De eerste met Amerikaanse vlag gedrapeerde kist die in zijn land arriveert, zal met meer kracht landen dan welke Iraanse raket dan ook.
Voor president Donald Trump verandert het verlies van Amerikaans militair personeel het politieke slagveld in eigen land.
Trump heeft zichzelf lange tijd gepresenteerd als een president die de impact van oorlog vanuit een humanitair perspectief begrijpt.
Hij maakte de spot met ‘eeuwige oorlogen’ en beloofde dat er geen Amerikaans bloed meer zou worden vergoten in verre woestijnen.
Maar zijn campagneretoriek stuitte op een harde realiteit toen hij terugkeerde naar het Witte Huis.
Toen zondag de Amerikaanse slachtoffers werden bevestigd, was de oorlog met Iran niet langer iets abstracts.
Drie personeelsleden werden gedood en vijf anderen raakten ernstig gewond bij een aanval op een Amerikaanse basis in Koeweit.
In Washington zorgden de sterfgevallen – en zijn waarschuwing dat er nog meer zouden kunnen volgen – voor een verdere polarisatie van de politiek.
Aanhangers steunden Trump en voerden aan dat een nu terugtrekken degenen die verloren hadden in verlegenheid zou brengen.
Ondertussen beschouwen critici de slachtoffers als bewijs van de roekeloosheid van de president.
Lees meer:
De oorlog van Trump met Iran is een persoonlijke kwestie geworden voor de bevolking van Dubai
Starmer ontkende beweringen dat Britse bases aanvallen op Iran hadden goedgekeurd
Het politieke midden – vaak kalm maar resoluut – stelt kritische vragen: waar sterven we voor?
De resulterende escalatie dreigt hem te veranderen in een oorlogspresident in het Midden-Oosten die door zijn eigen basis wordt afgewezen.
Zijn besluit om de koers om te keren, hoe gerechtvaardigd de strategische redenen ook zijn, zal tijdens de tussentijdse verkiezingen van dit jaar op de proef worden gesteld.
De geschiedenis laat zien dat presidenten hun steun niet verliezen alleen maar omdat Amerikanen op het slagveld sneuvelen.
Ze verliezen de controle als de dood zinloos, eindeloos of slecht uitgelegd wordt door de opperbevelhebber.
In zijn laatste toespraak tot de natie bereidde hij de Amerikanen voor op een langere oorlog en meer slachtoffers.
De snelheid van de verspreiding ervan in het Midden-Oosten is een ander punt van zorg.
Hoe langer dit duurt, hoe meer levens verloren gaan en hoe groter de verspreiding, hoe moeilijker de diplomatie wordt.
Uiteindelijk zullen de Amerikaanse levens die verloren zijn gegaan in de oorlog met Iran Trump confronteren met een leiderschapsparadox.
Macht is nooit absoluter dan oorlog, maar ook nooit kwetsbaarder.
Raketten kunnen de oorzaak zijn van conflicten in het buitenland, maar het zijn verdriet en herinnering die de politieke impact van die conflicten bepalen.
