House of Pies, een instituut in Los Feliz, was bruisend op een koude ochtend in januari.
Het is geen verrassing dat sommige gasten hier voor het ontbijt terloops praten over de culturele moloch ‘KPop’s Demon Hunter’. Het animatieverhaal uit 2025 over drie muzieksterren die strijden tegen een buitenaardse vijand is nu immers de meest bekeken film op Netflix; ‘Golden’, haar prachtige nummer, werd het eerste Koreaanse popnummer dat een Grammy won.
Maar voor Danya Jimenez, 29, die tegenover mij koffie zat te nippen, was de ontvangst van de film die hij in 2020 begon te schrijven niet geheel verrassend, maar zeker vertraagd.
“Toen we er voor het eerst aan begonnen te werken, dacht ik: ‘Mensen zullen hierdoor geobsedeerd raken. Dit wordt het beste ooit'”, herinnert hij zich. Maar na een paar jaar gingen zij en collega-schrijver en vriendin Hannah McMechan, 30, verder met andere projecten. Ze waren er niet zeker van of “KPop” populair zou worden. Het maken van animaties kost tijd.
Pas toen hij hoorde dat zijn Mexicaanse ouders op de hoogte waren van de film, dacht Jimenez dat deze echt het potentieel kon verwezenlijken waarop hij aanvankelijk had gehoopt.
“Zonder dat ik iets zei, zeiden mijn ouders: ‘Mensen praten hierover’ – zoals de collega’s van mijn vader of de vrienden van mijn tante – en toen begon ik te beseffen: ‘Dit zou iets groots kunnen zijn’,” zei hij.
“Maar in mijn leven had ik nooit gedacht dat het zo groot zou zijn.”
“KPop Demon Hunters” is nu genomineerd voor twee Academy Awards: animatiefilm en origineel nummer. En dan hebben we het nog niet eens over hoe alomtegenwoordig de bestaande personages – Rumi, Mira en Zoey – zijn.
“Iedereen stuurt me foto’s van nagemaakte ‘KPop Demon Hunters’-poppen van over de grens”, zei Jimenez lachend. “Mijn vriend heeft met die drie meiden een shirt van Mexicali voor me gekocht, maar ze lijken helemaal niet op elkaar. Hij heeft er zelfs mijn naam op gezet, en het is geweldig.”
Nadat ze in 2018 afstudeerden aan de Loyola Marymount University, vonden Jimenez en McMechan snel hun weg in de branche en in de vertegenwoordiging. Maar het was hun nog steeds niet geproduceerde scenario, ‘Luna Likes’, over een Mexicaans-Amerikaans tienermeisje dat geobsedeerd was door wijlen chef-kok en schrijver Anthony Bourdain, dat hen indirect op het ‘KPop’-pad bracht.
‘Luna Likes’ leverde het tweetal een plek op bij het prestigieuze Sundance Screenwriters Lab, waar Nicole Perlman, die mede-schreef aan ‘Guardians of the Galaxy’, een van hun adviseurs was. Perlman, vooral bekend als productieconsulent bij ‘KPop’, vond dat ze goed bij elkaar pasten.
Jimenez ziet het verband niet tussen zijn R-rated komedie over een humeurige Mexicaans-Amerikaanse tiener en een PG-animatiefilm die zich afspeelt in de wereld van K-popmuziek, maar beide zijn niettemin op elkaar afgestemd. Hun idee lijkt meer op een indiedrama dan op een epische actiefilm.
“Als (onze ‘KPop’-versie) live-action zou zijn, zou het budget een miljoen dollar zijn. Het is de kleinste film ooit. Onze grootste finale was een zwembadfeest”, zei Jimenez. “We hadden allemaal meisjes en jongens met muziekinstrumenten, wat absoluut niet gebruikelijk is in K-pop, en iedereen was aan het vrijen.”
Hoewel hun oorspronkelijke tonaliteit niet geschikt was voor de film, geloofde Maggie Kang, een van de regisseurs en tevens een van de schrijvers, dat hun stemmen als twee jonge vrouwen die beste vrienden, huisgenoten en creatieve medewerkers zijn, de heldinnen van de film zouden kunnen helpen zich authentieker te voelen.
