TEHERAN — Normaal gesproken is Nowruz een langverwacht moment van hoop in heel Iran.
De voorbereidingen voor het Perzische Nieuwjaar beginnen dagen van tevoren, waarbij mensen hun huis schoonmaken – ‘het huis opschudden’, zoals de uitdrukking luidt – of nieuwe kleding en meubels kopen.
De straten van Teheran zijn vol met mensen die op markten winkelen voor bloemen, beschilderde eieren en snoepjes voor de ‘haft-sin’-tafel, zeven items die de lente, vernieuwing en welvaart symboliseren.
Een vrouw winkelt bloemen in Teheran voorafgaand aan het Perzische Nieuwjaar, of Nowruz, dat begint op 20 maart 2026.
(Vahid Salemi / Associated Press)
Maar dit zijn geen gewone tijden.
Met oorlog tegen Iran in de vierde week toont de film een sombere Nowruz, met een soundtrack van donder, knallen en explosies van Amerikaans-Israëlische bombardementen en Iraanse luchtafweergeschut.
“Duizenden mensen werden gedood en elke dag vallen er nieuwe slachtoffers. Wat valt er te vieren?” zei Ali Pourasi, manager van een taxiservice.
In plaats van thuis te blijven, bracht hij de eerste dag van Nowruz, vrijdag, door op het kantoor in het westen van Teheran met zijn shih tzu, Michelle. Elke keer als er een aanval was, rende hij naar het balkon om te zien waar de aanval plaatsvond. Michelle verstopt zich onder de tafel.
“Ik was te depressief om zelfs maar leugens op kantoor te verspreiden”, zei Pourasi.
‘Mijn vrouw stond erop dat we het thuis hadden,’ voegde hij eraan toe. “Maar hier kan ik het niet doen.”
Nowruz, gevierd door honderden miljoenen mensen over de hele wereld en met dertien dagen aan festiviteiten, is een bijzonder droevig jaar geweest voor de Iraanse samenleving.
Zelfs nu er nieuw geweld uitbreekt in het land, zijn er geen volledige berichten over het brute optreden van de regering in januari, waarbij duizenden mensen die protesteerden tegen de verslechterende economie door veiligheidstroepen werden gedood.
Een vrouw winkelt vóór Nowruz, wat ‘nieuwe dag’ betekent, op een markt in het noorden van Teheran. De prijzen zijn dit jaar voor veel artikelen erg hoog.
(Vahid Salemi / Associated Press)
De protesten zijn een zeldzame publieke uiting van de onvrede van een bevolking die te maken heeft gehad met economische sancties opgelegd door westerse landen en een economie vol corruptie en sclerose die een groot deel van dit olierijke land met 93 miljoen inwoners in armoede heeft gedreven.
Fatemah, die bij een bakkerij in de buurt in de rij stond voor brood, keek teleurgesteld toen ze uitlegde hoe deze Nowruz, wat ‘nieuwe dag’ betekent in het Perzisch, nog erger was dan welke andere dag dan ook. Ze kon zich geen kleding veroorloven voor haar drie kinderen.
“Ik heb de kleren van mijn oudste kind verschoond, zodat het jongste kind tenminste iets zou hebben”, zei ze. Zoals veel geïnterviewde mensen maakte hij zijn volledige naam niet bekend om intimidatie door de overheid te voorkomen.
Zelfs het ontvangen van gasten was buiten bereik. De traditionele noten en snoepjes die hij vroeger aan zijn gasten aanbood, kosten nu drie keer de gebruikelijke prijs. De Perzische cultuur plaatst a premie op gastvrijheidDe huidige omstandigheden maken dit echter lastig.
“We proberen de families niet te bezoeken, zodat we niet gedwongen worden hen thuis te ontvangen”, zei Fatemah. ‘Ik moet deze Noroez de deur sluiten voor gasten.’
Hossein, een nabijgelegen pindaverkoper, was ook ongelukkig. Nowruz zou voor hem het equivalent van Black Friday zijn, maar de omzet is gehalveerd ten opzichte van vorig jaar, schat hij.
