grondstoffen naar een producent van producten met een hogere waarde op de opkomende mondiale markten.