‘Maggie had alle gevestigde schrijvers geïnterviewd, vooral oudere mannen,’ zei Jimenez. “Hij kent de cultuur. Hij kent K-pop, hij is een animator. Hij wilde gewoon dat de stemmen van de meisjes gehoord werden, dus ik denk dat we daarom aangenomen zijn.”
Kang bevestigde dit via e-mail: “Het is altijd geweldig om samen te werken met schrijvers die even oud zijn als jouw personages! Hannah en Danya zijn zo”, zei hij. “Ze waren een grote hulp bij het brengen van een jong, fris geluid naar HUNTR/X.”
Noch Jimenez, noch McMechan waren destijds K-pop-fans. Als onderdeel van hun onderzoek begonnen ze allebei naar K-pop-video’s te kijken, maar het was McMechan die als eerste “in de K-hole werd gezogen”. Toch duurde het niet lang voordat de BTS-video “Life Goes On” Jimenez boeide.
“K-pop is een rivier waarin je valt en die je meeneemt”, zei Jimenez. BTS en Got7 zijn zijn favoriete groepen. Voor McMechan is Stray Kids het ensemble dat hem het meest boeit.
Bij het schrijven van het trio demonenjagers hebben de co-schrijvers zichzelf naar hen gemodelleerd. De voorliefde van de personages voor lelijke gezichten, dwaasheid en een beetje smerigheid komt ook voort uit de afbeeldingen van de adolescentie en jonge vrouwen die hen aanspreken. Jimenez, die naar eigen zeggen een angstige tiener was, staat het dichtst bij de opstandige Mira.
“Ik had een eentonige indruk”, zei Jimenez. “Mensen denken altijd dat ik irritant ben, alleen maar omdat mijn gezicht irritant is”, zei hij. “Maar zoals je in de film kunt zien, vindt Mira het erg belangrijk om iedereen dichtbij te houden. Ik heb het gevoel dat ik zo ben met al mijn vrienden.”
Personages met sterke persoonlijkheden die niet snel geliefd zijn, voelen zich in de ogen van Jimenez het meest eerlijk. In ‘Luna Likes’ wordt de stekelige hoofdpersoon rechtstreeks geïnspireerd door haar ervaringen tijdens haar jeugd, evenals door de band die ze met haar vader deelt via Bourdains show ‘Parts Unknown’.
“Er was druk om te laten zien dat Mexicanen goede mensen zijn en wij harde werkers. Ik dacht: ‘Laten we van haar een bitchy, diep gebrekkig persoon maken'”, zei Jimenez over Luna. “Hij is nog steeds een tiener in Amerika en hij zou op die leeftijd dezelfde kansen moeten krijgen – en ook vergeving voor zijn domheid – en (net zo) egoïstisch als ieder ander.”
Hannah McMechan, links, en Danya Jimenez, co-schrijver van ‘KPop Demon Hunters’, ontmoetten elkaar op de universiteit.
(Carlin Stiehl / For the Times)
Hoewel hun opvoeding heel verschillend was, waren het hun komische gevoeligheden die Jimenez en McMechan met elkaar verbond toen ze elkaar op de universiteit ontmoetten. De twee waren al lang close voordat ze besloten het verhaal samen te schrijven. “Het hebben van een schrijfpartner is het beste. Ik heb medelijden met mensen die geen schrijfpartner hebben, niet beledigend”, zei Jimenez.
McMechan legt uit dat hun schrijfpartnerschap werkt omdat het gebaseerd is op echte vriendschap. En hij is er zeker van dat ze zonder elkaar niet zo ver zouden zijn gekomen. Terwijl McMechan het grotere geheel ziet, vindt Jimenez humor in de details.
“Danya is absoluut grappiger dan ik”, zei McMechan. “Het is heel moeilijk om komedie in dialoog te schrijven versus komedie in een situatie, want als je komedie in dialoog zet, kan het erg geforceerd en huiveringwekkend klinken. Maar hij is er heel goed in om het natuurlijk te laten klinken, maar toch erg grappig.”
Hoewel hij als tiener verhalen voor zichzelf had geschreven, beschouwde Jimenez het pas als een carrièrepad toen hij op de middelbare school de romantische komedie ‘No Strings Attached’ zag, waarin Ashton Kutcher een productieassistent speelde voor een tv-serie.