De huidige situatie wordt nog verergerd door het isolement, waarbij internetstoringen het voor Iraniërs vrijwel onmogelijk maken om contact op te nemen met familieleden en vrienden in het buitenland. Zelfs binnenlandse berichtenplatforms, zoals Rubika en Bale, werken slechts af en toe.
Een eerdere Amerikaans-Israëlische staking toonde een woonkamer in een woongebouw in Teheran op 23 maart 2026.
(Vahid Salemi / Associated Press)
Volgens activist Golshan Fathi zijn er weinig tekenen van Nowruz op Gandhi Road, een commerciële verkeersader ten noorden van Teheran.
In de afgelopen jaren zei hij in een post op Hij had het over een banketbakkerij die snoep verkocht dat zo verleidelijk was dat bijna niemand de reis naar huis overleefde.
Hoewel Gandhi Street relatief onaangetast was door Amerikaanse en Israëlische bombardementen, voelde het alsof ‘niemand de straat jarenlang tot leven had gebracht’. Stoffenwinkels en cafés waren gesloten en de stilte hing “als een dikke deken” over hen heen. Zelfs de geur van vanille bij de snoepwinkel was vervaagd.
“Gandhi voelde als een plaats waarvan de inwoners zich er langzaam van verwijderden. Ik liep, en met elke stap raakte ik meer en meer verdwaald in mijn herinneringen – de stemmen van de handelaars, het onderhandelen, het zinloze gelach”, schreef Fathi.
“Nu rest mij alleen nog, en een pad dat meer op het verleden lijkt.”
Dit jaar zou Nowruz nog specialer moeten zijn, omdat het samenvalt met Eid al-Fitr, het festival dat het einde markeert van de heilige maand Ramadan. De meeste gezamenlijke gebeden werden echter afgelast en er werd slechts één grote bijeenkomst gehouden in de Mosalla Grote Moskee.
“Ik heb dit jaar Nowruz en Fitri niet gevierd”, zegt Hasan, een slager in Teheran, die zei dat tweederde van zijn inkomen weg was.
Mensen bezoeken de begraafplaats Behesht-e Zahra om hun overleden familieleden te eren op de laatste dag van Eid al-Fitr, die het einde markeert van de heilige maand Ramadan, in Teheran op 22 maart 2026.
(Fatemeh Bahrami / Anadolu / Getty Images)
“Het is simpel: de prijzen die ik momenteel reken zijn niet betaalbaar voor de lagere middenklasse, of zelfs voor de middenklasse,” zei hij, eraan toevoegend dat zelfs rijke klanten kip en vis verkiezen boven duurder rundvlees en schapenvlees.
Ondanks de situatie staan sommige mensen erop dergelijke acties uit te voeren. Net als voorgaande jaren was het Tajrish-plein in Teheran gevuld met kraampjes vol waterhyacint, knoflook en spruitjes, terwijl sommige minivijvers hadden gevuld met kleine goudvissen, allemaal traditionele elementen van haft-sin.
De meeste geïnterviewde handelaars waren het erover eens dat de zaken niet zo levendig waren als voorheen, maar de lokale media beeldden niettemin de menigten af die te maken kregen met mogelijke bombardementen.
Mirza Mohammad, 70, is ook vastbesloten zijn gebruikelijke ritueel voort te zetten: naar een park lopen in de buurt van zijn huis in het westen van Teheran en met zijn buren praten.
Natuurlijk werden de recente discussies gedomineerd door oorlogsnieuws, maar hij behoorde tenminste tot zijn vrienden. Hij kwam hier zelfs voor Sizdah Bedar, de 13e en laatste dag van Noroez, waarop Iraniërs de dag meestal buiten doorbrengen.
‘We gaan hier picknicken…’ zei hij, waarna hij even pauzeerde voordat hij zijn gedachte afrondde: ‘als er geen explosie was.’
Times-stafschrijver Bulos berichtte vanuit Beiroet en speciale correspondent Mostaghim uit Teheran.
