Niemand vertelt je echt hoe je een Huis – en dan bedoel ik niet een gebouw met vier muren en een voordeur.
Ik bedoel een plek waar je trots op bent om deel van uit te maken, om te beschrijven aan mensen die je nog nooit hebt bezocht, om een band op te bouwen met vreemden die je net hebt ontmoet.
Als ik eerlijk ben, waren mijn man Cody en ik degenen die ermee begonnen op zoek naar een nieuw huis vanuit een heel ander perspectief: ik ben een zwarte Guyanees-Amerikaanse vrouw, opgevoed door Caribische ouders in een eclectische hoek van Noord-Jersey.
Ik groeide trots op met een teken van onafhankelijkheid terwijl ik met bussen en treinen reed tussen mijn geboorteplaats en New York City, terwijl het geluid van meerdere talen me in slaap wiegde tijdens de rit naar huis vanuit Manhattan.
Cody, het oudste kind uit een gemengd, overwegend evangelisch gezin, greep de kans met beide handen aan om het platteland van Indiana zo snel mogelijk te verlaten. Ze hunkerde naar beloopbaarheid, derde ruimtes en toegang tot cultureel diverse gemeenschappen.
We ontmoetten elkaar bijna twaalf jaar geleden in North Carolina en vonden een tijdlang een gemeenschappelijke basis in Durham – de hechte gemeenschap daar voelde me vertrouwd, en de (semi) bewandelbare buurt paste daar goed bij.
Toen externe bedrijven onze enige bron van werk werden, kregen we de vrijheid en de mogelijkheid om iets te doen wat we nog nooit eerder hadden gedaan: naar het buitenland reizen.
Het duurde niet lang voordat we ons afvroegen of er misschien een huis buiten de aangrenzende VS zou zijn.
Tijdens onze zomerreizen gingen we op zoek naar een plek om ons te vestigen
We hebben een tijdje Londen verkend. Ashley Stahm
We zijn nog nooit in Europa geweest, dus in de zomer van 2023 zullen we er twee maanden over doen om er te komen reizen naar ParijsNice en Cassis, Frankrijk; Brussel, België; Amsterdam, Nederland; en Londen, Engeland.
Natuurlijk zijn deze steden net zo verschillend als de vier uithoeken van de Verenigde Staten, en misschien nog wel meer vanwege de verschillen in taal, cultuur en klimaat.
Wij verpakken een enkele bagagetas en ze met de trein en over geplaveide straten van stad naar stad te vervoeren, terwijl we onze T-shirts en regenjassen uitdeden terwijl we langs de grachten van Amsterdam liepen op zoek naar korte broeken en zwemkleding in Zuid-Frankrijk.
Daar houden we van fietsinfrastructuur in Amsterdamcafécultuur in Parijs, en culturele diversiteit en uitgestrekte groene ruimtes in Londen.
Ons onderzoek leerde ons echter dat Nederland, Frankrijk en Groot-Brittannië geen gemakkelijke landen waren om naartoe te emigreren.
Om nog maar te zwijgen: we hebben de hele zomer in elke stad gewoond en de levendigste versie van elke stad ervaren. Hoe zou het zijn om in de winter in Londen te wonen, terwijl de zon ondergaat achter een eindeloze bewolkte hemel? Wat gebeurt er in Parijs als het voortdurend regent?
In de zomer bezoeken wij graag Amsterdam. Ashley Stahm
Ongeveer zes weken nadat we die vier landen die zomer hadden verkend, boekten we vooruitgang. Wat zoeken we precies?
Wij hebben de Big Ben gezien. We hebben de Eiffeltoren gezien. We fietsten door de grachten van Amsterdam en genoten van Belgische wafels in hun geboorteplaats, want dat deden we natuurlijk.
Ons wonder eerste Europese tournee Het is natuurlijk charmant, maar we zijn op zoek naar een Huis.
