KFAR CHOUBA, Libanon — De angst is er altijd, maar het ergste gebeurt ’s nachts.
Op dat moment doorzochten Israëlische troepen, gestationeerd op een paar honderd meter van de ingang van het bergdorp, op minder dan anderhalve kilometer van de grens van Libanon met Israël, huizen en arresteerden naar believen bewoners.
“Als het donker wordt, begint de horror”, zegt Walid Nasser, een gepensioneerde politieagent en gemeenteraadslid.
Hij stond op en wees uit het raam naar een plek verborgen achter de grijze wolken die de bergen bezaaiden met uitzicht op Kfar Chouba.
“Als er geen mist was, zou je de Israëli’s daarboven zien,” zei hij. “Ze houden ons de hele tijd in de gaten…. Je blijft maar denken: ‘Nu gaan ze op de deur kloppen, nu gaan ze inbreken in het huis.'”
Hussein Abdul-Aal heeft soortgelijke angsten. Zijn huis aan de oostelijke oever van Kfar Chouba is een van de dichtstbijzijnde Israëlische posities. Abdul-Aal zei dat ze de afgelopen dagen drie nabijgelegen huizen hebben doorzocht, waarbij de eigenaren verdwenen zijn. De laatste bewoners die nog in de buurt zijn, zijn Abdul-Aal, zijn vrouw, hun twee katten en de verlaten hond die ze voeren.
In Kfar Chouba in Zuid-Libanon op 20 september 2025 zijn verwoestingen te zien als gevolg van een Israëlische luchtaanval.
(Lea Thomas/Hans Lucas/AFP/Getty Images)
“Mijn droom is nu om me volledig aan de slaap over te geven, om te ontspannen en ‘s nachts rustig te slapen”, zegt Abdul-Aal.
Dit is het leven in Kfar Chouba sinds de gevechten tussen de Libanese sjiitische militante groepering Hezbollah en Israël vorige maand escaleerden, aangewakkerd door de VS en Israël. oorlog tegen Iran.
Abdul-Aal, een 72-jarige gepensioneerde sociologieleraar op de middelbare school met een kenmerkende glimlach, vergeleek het gedrag van bewoners rond Israëlische troepen met dat van luie studenten die hoopten niet in de klas te worden opgeroepen.
“Je probeert jezelf klein te maken, om de blik van je leraar te ontwijken. Wij deden hetzelfde: binnen blijven, weg van de ramen, zodat de Israëli’s niet naar ons toe zouden komen”, zei hij.
“De nacht dat ze naar onze buurt kwamen, hielden we drie uur lang onze adem in en bewogen we niet”, zegt Afaf Awadhah, de vrouw van Abdul-Aal.
Elke dag wordt de oorlogssoundtrack die niemand hier wil – het basgeluid van gevechtsvliegtuigen, de snaredrums van machinegeweren – luider. Israëlische militaire leiders hebben herhaaldelijk gezworen heel Zuid-Libanon binnen te vallen (een gebied dat iets kleiner is dan Los Angeles) en honderdduizenden sjiieten die zij beschouwen als Hezbollah-aanhangers te verdrijven en wat zij door Hezbollah gecontroleerd gebied noemen, te bezetten. “defensieve bufferzone.”
Hoewel een groot deel van Zuid-Libanon wordt gedomineerd door sjiieten, bestaan Kfar Chouba en zijn buren uit christelijke, druzen en soennitische moslimgemeenschappen. Deze bewoners hielden vol dat ze neutraal waren en weigerden te vertrekken, zelfs toen de gevechten hun steden en dorpen dreigden te overspoelen.
De afgelopen weken namen Israëlische militaire functionarissen contact op met burgemeesters in de regio en vertelden hen dat ze in de bufferzone konden blijven op voorwaarde dat ze niet zouden toestaan dat sjiitische vluchtelingen in hun dorpen zouden wonen, of dat ze zouden worden gebruikt als lanceerbasis voor Hezbollah-aanvallen.
