Met kleine Jacob Elordi-oorbellen (gratis) en prachtige cinematografie, “Emerald Fennell”Wuthering Hoogten” is de visueel meest verbluffende verkeerde lezing van een klassieke tekst die ik ooit heb gezien. Hoewel critici en lezers de misvattingen van de film hebben onderzocht 18e eeuws korset, verwijdering van alle tekens, witgekalkte Heathcliff, blonde Catharina (Margot Robbie), en het uitknippen van het boek de gehele tweede helftIk was vooral teleurgesteld over hoe vies Nelly (Hong Chau), de lankmoedige huishoudster in de roman van Emily Brontë – en de onverschrokken verteller ervan – bleek te zijn.
In een boek over vreselijke mensen is Nelly de publiekssurrogaat: degene die zich goed aanpast aan de steeds gewelddadiger wordende gebeurtenissen. In reality-tv-termen is hij een kleurrijke verteller. Hij bemoeit zich niet (opzettelijk) met drama, maar vertelt je er wel alles over als je erom vraagt. Nelly staat bekend als een onbetrouwbare verteller, maar alles wat daarin gebeurt Wuthering Hoogten gepresenteerd door een speciale lens. Op die manier is hij meer de hoofdpersoon van het boek dan Heathcliff of Cathy – die (spoiler alert voor een boek gepubliceerd in 1847) sterft met nog honderden pagina’s over. Nelly bleef haar verhaal vertellen.
Hoewel veel aanpassingen de complexe sociale politiek van het boek negeren ten gunste van een romantisch verhaal, is het verhaal van Nelly cruciaal voor de samenhang van het boek als een verhaal dat meerdere generaties beslaat; Het is moeilijk voor te stellen dat dit gewichtige verhaal had kunnen overleven zonder Brontë’s beslissing om de stem van deze ongehuwde vrouw uit de arbeidersklasse centraal te stellen.
Maar in de nieuwe film zet Fennell Nelly buitenspel en verandert haar zelfs in een slechterik, allemaal ter wille van een over-the-top hetero-romance tussen Cathy en Heathcliff. Hong Chau is uitstekend in de rol, maar zonder Nelly’s scherpe verhaal lijkt het standpunt van de film veel op dat van Cathy, waarbij ze wordt neergezet als een tragische romantische heldin in plaats van als de verwarde Brontë-heldin: een wrede meester en een nachtmerrie – levendig, wreed en net zo wreed en gestoord als Heathcliff zelf.
Ook Nelly’s scherpe observaties over het komen en gaan van Wuthering Heights zijn verdwenen, het opvoedingswerk dat ze ondernam toen zoveel vrouwen om haar heen stierven tijdens of kort na de bevalling, en haar nonchalante afbeeldingen van de wind in de bomen of de jonge Cathy die taart eet bij het vuur en de neus van een bulldog dichtknijpt.
Nelly is geen canoniek vreemd personage, en hoewel ze dat wel is, gebruikt ze vreemde inhoud om shockwaarde te bieden zoute verbrandingFennell vermijdt daarin de vreemdste subtekst Wuthering Hoogtenmet uitzonderingen als een lieve verliefdheid die op teleurstellende wijze wordt ingelijst als een komisch kenmerk van mentale instabiliteit. Hoewel ze niet expliciet als queer wordt beschouwd, bevindt Nelly zich in een gemarginaliseerde positie als dienstmeisje en ongehuwde vrouw. (In de roman wordt ze soms ‘mevrouw Dean’ genoemd, maar dit lijkt slechts een eretitel te zijn; er wordt nooit een echtgenoot gezien.) Hoewel ze omringd is door mensen die wanhopig proberen over het huwelijk te onderhandelen als een zakelijke transactie, heeft Nelly geen keus om te trouwen, en haar klassestatus bepaalt haar kijk op de mensen en de dynamiek om haar heen.
Fennell ondermijnt merkwaardig genoeg de kracht van dit perspectief: de film doet er alles aan om Nelly niet af te schilderen als de dochter van een huishoudster die moet werken om te overleven, maar als Cathy’s ‘eerste bruidsmeisje’ (blijkbaar een vrijwilligersfunctie) en geheime dochter van een edelman. Dat klopt: bij het bewerken van een boek over raciale en klassenongelijkheid waarin de stemmen van werknemers centraal staan, verspilt Fennell de dialoog met onzinnige, met exposities gevulde achtergrondverhalen die Nelly heimelijk rijk maken.
Deze kleinere verwijdering is vergelijkbaar met een grotere: Fennells beslissing om Elordi te casten als Heathcliff, een personage dat canoniek niet-blank is en wiens raciale identiteit centraal staat in het verhaal. In plaats van rekening te houden met de focus van het boek op ras en klasse, lijkt Fennell de lenzen van verplichte heteroseksualiteit en ouderwetse romantiek toe te passen op een verhaal dat te complex is om in slechts één verhaal neer te komen. Nelly’s personage wordt opgeofferd op het altaar van de romantische stijlfiguren en wordt een perifeer en sluw personage – geen persoon maar een obstakel voor de centrale relatie van de film. Dit is een vereiste van het genre, maar is schadelijk voor het personage.
