9 belangrijke toneelstukken van Tom Stoppard

Tom Stoppardvaak geprezen als de grootste Engelse toneelschrijver van deze generatie, had hij een buitengewoon leven en een buitengewone carrière.

Geboren in Tsjechoslowakije in 1937, vluchtte zijn familie naar Singapore toen de nazi’s binnenvielen. Toen de Japanners hun nieuwe thuis bedreigden, nam zijn moeder hem en zijn broer mee naar India. Zijn vader bleef in Singapore, maar stierf toen het schip waarop hij zich bevond zonk. Zijn moeder trouwde later met een Britse officier en het gezin verhuisde naar Engeland, waar de jonge Stoppard de achternaam van zijn stiefvader aannam en ‘Engels droeg als een jas’, zei hij later.

Stoppard werd al snel beroemd vanwege zijn geestige, geestige en intellectueel nieuwsgierige werk, wat hem drie Olivier Awards, vijf Tony Awards en een Oscar (voor ‘Shakespeare in Love’) opleverde. Hij werd in 1997 zelfs geridderd door koningin Elizabeth II vanwege zijn bijdragen aan het theater.

Beginnend met ‘Rosencrantz and Guildenstern Are Dead’ in 1966, tot aan zijn laatste volledige toneelstuk ‘Leopoldstadt’ in 2020, creëerde Stoppard een oeuvre waar een groot deel van het land jaloers op zou zijn, laat staan ​​één schrijver.

Hier zijn enkele van de belangrijkste toneelstukken van Stoppard, met observaties van Times-critici:

Rosencrantz en Guildenstern zijn dood (1966)

Na als journalist te hebben gewerkt, brak Stoppard door toen deze absurdistische stoeipartij debuteerde in de Edinburgh Fringe. Times-theatercriticus Charles McNulty herziening van de productie van 2013 op het Old Globe Shakespeare Festival in San Diego, waarin het wordt beschreven als ‘een metafasische stoeipartij (om een genre te bedenken), waarin ‘Hamlet’ wordt opgevangen door het scheve perspectief van de tweelingvrienden van de prins, gestuurd om hem te bespioneren door Gertrude en Claudius in Elsinore’s kasteel vol moord, overspel en occulte intriges. … Stoppards weelderige humor zorgt ervoor dat dit drama in drie bedrijven zonder al te veel spanning voortduurt. De verbale verfijning van de toneelschrijver voorkomt dat het stuk ontaardt in universiteitsvaudeville. In 1990 regisseerde Stoppard zelf een filmversie met Gary Oldman en Tim Roth in de hoofdrol.

Trui (1972)

Deze satire, die zich afspeelt in een alternatief universum waar Britse astronauten op de maan landden en ‘radicale liberalen’ de regering van het land overnamen, ging in première in Old Vic in Londen, met in de hoofdrollen Michael Hordern en Diana Rigg. Twee jaar later recenseerde Times-theatercriticus Dan Sullivan de productie van het American Conservatory Theatre in San Francisco. “Het nieuwe stuk van Stoppard kon niet worden opgehangen met een van die voorbedrukte labels die theatercritici in hun zakken dragen om ze gemakkelijk te kunnen labelen”, schreef hij. “Je zou het een metafysische parodie met een acrobatische inleiding kunnen noemen, of misschien niet. Het enige algemene wat je erover kunt zeggen is dat het heel helder en erg grappig is, en soms nogal ontroerend.”

Travestie (1974)

De Royal Shakespeare Company ensceneerde de eerste productie in het Aldwych Theatre in Londen, met in de hoofdrollen John Wood, John Hurt, Tom Bell en Frank Windsor. Stoppard was gefascineerd door het idee dat James Joyce, Vladimir Lenin en de Dadad-dichter Tristan Tzara in 1917 allemaal in Zürich woonden. Hij plaatste deze tijdsgeestfiguren in de baan van een bescheidener historisch figuur genaamd Henry Carr, die een rol speelde in Joyce’s ‘Ulysses’. Sullivan van The Times zag de productie in New York uit 1975, noemde het “betoverend” en vroeg zich af of het Broadway-publiek het zou kunnen bijhouden. “Net als Stoppards laatste toneelstuk ‘Jumpers’ (dat het hier niet goed doet), is dit een vaudeville-show waarin zowel de taal als de acteurs het voor elkaar krijgen”, schreef Sullivan. “En om de truc net zo goed uit te voeren als ‘Travesties’, John Wood (als Carr), moet de taal van een toneelschrijver behoorlijk geavanceerd zijn.”