“Ze belden me woensdag vanuit het Israëlische Ministerie van Defensie en vertelden me dat als we Hezbollah en de vluchtelingen niet verdrijven, ze ons zullen bevelen het dorp te vernietigen”, zegt Qassem Al-Qadri, de burgemeester van Kfar Chouba. Net als iedereen had hij het gevoel dat hij geen andere keus had dan ermee in te stemmen.
Israëlische soldaten patrouilleren op 17 februari 2025 in een landelijk gebied in Kfar Chouba, een stad in Zuid-Libanon.
(Ramiz Dallah / Anadolu / Getty Images)
Deze neutraliteit weerhield echter niet dat Kfar Chouba en de omliggende dorpen werden aangevallen.
In de eerste weken van de oorlog kwamen bij Israëlische bombardementen drie mensen om het leven: een politieagent en twee herders. Tijdens een van hun middernachtelijke aanvallen op het dorp, zeiden de bewoners, braken Israëlische soldaten de huizen van drie bewoners binnen, ondervroegen hen en hielden een van hen een nacht vast in een buitenpost voordat ze hem vrijlieten.
Dagen later, zo zei de burgemeester, leidde een nieuwe aanval op het nabijgelegen dorp Halta ertoe dat ze de 15-jarige Mohammad Abdul-Aal (een verre verwant van Hoessein) neerschoten en doodden toen hij zijn huis verliet om naar het lawaai te kijken.
Bewoners zeggen dat Israël de inwoners – van wie de meesten in de landbouw werken – de toegang tot hun landbouwgrond nabij de grens heeft ontzegd; andere velden werden gebombardeerd met witte fosfor, zeiden de Libanese autoriteiten, waarbij de vegetatie en duizenden bomen werden vernietigd.
“We zijn allemaal hier, we wachten alleen maar: wachtend tot Israël ons zal komen vermoorden, wachtend om te zien waar ze aanvallen of waar ze binnenkomen”, zei Al-Qadri.
Hij voegde eraan toe dat het Libanese leger zich aan het begin van de oorlog terugtrok uit zijn positie boven het dorp, ondanks smeekbeden van de bewoners om te blijven.
“We boden de legersoldaten zelfs een verblijfplaats in het dorp aan en voorzagen hen van voedsel, maar ze kregen het bevel te vertrekken”, zei hij. “We hebben hier de Libanese staat nodig.”
De oorlog in Kfar Chouba en Libanon werd op 2 maart hervat, nadat Hezbollah raketten en drones naar Israël gooide als reactie op de moord op de Iraanse Opperste Leider Ayatollah Ali Khamenei en vrijwel voortdurende aanvallen ondanks een staakt-het-vuren dat een einde maakte aan hun laatste conflict in 2024.
De impact van eerdere gevechten is nog steeds zichtbaar in Kfar Chouba, namelijk huizen en moskeeën die door bommen zijn verwoest. En toen er een spoor van stof uit de weg kwam, zeiden bewoners, passeerde er een andere Israëlische tank.
Tot nu toe zijn in Libanon ruim 1.300 mensen vermoord, en meer dan dat 1 miljoen mensen ontheemdzei de Libanese regering. De plannen van Israël om een bufferzone te bouwen hebben geleid tot de vrees voor een langere periode van ontheemding, die in wezen zou neerkomen op etnische zuivering in Zuid-Libanon.
Op een koude ochtend ontmoetten Al-Qadri, Nasser en de weinige anderen die achterbleven in Kfar Chouba elkaar in het hoofdgebouw van de dorpsgemeente. Het was relatief rustig, een schril contrast met de dag ervoor, toen F-16 gevechtsvliegtuigen de wolken binnendrongen terwijl ze bombardementen lanceerden in Zuid-Libanon.
Terwijl ze rond de houtkachels zitten en kopjes koffie en thee drinken, denken de bewoners na over de onrust die een vast onderdeel van hun leven is geworden.
Afaf Awadhah, links, en haar man, Hussein Abdul-Aal, geven lekkers aan hun geadopteerde hond. Zij zijn de laatst overgebleven bewoners van hun wijk in Kfar Chouba.