“Hij had een slechte tijd. Maar ik was zo geobsedeerd door films en tv, en ik dacht: ‘Dat ziet er geweldig uit. Ik wil doen wat hij doet'”, herinnert hij zich. “En mijn vader zei: ‘Dat is een baan.’”
Danya Jimenez groeide op in Orange County.
(Carlin Stiehl / For the Times)
Als baby woonde Jimenez enige tijd in Tijuana, waar zijn ouders vandaan kwamen, totdat het gezin zich weer vestigde in San Diego, waar hij werd geboren. En toen hij ongeveer vijf jaar oud was, verhuisden Jimenez, enig kind, en zijn ouders naar Orange County. Tot dat moment sprak Jimenez voornamelijk Spaans, wat de overgang moeilijk maakte toen hij naar school ging.
“Ik kende Engels, maar het was niet de norm”, herinnert hij zich. “Ik stak mijn hand op en sprak per ongeluk Spaans in de klas. Mijn leraar zei: ‘We maakten ons zorgen over zijn woordenschat.’ Dat is altijd een probleem geweest, dus het is grappig dat ik schrijver ben geworden.’
Zoals ze in haar professionele biografie aangeeft, waren het films en tv die haar Engelse woordenschat hielpen, vooral de Disney-sitcom ‘Lizzie McGuire’.
Jimenez beschrijft het opgroeien in Orange County met weinig Latino’s buiten haar familie als een isolerende ervaring. Hij gaf toe dat hij zich als tiener intens schaamde voor zijn gedrag, uit angst om anders behandeld te worden en dat hij er wanhopig bij wilde horen.
“Ik sprak Spaans tegen mijn moeder, alsof ik in de hoek zat, omdat ik niet wilde dat andere mensen mij Spaans hoorden spreken,” gaf Jimenez toe. “Als mijn moeder langskwam op school en Spaanse hits uit de jaren 80 of bandasongs voor me speelde, dacht ik: ‘Kun je het weerstaan?'”
Zoals veel jonge Latino’s onderneemt hij nu stappen om verbinding te maken met zijn voorouderlijk erfgoed, en in zekere zin de momenten goed te maken waarop hij zich door anderen liet beroven van zijn eigenwaarde.
“Tijdens de pandemie heb ik mijn grootmoeder in het nauw gedreven om al haar recepten opnieuw te maken, zodat ik ze kon opschrijven”, herinnert ze zich. “Nu heb ik het allemaal opgeschreven op de website. Of als mijn moeder iets corrigeert wat ik in het Spaans zeg, luister ik er nu naar.”
Met het risico haar boos te maken, beschreef Jimenez haar moeder als een ‘coole moeder’ en vergeleek hij haar met het personage van Amy Poehler in ‘Mean Girls’. Jimenez groeide op in een huishouden zonder financiële problemen en vertelt zelden de verhalen van Latino’s in de VS die in film en tv verschijnen. De hoop is om het vertellen van Latino-verhalen buiten zijn stijlfiguren uit te breiden.
“Dat is heel belangrijk voor mij, om Latino- of Mexicaanse verhalen te vertellen op een manier die voor mij authentiek is en hopelijk zullen andere mensen zeggen: ‘Ja, dat ben ik'”, zei ze. “Veel mensen hebben bepaalde verwachtingen van Latino-verhalen, waar ik geen compromissen wil sluiten.”
Hoewel ze nog steeds ‘Luna Likes’ zouden willen maken als ze de kans krijgen, zullen Jimenez en McMechan voorlopig hun snelle opmars voortzetten.
Ze zijn ‘op, op, op’ omdat dit hun ‘moment’ is. Ze hebben onlangs het Apple TV-programma ‘Brothers’ afgerond, met Matthew McConaughey en Woody Harrelson in de hoofdrol, dat werd gefilmd in Texas. Ze schrijven ook de speelfilm ‘Attack of the Fifty Foot Woman’, geregisseerd door Tim Burton, met Margot Robbie in gesprek om de hoofdrol te spelen.
“Ik heb het gevoel dat ik in het verleden in een shocktoestand een operatie heb ondergaan, ik weet niet hoeveel maanden sinds juni”, zei Jimenez met zijn kenmerkende uitgestreken uitdrukking. “Maar als ik er te veel over nadenk, word ik echt zenuwachtig.”
