Het is een beeld dat veel mensen in heel Israël zal achtervolgen. Hoek van Beit Shemesh, die met de grond gelijk werd gemaakt door een Iraanse raket; een synagoge werd verwoest; mensen werden gedood toen ze onderdak zochten in schuilkelders.
Als je bewijs wilt dat oorlog, zelfs deze oorlog, niet alleen maar om luchtverdediging en chirurgische aanvallen gaat, dan is dit het wel. Een verschrikkelijk tafereel van een plotselinge dood.
Toen we ter plaatse aankwamen, werd ons herhaaldelijk verteld dat dit slechts een plaats was waar mensen woonden, baden en leringen ontvingen. Er zijn geen militaire bases, geen hardware, zelfs geen overheidskantoren.
“Waarom is dit een doelwit”, zei een persoon. “Geen reden.”
Wat we zagen toen we aankwamen was de chaos die volgde. Wat we hoorden waren horrorverhalen.
Tientallen bewoners gingen naar schuilkelders nadat ze waarschuwingen op hun telefoon hadden ontvangen en vervolgens luchtalarmsirenes hadden gehoord. Dit soort gedrag is tegelijkertijd verontrustend en normaal.
Dankzij eerdere conflicten, waaronder de twaalfdaagse oorlog van acht maanden geleden, is Israël gewend dergelijke waarschuwingen te ontvangen.
Het heiligdom zou hun toevluchtsoord moeten zijn. In plaats daarvan werd het binnen enkele ogenblikken een graf.
De raket werd op de een of andere manier ontweken Israëlformidabele luchtverdediging.
“Niets kan 100 procent effectief zijn”, vertelde een Israëlische militaire functionaris mij. ‘We kunnen niet elke raket tegenhouden. We kunnen het proberen, maar we weten dat er uiteindelijk één er doorheen zal komen.’
En dat gebeurde op een verwoestende manier. We zagen hoe enorme graafmachines werden ingezet om het puin op te ruimen, en hoe zoek- en reddingsteams naar manieren zochten om overlevenden te vinden. Er waren militairen, hulpverleners, buurtbewoners, politie en politici.
We spraken met een van hen, Amichai Eliyahu, Israëls uitgesproken minister van Cultuur. Hij observeerde de verwoesting en schudde zijn hoofd. Dit, zei hij, is een belichaming van waarom Israël terug moet vechten Iran.
‘Wat hebben de mensen hier ooit met ze gedaan? Wat hebben deze baby’s gedaan om ze pijn te doen?’ zei hij tegen mij.
“Ze hebben Iran nooit iets slechts aangedaan, we delen niet eens een grens met Iran. Dit gebeurt zonder enige reden, behalve pure haat omwille van de haat. Dus ik vraag iedereen die hen in de wereld verdedigt, wie verdedig jij? Monsters, monsters willen ons vermoorden.”
Lees meer:
Wat we tot nu toe weten over de staking
Welke Iraanse functionarissen werden gedood?
Aanvallen sluiten luchthavens in het Midden-Oosten af
Luchtfoto van Beit Shemesh. Foto: Reuters
Luitenant-kolonel Yochay Manoff was optimistischer toen we spraken op een heuvelrug met uitzicht op het toneel. Hij is compagniescommandant bij de Israëlische Nationale Reddingseenheid en gewend aan moeilijke situaties en traumatische problemen.
Maar voor hem was dit moeilijk te aanvaarden.
“Even ter referentie: dit is een van die raketten die veel gebouwen en veel levens hebben getroffen en getroffen”, vertelde hij me. “Stel je eens voor hoeveel raketten de afgelopen twee dagen vanuit Iran naar Israël zijn gestuurd. De schade zou enorm kunnen zijn.”
Misschien, maar nog niet. Israël besteedt zoveel aandacht aan zijn luchtverdedigingssysteem dat zijn burgers soms zelfgenoegzaam lijken, zo veel vertrouwen hebben ze in de militaire technologie.
Maar dit is het bewijs dat niets altijd perfect gaat.
Af en toe zal een raket de verdedigingssystemen binnendringen die het Israëlische luchtruim bewaken, en soms slaat de raket toe met verschrikkelijke gevolgen. Deze hoek van Beit Shemesh levert daar het grimmige bewijs van.