Het echte ding (1982)

Felicity Kendal en Roger Rees spelen de hoofdrollen in Stoppards persoonlijke onderzoek naar liefde en huwelijk, waarheid en eerlijkheid. De toneelschrijver herwerkte het script voor zijn Broadway-show, met in de hoofdrol Glenn Close en Jeremy Irons, geregisseerd door Mike Nichols, aanzienlijk, en was een groot succes. Linda Purl en Michael Gross namen de rollen op zich voor de LA-productie uit 1986 in het Doolittle Theatre. “Zonder de verrassing te verklappen kan de recensent zeggen dat niet elke scène in ‘The Real Thing’ is wat het lijkt, inclusief de eerste,” Sullivan schreef. “De personages van Stoppard zijn theatermensen, professionele scènemakers, en sommige van deze scènes zijn in het stuk verwerkt. … ‘The Real Thing’ bevat humor, verrassingen en personages waar je om geeft. … Als je van toneelstukken houdt die in volledige zinnen zijn geschreven, zul je ‘The Real Thing’ leuk vinden.

Arcadië (1993)

Stoddard beweegt zich tussen de 19e eeuw en het heden en balanceert tragedie en komedie met een gezonde dosis wetenschap en wiskunde. Het stuk ging in première in het Royal National Theatre in Londen, geregisseerd door Trevor Nunn met een cast van onder meer Rufus Sewell, Felicity Kendal, Bill Nighy en Emma Fielding. Twee jaar later regisseerde Nunn in New York een nieuwe cast, waaronder Billy Crudup, Blair Brown, Victor Garber als Bernard, Robert Sean Leonard, Jennifer Dundas en Paul Giamatti in zijn Broadway-debuut. “’Arcadia’ is een goed drama, niet omdat het serieuze ideeën combineert met het diepe plezier van een literair detectiveverhaal,” schreef Times-criticus Laurie Winer: bespreekt de Mark Taper Forum-productie uit 1997 van regisseur Robert Egan. “Het is een geweldig stuk omdat Tom Stoppard uiteindelijk het onuitsprekelijke raakt, net zoals zijn heldin het genie raakt.”

De ontdekking van liefde (1997)

Voor dit portret van de dichter AE Housman wendde Stoppard zich voor zijn cast opnieuw tot historische figuren. Het stuk ging in première in het Royal National Theatre, Londen, waarbij Housman de oude man van John Wood en de jonge man van Paul Rhys speelde. Deze film werd geregisseerd door Richard Eyre. Het stuk ging in 2001 in première op Broadway in het Lyceum Theatre, geregisseerd door Jack O’Brien. ‘Stoppard heeft droomlandschappen geschreven die in essentie ondramatisch zijn’ schreef Times-criticus Michael Phillips.” De onlangs overleden Housman (Richard Easton), die op het punt staat de rivier de Styx over te steken, beoordeelt zijn recessieve leven en zijn onbeantwoorde liefde voor atleet Moses Jackson (David Harbour), een mede-Oxford-man. Onderweg ontmoet de oudere Housman zijn jongere zelf (Robert Sean Leonard). Er is een lange scène tegen het einde van Act 1 die beide Housmans delen. Terwijl ze de tekstuele deugden en gebreken bespreken van klassiekers waar ze net zoveel van houden als van het leven zelf, is Stoppards opgewektheid doorspekt met spijt; een oudere man kan niet voorkomen dat liefdesverdriet een jongere man overkomt.”

Utopia-strand (2002)

