1. Vergeetachtigheid het voelt zeker als een van je meest persoonlijke releases, een die je omschrijft als “meer dan een decennium van groei”. Hoe zit het met een specifiek moment in je carrière waardoor de timing goed voelde om deze nummers eindelijk uit te brengen?
Het is een opluchting om een punt in mijn carrière en leven te bereiken waarop ik me zelfverzekerd genoeg voel om een soloplaat te maken die me terugbrengt naar mijn roots als straatartiest. Ik had niet meer het gevoel dat mijn volgende plaat altijd groter en beter moest zijn en liet mezelf iets eenvoudigs en voor mezelf maken. Ik heb een geweldig en toegewijd publiek dat open lijkt te staan voor alles wat ik wil creëren en het geeft me het gevoel dat de lucht de limiet is en dat ik me aan geen enkele formule hoef te houden om gehoord te worden.
2. Vertel ons over de titel, Vergeetachtigheiden de persoonlijke betekenis ervan voor u.
Het idee van vergetelheid – ‘onbewust of onbewust zijn van wat er gebeurt’ – is een gelukkige plek waar ik soms naartoe wil. Een plek die ik soms kan bereiken in muziek en zelfexpressie, verloren in het moment. Ik kan me de hele tijd hyperbewust zijn van alles en iedereen – nadenken over ieders emoties, dynamiek, uitdrukkingen, en elk klein dingetje lezen en alles proberen op te lossen is vermoeiend, dus het vergeten van creativiteit voelt als een ontsnapping aan dat hyperbewustzijn. De andere definitie – ‘de staat van vergeten worden, vooral door het publiek’ – is voor mij soms een soort fantasie – wanneer ik mij belast voel door de manier waarop anderen mij waarnemen, mij op een voetstuk zetten of mij in een symbool veranderen. Ik probeer naar die plek te gaan zodat ik voor mezelf en voor de uitdrukking van mijn innerlijke wereld kan schrijven en creëren zonder na te denken over hoe de muziek door het publiek wordt waargenomen of beoordeeld.
3. Beschrijf je stem in drie woorden.
Melodisch, melancholisch en vrolijk.
4. Wat is je favoriete songtekst van het hele album?
“Ik ben nu sterker omdat ik ook zachter ben/ik ben nu ouder, maar voel me jonger dan toen ik deed alsof ik alles wist/wilde winnen in plaats van iets te leren,” uit het lied Doen alsof.
5. Wie zou jouw droompartner zijn?
Ik heb er altijd van gedroomd om iets bijzonders te doen met een symfonieorkest.
6. Welke kunstenaar heeft je het meest geïnspireerd toen je opgroeide?
PJ Harvey, Cat Power, Portishead, Joni Mitchell, Ani Difranco en Leonard Cohen.
7. Je wordt vergeleken met mensen als Judy Garland en Kate Bush, maar als je een van hen moest kiezen voor een karaokeduet, wie zou je dan kiezen? En welk liedje zou jij kiezen?
Ik zou op Kate Bush stemmen en op Donnie en Joe Emerson Baby.
8. Hoe ziet jouw ideale zondag eruit?
Ga met vrienden naar het strand, speel spelletjes, speel in de golven, totdat je de tijd uit het oog verliest. Het is mooi meegenomen als het eindigt met een heerlijke samen gekookte maaltijd.
9. Wat kunnen we nog meer van Oblivion verwachten?
Dit is een verzameling oprechte en betekenisvolle liedjes die op verschillende momenten in mijn leven zijn geschreven – die mij en de wereld raken, mijn relaties met mezelf en anderen, en de vreugde en het verdriet van de liefde. Het instrumentenpalet is zeer beperkt om het nummer te benadrukken en de overdaad weg te nemen. Je hoort een aantal ‘fouten’ die ik erin heb bewaard om het echt te houden, en onderweg hoor je wat experimenten en leuke gitaar- en pianosolo’s.
10. Waar zie je jezelf over tien jaar?
Hopelijk muziek maken en uitvoeren, verschillende geluiden verkennen en muziek maken die betekenisvol is voor mij en anderen.
Fotografie met dank aan Alice Phoebe Lou.