We hebben de basis opnieuw op één lijn gebracht: we wilden specifiek een plek waar we dat konden doen het bouwen van kindvrije gemeenschappen. We verlangden naar een plek waar volwassenen elkaar kunnen ontmoeten en steunen, met als doel samen oud te worden.
Wij willen nooit meer een auto bezitten. Wij willen dat de gezondheidszorg toegankelijk is. We hebben een haalbare manier nodig om te immigreren en te integreren, met taal, bureaucratie en zo.
Wij willen voor de lange termijn in dit nieuwe huis wonen.
Naarmate onze reis vorderde, kwamen we steden tegen die minder geschikt waren en één stad die wel geschikt leek
We brengen onze reizen door met het verkennen van nieuwe plaatsen en het vieren van prestaties. Ashley Stahm
Het was met die nieuwe richting dat we naar huis gingen en onze volgende reis over de Atlantische Oceaan planden: dit keer naar Lissabon, Portugal, en Barcelona, Spanje.
Hoewel hun twee landen aan elkaar grenzen, zijn deze twee steden heel verschillend voor ons.
In Barcelona wordt Catalaans veel gesproken, dus het Spaans op de middelbare school was niet zo nuttig als ik had gehoopt. Tussen de drukkende zomerhitte en wat ik dacht dat het echt was gebrek aan zichtbare vertegenwoordiging van een zwarte (en Afro-Caribische) vrouw met een donkere huidskleur zoals ik, deze stad is niets voor mij.
Ik had niet verwacht mijn spiegelbeeld overal te zien; Ik ben tenslotte in Europa. Maar wetende dat Spanje de thuisbasis is van miljoenen immigranten, had ik ook niet verwacht dat ik me zo opvallend en te veel aandacht zou voelen.
Hoewel ik Spanje verliet met een meer geïsoleerd gevoel dan ooit, stal Portugal meteen ons hart.
Overal waar ik kijk, zie ik melanine. Gedurende onze tijd in Lissabon hoorde ik een mix van talen en accenten – niet alleen Europees Portugees, maar ook Braziliaans, Angolees en Mozambikaans Portugees, maar ook Frans en Engels – die de diversiteit van de mensen om mij heen weerspiegelden.
Ik zat om 11.00 uur tussen het groen, quiosques, miradouros en oude dames in frisse broeken met bier in de hand, roddelend met hun buren voordat ik naar de plaatselijke tasca ging voor almoço en pastel de nata.
Voor ons voelt Lissabon als thuis.
Na 2 jaar zoeken zijn we in Lissabon terechtgekomen
Van het noorden in Porto tot het zuiden in de Algarve, ik kon mijn kaak niet van de vloer optillen. Ashley Stahm
Uiteindelijk hebben we besloten om te verhuizen naar Hoofdstad van Portugalwaar we beloopbare buurten en een sociale gemeenschap van lokale bewoners en expats vonden – precies zoals we hadden verwacht.
Het weer is het hele jaar door warm en zonnig, dus we hoeven ons niet al te veel zorgen te maken over mogelijke somberheid in andere seizoenen.
Portugal biedt ook een universeel volksgezondheidssysteem dat lijkt toegankelijk, plus meer visumroutes dan sommige andere landen die we hebben overwogen.
Maar zoals de meeste werkelijk multiculturele landen kampt het land nog steeds met geopolitieke en economische spanningen.
Maar er zijn dingen die op onze lijst staan, en dan zijn er dingen die ons hart nodig heeft: een land dat bereid is ons te verwelkomen, ons te onderwijzen en geduldig te zijn (terwijl we uitzoeken hoe we dat moeten doen). onze immigratiedocumenten ingediend in een taal die we nog aan het leren zijn).
We waren immigranten in een land dat we nog steeds respecteerden, samen met vrienden van over de hele wereld die net een nieuw leven begonnen, net als wij. De inspanning is de moeite waard.
Vanaf waar we nu staan, twee volle jaren nadat we onze zoektocht begonnen, zijn we eindelijk thuis.