Deze trilogie van toneelstukken ‘Voyage’, ‘Shipwreck’ en ‘Salvage’ richt zich op filosofische debatten in het 19e-eeuwse Rusland. Ze gingen in première in het Olivier-auditorium van het Nationale Theater in repertoire, geregisseerd door Nunn. Het stuk debuteerde op Broadway, geregisseerd door Jack O’Brien, in het Vivian Beaumont Theatre in Lincoln Center in 2006. “Een bijna acht uur durend drama over de Russische intelligentsia dat gemengde recensies kreeg toen het in 2002 in Londen in première ging, ‘The Coast of Utopia’ is niet voor bangeriken in het theater”, waarschuwden Times-critici McNulty. “Uithoudingsvermogen is een voorwaarde voor zowel gezelschap als publiek. … Stoppards toneelstukken verbeelden een moment in de geschiedenis waarop denkers en schrijvers de toekomst begonnen te bepalen. Ideologieën werden bedacht en onmiddellijk geïmplementeerd, soms ten koste van de levens van de individuen die ze theoretisch moesten dienen. (Het) dramatiseert zowel de voorwaardelijke hoogte- en dieptepunten van het leven als de honger naar onvoorwaardelijke oplossingen voor de ellende ervan. “

Rock-‘n-roll (2006)

Stoppard kijkt met dit stuk naar zijn Tsjechische roots en verbindt de Praagse Lente van 1968 met de Fluwelen Revolutie van 1989 via muziek. Het stuk ging in première in het Royal Court Theatre, Londen, opnieuw geregisseerd door Nunn en met in de hoofdrollen Rufus Sewell, Brian Cox en Sinéad Cusack. De cast verhuisde in 2007 naar Broadway. “Misschien wil je vroeg aankomen en het schema in de lobby bestuderen, dat de turbulente politieke geschiedenis van Tsjechoslowakije van 1968 tot 1990 en de belangrijkste gebeurtenissen in de rockmuziekscene van die tijd beschrijft”, schreef recensent F. Kathleen Foley 2010 productie van Open Fist. “Lees aandachtig. Anders ontploft je hoofd waarschijnlijk op een dag tijdens deze première in Los Angeles, wat een diepe bekendheid met de Tsjechische geschiedenis, de wereld van de vroege rock en, oh, hadden we al Sapphic poëzie verondersteld? Het is allemaal een beetje opzichtig en moeilijk te volgen – maar zelfs in zijn meest intellectuele prolix is ​​Stoppard absoluut briljant, misschien wel onze grootste levende toneelschrijver.”

Leopoldstad (2020)

Het laatste stuk uit Stoppards illustere carrière werd aangewakkerd doordat de toneelschrijver hoorde over het lijden van zijn joodse voorouders na de dood van zijn moeder in 1996. Het stuk debuteerde in het Wyndham Theatre in het Londense West End, maar werd verstoord door de COVID-19-pandemie en debuteerde in 2022 op Broadway met in de hoofdrol Davis Krumholtz met regisseur Patrick Marber. Het stuk ‘ontvouwt zich als een serie olieverfschilderijen die op magische wijze tot leven worden gebracht’ schreef Times-criticus McNulty. “Het stuk, met 38 acteurs, beweegt zich van het Wenen van rond de eeuwwisseling, waar Freud, Mahler en Schnitzler het gesprek van de dag waren, naar 1924, toen de littekens van de Eerste Wereldoorlog duidelijk zichtbaar zijn. De actie wordt zonder onderbreking opgevoerd en springt naar 1938, wanneer de nazi’s Joodse huizen plunderen. Het stuk eindigt in 1955, wanneer drie overlevende families zich herenigen om het lot van hun vermoorde families te herenigen. familieleden.… Het werk weerspiegelt niet alleen historische persoonlijke aspecten, maar ook zijn manier om de veranderende culturele tijdsgeest van Wenen in de eerste helft van de 20e eeuw weer te geven, simpelweg door zijn conversatiestijl.

Je kunt audiodrama’s vinden met LA Theaterwerken van ‘Rosencrantz en Guildenstern Are Dead’, ‘The Real Thing’ en ‘Arcadia’ op Spotify.

Veel films die door Stoppard zijn geschreven of mede geschreven, zijn beschikbaar voor streaming, inclusief “Brazilië” (1985),,” Turner Classic Movies, en verhuurd op Apple TV en Prime Video; “Russisch huis” (1990), te huur op Prime Video; “Rosencrantz en Guildenstern zijn dood” (1990), te huur op diverse platforms; “Rijk van de Zon” (1987), te huur op diverse platforms; En “Shakespeare wordt verliefd” (1998), Paramount+ en Kanopy, en wordt op verschillende platforms verhuurd.

Stoppard is uiteraard ook een toneelschrijver wiens werk een genot is om te lezen. De meeste van deze toneelstukken zijn te vinden in uw plaatselijke openbare bibliotheek of favoriete boekwinkel.