Tegenwoordig zijn er veel filtergestuurde dating-app die u kan helpen vinden wat u zoekt, en die persoon bij u aan de deur krijgt. En als apps niet jouw ding zijn, of als je de voorkeur geeft aan persoonlijke intimiteit, kun je ook de sensatie najagen van het verkennen van de straten, steegjes en openbare badkamers op zoek naar iets verrassends. Maar soms, als je aan een bepaalde jeuk wilt krabben, wil je een plek om naartoe te gaan die sexy, comfortabel en speels is. Kom binnen: het badhuis.
In tegenstelling tot algoritmen of zelfs openbare cruises kunnen deze baden een unieke mix van seksuele verkenning, ontspanning, privacy, kameraadschap, veiligheid en zelfs geschiedenis bieden om uw relatie van een orgasme naar sociaal-politieke empowerment te verheffen. En wie houdt er om de een of andere reden niet van om klaar te komen?
Natuurlijk kan het intimiderend zijn om een plek binnen te lopen waar van je wordt verwacht dat je naakt bent en je te voegen in een gebouw vol naakte vreemden. Dat mag u er echter niet van weerhouden deze heilige reis te ondernemen. Hier zijn dus enkele tips (en een beetje geschiedenis) als u uw eerste bezoek aan een homobadhuis wilt brengen.
Een korte geschiedenis van de baden
Er bestaan al openbare baden sinds de oudheid; Dit is niet verrassend, omdat mensen historisch gezien altijd benauwd zijn geweest. Lang vóór de riolering binnenshuis en de wijdverbreide beschikbaarheid van privébadfaciliteiten, waren openbare baden een manier om het publiek van hygiëne te voorzien.
Baden – die beperkt kunnen worden op basis van geslacht, religieuze overtuiging of lidmaatschap – hebben bestaan in Zuid-Azië, het oude Griekenland en het Romeinse rijk, China, Korea en Japan. Wereld de vroegst bekende baden Gevonden in de Indusvallei in de noordwestelijke regio van Zuid-Azië, werd het in 2500 voor Christus gebouwd in de verloren stad Mohenjo-daro.
Ondanks hun lange geschiedenis ontstonden er eind 19e eeuw in de Verenigde Staten badhuizen om de gezondheids- en sanitaire omstandigheden voor de arbeidersklasse te verbeteren, aldus de homoseksuele Amerikaanse historicus Allan Bérubé in “Geschiedenis van homobadhuizen.”
Deze vroege ruimtes waren niet expliciet homoseksueel, maar boden mannen de mogelijkheid om elkaar te ontmoeten en contact te maken en, als de sfeer goed was, seks met elkaar te hebben. Maar uiteraard is dit niet zonder grote persoonlijke en sociale risico’s. Seksuele handelingen tussen mensen van hetzelfde geslacht zijn illegaal en worden volgens Bérubé beschouwd als een ‘misdaad tegen de natuur’, en degenen die eraan deelnemen hebben geen wettelijk recht op privacy.
De eerste homobadhuizen verschenen in de jaren twintig en dertig. Deze baden lijken vaak op baden in het algemeen, maar verschillen doordat ze kamers hebben met deuren die gesloten en vergrendeld kunnen worden. Seksuele activiteit tussen mensen van hetzelfde geslacht wordt in de meeste delen van de Verenigde Staten als illegaal beschouwd de 21e eeuw ingaan en rechtbankverslagen bevatten verhalen over veel vreemde mannen die werden gearresteerd nadat individuen zoals huisbazen, politie en YMCA-conciërges ‘door sleutelgaten, dwarsbalken en ramen (gluurden) of deuren kapotmaakten om mannen te vinden die seks met elkaar hadden’. Deze meer besloten ruimte kan dus een zegen zijn.
In de jaren vijftig en zestig begonnen moderne homobadhuizen te openen, die zich specifiek richtten op homo- en biseksuele mannen. Als seksuele bevrijding en de homorechtenbeweging Deze ruimtes wonnen aan snelheid in de jaren zeventig en ondergingen dramatische veranderingen en een toename in populariteit die er op een gegeven moment toe leidde dat ongeveer 200 van hen in de Verenigde Staten actief waren in grote steden als New York, Los Angeles en San Francisco, maar ook in Minnesota, Ohio, Texas en Colorado.
Natuurlijk zijn er, gezien de ernst van de AIDS-crisis in de jaren tachtig, veel mensen gestorven, en “badhuis strijd” explodeerde in de VS, vooral in New York en San Francisco, resulterend in wetten en beperkingen die dergelijke locaties in het hele land sluiten. In 1985 beschreef burgemeester Koch van New York eigenaars van badhuizen zelfs als “verachtelijk” en “kooplieden van de dood”, aldus New York Times. Terwijl het opkomt sterkere medicatie In 1996 slaagde zij erin het dodental als gevolg van AIDS te beperken, de beperkingen op homobadhuizen bleven van kracht en, nog verergerd door de opkomst van een generatie homoseksuele mannen die badhuizen ontdekten ‘Niet cool, of een politiek statement’ deze heilige plaatsen hebben moeite om weer op de been te komen.