(Nabih Bulos/Los Angeles Times)
Al-Qadri, 81, heeft het bergachtige landschap hier in een slagveld zien veranderen sinds de oprichting van Israël in 1948. Nadat Syrië in 1967 de Golanhoogvlakte verloor, veroverde Israël delen van Libanon en Syrië, waardoor land werd afgesneden waar de inwoners van Kfar Chouba tarwe en olijven zouden verbouwen.
In 1969 gebruikten Palestijnse strijders het gebied – met de zegen van Libanon – om een aanval op Israël uit te voeren, wat ertoe leidde dat Israëlische soldaten zeventien huizen in Kfar Chouba opbliezen. Het dorp werd bijna verwoest tijdens de verwoestende oorlog in Libanon in 1975, toen Zuid-Libanon werd overgenomen door door Israël gesteunde milities, die probeerden de inwoners van Kfar Chouba met geweld in hun gelederen te rekruteren.
“Ik weigerde en ze zetten me een jaar gevangen. Daarna kwam ik vrij”, zei Nasser.
De bewoners herbouwden hun huizen, maar de Israëlische bezetting in 1982 – die leidde tot de opkomst van Hezbollah – dwong hen opnieuw te vertrekken totdat Hezbollah Israël in 2000 omver wierp. Pas toen keerden mensen als Abdul-Aal en Nasser terug.
Bij een daaropvolgende confrontatie met Hezbollah in 2006 werd Kfar Chouba volledig verwoest. Dorpelingen herbouwen. Maar de oorlog was erger in 2023, waarbij 27 mensen om het leven kwamen en driekwart van de dorpsbevolking ontheemd raakte.
“Ik ben meer dan de helft van mijn leven uit huis gedwongen geweest”, zei Abdul-Aal.
Tegenwoordig zijn er nog maar 500 mensen over, een fractie van de 2.000 die hier in 2023 zullen zijn. De jongere generatie woont daar niet meer en zoekt naar kansen in Beiroet of buiten Libanon. Veel huizen zien er verlaten uit omdat ze zelden bewoond worden.
“We hadden in het verleden grote dromen om Palestina te bevrijden, en we zijn bereid om te helpen”, zei Al-Qadri, eraan toevoegend dat er in het verleden een aantal Hezbollah-posities waren in de bergen rond Kfar Chouba.
“Toen waren onze dromen eenvoudiger: om ons eigen land te bevrijden. Nu is het nog kleiner. We willen niets bevrijden. We willen gewoon thuis blijven en onze huizen niet verlaten”, zei hij.
Net als onlangs elders in Libanon gaan de gesprekken onvermijdelijk over Israëlische plannen voor een nieuwe langdurige bezetting van Zuid-Libanon.
Nazih Yahya, een oudere inwoner met de vermoeide toon van iemand die al lang gewend is aan conflicten, voorspelde dat het Israëlische leger inwoners van niet-sjiitische dorpen anders zou behandelen dan gebieden die worden beschouwd als bolwerken van Hezbollah-steun.
‘We hebben twee modellen: Gaza en de Westelijke Jordaanoever’, zei hij. In Gaza, zo legde hij uit, verwoestte het Israëlische leger steden en verhinderde het dat burgers terugkeerden; op de Westelijke Jordaanoever is het tempo van de vernietiging kleiner; de Palestijnen zijn er nog steeds, maar worden voortdurend bedreigd met aanvallen.
“Wat ze met Gaza hebben gedaan, zullen ze ook met het grootste deel van Zuid-Libanon doen”, zei hij. Kfar Chouba zal “worden als de Westelijke Jordaanoever.”
Voor Abdul-Aal was de enige vorm van verzet die nog voor hem openstond, het blijven in zijn huis, wat er ook gebeurde.
“Wat is nationalisme? Is het een politiek idee? Of is het een huis, een land, een herinnering aan een plek?” vroeg hij.
“Het maakt niet uit wie hier komt en regeert, zolang we hier blijven, zullen ze mijn Libanese staatsburgerschap niet van mij kunnen afnemen.”
