Frankrijk eert de laatste krantenverkoper van Parijs met een ridderschap: NPR

PARIJS — Ze noemen het de stem van het 6e arrondissement van Parijs. In de cafés van Saint-Germain-des-Prés is Ali Akbar een constante aanwezigheid – met een stem die je niet mag missen. Meestal hoor je het voordat je het ziet, schreeuwen’Alleen dat!” – zijn kenmerkende slogan: “Dat is het!”

Al meer dan vijftig jaar doet deze in Pakistan geboren krantenverkoper elke dag hetzelfde op zijn tweedehands fiets: hij loopt tussen brasseries met stapels nieuwe kranten zoals Wereld En Bevrijding. Zijn klantenkring varieerde van stamgasten tot intellectuelen van de linkeroever, zoals de 20e-eeuwse filosoof Jean-Paul Sartre, en bezoekende presidenten, waaronder Bill Clinton.

En vorige maand kende een van zijn oude beschermheren – de Franse president Emmanuel Macron – hem een ​​van de hoogste onderscheidingen van Frankrijk toe, door Akbar de ridder van de wereld te noemen. Nationale Orde van Eer.

“Jij bent het accent van het 6e arrondissement”, zei Macron eind januari tegen Akbar tijdens een officiële ceremonie in het Élysée-paleis. “De stem van de Franse pers op zondagochtend – en elke dag van de week.”

Macron noemde Akbar vervolgens ‘de meest Franse onder de Fransen’ Voltaire die uit Pakistan kwam.”

Akbars medaille gaat vergezeld van een sobere voetnoot: hij wordt beschouwd als de laatst overgebleven krantenhandelaar in Parijs. Banen die ooit op de straathoeken van de stad te vinden waren, zijn nu bijna verdwenen, verdrongen door het internet en de dalende verkoop van gedrukte journalistiek. In een stad waar het nieuws nu via de mobiele telefoon wordt gehaald, bezorgt Akbar nog steeds met de hand.

De Franse president Emmanuel Macron kent op 28 januari 2026 de Chevalier van de Franse Nationale Orde van Verdienste toe aan Ali Akbar in het Elysee-paleis in Parijs. Akbar, een immigrant uit Pakistan, verkoopt al 50 jaar kranten rond Saint-Germain-des-Pres in de Franse hoofdstad.

TOM NICHOLSON/POOL/AFP via Getty Images

onderschrift verbergen

ondertiteling wisselen

TOM NICHOLSON/POOL/AFP via Getty Images

Eén grote droom

Op 73-jarige leeftijd werkt Akbar nog steeds zeven dagen per week, tien uur per dag, bij regen of zonneschijn.

Geboren in Rawalpindi, Pakistan, de oudste van tien kinderen, zei hij dat hij opgroeide in armoede en één grote droom had: genoeg geld verdienen om een ​​huis voor zijn moeder te bouwen. Vlak voor zijn 18e verjaardag verliet hij zijn huis, vastbesloten een beter leven in het buitenland te leiden.

‘Ik begon hard te werken’, zei hij.

Hij maakte een tijdje vloeren schoon op een schip in Griekenland en studeerde Grieks. Daarna verbleef hij enige tijd in Nederland en in de stad Rouen in Noord-Frankrijk.

Toen hij in 1973 in Parijs aankwam, stelde een Argentijnse vriend voor om samen met hem kranten te gaan verkopen in het Quartier Latin. Een van de eerste titels die Akbar verkocht was een satirisch weekblad, dat hem schokte met zijn ordinaire cartoons en oneerbiedige houding ten opzichte van Franse politici.

“Mijn eerste gedachte was: als je dat in mijn land doet, zullen ze je vermoorden”, zei Akbar.

Vervolgens voegde hij er reguliere dagbladen aan toe en begon te houden van het werk van het venten van kranten, waarbij hij nauwelijks twee keer nadacht over de 18-urige dagen.

‘Echt, die dagen waren een hemel voor mij’, zei hij.

Maar dat betekent niet dat de dingen gemakkelijk zijn. Er waren momenten dat hij dakloos was en ervoor koos om op straat te slapen om geld te besparen en het terug te sturen naar zijn familie.

‘Ik denk altijd aan mijn moeder en haar kinderen’, zei hij.

Eindelijk kon hij zijn droom verwezenlijken: het huis van zijn moeder bouwen. In de jaren daarna bleef hij een bescheiden inkomen verdienen door kranten te verkopen. Na een gearrangeerd huwelijk in Pakistan vestigden Akbar en zijn vrouw Aziza zich in een buitenwijk van Parijs en brachten vijf zonen groot.

Akbar gaf toe dat hij Frankrijk dankbaar bleef voor alle kansen die hem werden geboden. Maar hij is niet bang om de moeilijkheden waarmee hij wordt geconfronteerd, toe te geven. Titel van zijn memoires uit 2005 een verwijzing naar wat er schuilgaat achter het vreugdevolle beeld dat hem beroemd heeft gemaakt: Ik laat de wereld lachen, maar de wereld maakt mij aan het huilen.

Toch koos Akbar – zoals beschreven door de Voltairean Macron – ervoor om zich op het positieve te concentreren. “Je kunt overal slechte mensen ontmoeten, en goede mensen zijn overal”, zei hij toen hem werd gevraagd naar zijn worstelingen.

Proost en gefeliciteerd, waar hij ook ging

Tegenwoordig kan Akbar nauwelijks meer dan een paar minuten voorbijgaan zonder dat een vreemdeling hem op straat tegenhoudt om hem te feliciteren met zijn recente eer.

Voor zijn familie gaat zijn medaille ook over genezing.

“Dit heeft oude wonden verbonden”, zei zijn zoon, Shamshad Akbar.

Akbar, die decennia geleden zijn verblijfsvergunning ontving, zei dat Macron hem het Franse staatsburgerschap had beloofd. Het Élyseepaleis wilde geen commentaar geven toen NPR ernaar vroeg.

Lokale bewoners zeggen dat Akbar hen iets van onschatbare waarde heeft gegeven, namelijk de mogelijkheid om dagelijkse menselijke relaties op te bouwen.

“Hij is geïnteresseerd in jou, en jij bent ook in hem geïnteresseerd”, zegt oude klant Michel Mimran. “En dit is nu zeer zeldzaam in de grote steden.”

Momenteel zegt Akbar dat hij geluk heeft dat hij ongeveer 60 euro per dag verdient met het verkopen van kranten.

En als hij op een dag eindelijk vertrekt, zullen de krantenverkopers van Parijs met hem meegaan.

Maar hij was niet van plan om snel te vertrekken. Op een recente zondagmiddag opende Akbar de deur van een bomvolle brasserie aan de Boulevard Saint-Germain. Hoofden draaiden zich om. Vanaf de achterkant van de kamer begon een kleine groep mensen zijn naam te roepen. Dan doet de rest van de zaal mee.

“Ali, Ali!” de kamer zong in koor.

Akbar glimlachte, hief zijn handen op, hield het papier vast, lachte – en riep toen in het Frans en Engels:

“Alleen dat! Ik heb mijn droom waargemaakt!”