Toen de NHL in 2015 drie-tegen-drie-verlengingen lanceerde, was het doel om opwinding te veroorzaken en fans te voorzien van spannende, snelle actie. Met meer open ijs, vreemde man-aanvallen en de belofte van een geweldig doelpunt vóór de shootout, is het ontworpen om onvoorspelbaarheid aan het spel toe te voegen. Aanvankelijk maakte het nieuwe format zijn belofte waar en boeide het het publiek met hartverwarmende momenten die vaak het drama van regulatiegames overstegen.
De opwinding verdween echter geleidelijk en de huidige 3-tegen-3-overuren werden steeds erger. In plaats van gevechten van dichtbij aan te moedigen, geven teams nu voorrang aan balbezit boven agressie. Als een aanvalsmogelijkheid niet onmiddellijk duidelijk is, is het niet ongebruikelijk dat teams zich terugtrekken naar een neutrale locatie of zelfs terugkeren naar de verdedigingszone om het spel te resetten. Deze voorzichtige aanpak kan leiden tot langdurige cycli die meer aanvoelen als een spel van afstand nemen dan als een spannende wedstrijd.
De recente wedstrijd tussen de Columbus Blue Jackets en de Philadelphia Flyers is een voorbeeld van dit probleem. In de verlengingsperiode van vijf minuten slaagden beide teams er slechts één in om op doel te schieten, ondanks veel open ijs dat dynamische end-to-end actie zou moeten aanmoedigen. In plaats daarvan brachten beide teams een groot deel van de sessie zorgvuldig door de neutrale zone, op zoek naar de ongrijpbare ‘perfecte’ kans in plaats van kansen te creëren.
Deze strategie – voorkomen dat tegenstanders de puck aanraken om te voorkomen dat ze een doelpunt tegen krijgen – lijkt vanuit coachend oogpunt misschien zinvol. Het verwatert echter de opwinding die 3-tegen-3-overuren zouden moeten bieden. Voor fans, die de levensader van de sport vormen, worden deze voorzichtige spellen met lage inzetten steeds meer als saai en oninteressant beschouwd.
Sinds de terugkeer van de Olympische pauze hebben 265 NHL-wedstrijden verlengingen nodig gehad, waarvan slechts 170 in een verlengingsdoelpunt eindigden: een gemiddelde van 64 procent. Deze trend heeft ertoe geleid dat steeds meer wedstrijden worden beslist via strafschoppen, een methode die verdeeldheid zaait onder hockeyfans.
Het huidige format, dat bestaat uit vijf minuten durende 3-tegen-3-wedstrijden, is voorspelbaar en niet zo spannend als beloofd. Een mogelijke oplossing is om de verlengingen uit te breiden naar 10 minuten 5-tegen-5-hockey, waarbij een halve periode van volledig powerplay mogelijk is voordat er overgegaan wordt tot strafschoppen. Deze veranderingen kunnen vaardigheden, strategie en spanning combineren op een manier die de sport beter weerspiegelt.
Een dergelijk compromis zou de fans tevreden kunnen stellen, de concurrentie-integriteit van het spel kunnen behouden en de spanning kunnen herstellen die het 3-tegen-3-experiment zo aantrekkelijk maakte. Of de competitie bereid is deze verandering te accepteren valt nog te bezien, maar de behoefte aan een aantrekkelijker verlengingsformat wordt nu steeds duidelijker. Drie-tegen-drie is bedoeld om drama te creëren, maar levert tegenwoordig vaak een onaangename ervaring op.
Opmerking: deze samenvatting is een onafhankelijk geschreven samenvatting, gebaseerd op openbaar beschikbare rapportage.
