De carrière van Thomas Hearns wordt vaak gereduceerd tot voor de hand liggende markeringen: verpletterende knock-outkracht, een Kronk Gym-track en een CV gebaseerd op rivaliteit met boksroyalty’s.
Maar om zijn plaats in de sport te begrijpen, moet hij worden gezien als onderdeel van een zeldzame bloedlijn. Een krijger gesmeed in een tijdperk waarin grootheid werd bepaald door wie je vocht, niet door wie je vermeed.
In de jaren zeventig Mohammed Ali, Joe Frazier, George Foreman en Ken Norton duwden de zwaargewichtdivisie naar de mainstream met onvergetelijke gevechten gedurende een periode van vijf jaar tussen 1971 en 1976.
Tien jaar later, toen het boksen op zoek was naar een andere identiteit dan Ali, ontstond er een nieuw kwartet in de weltergewicht- en middengewichtdivisies om fans te boeien en de jaren tachtig te definiëren.
Thomas hoorde, Ray Leonard Suiker, Marvin Hagler En Roberto Duran – later vereeuwigd als The Four Kings – ontmoetten elkaar herhaaldelijk tussen 1980 en 1989, resulterend in een reeks gevechten die nog steeds dienen als de gouden standaard voor elitecompetitie. Hun tijdperk wordt gevierd in de documentaire The Fabulous Four, waarin wordt getoond hoe elke man zichzelf meedogenloos op de proef stelde met de besten.
Maar hoe staat ‘The Hitman’ zelf tegenover zijn legendarische tijdgenoten?
Het Detroit-icoon gaf onlangs inzicht toen hij de 10 grootste vechters aller tijden met journalisten deelde James Slater. Muhammad Ali staat bovenaan de lijst, gevolgd door Joe Frazier, terwijl Hearns zichzelf op nummer drie plaatst. Roberto Duran werd vierde – de Panamees werd brutaal uitgeschakeld door Hearns in de tweede ronde van hun gevecht in 1984.
Sugar Ray Leonard eindigde op de zesde plaats. Hun eerste ontmoeting in 1981 blijft een van de meest iconische gevechten in de boksgeschiedenis. Leonard herstelde zich laat en stopte Hearns in de 14e ronde nadat hij het vroege momentum had verloren. Hun herkansing in 1989 eindigde in een gelijkspel, een beslissing die volgens veel waarnemers Hearns niet veranderde.
Misschien wel het meest interessant is Hearns’ plaatsing van Marvin Hagler op nummer 10. Ondanks het delen van een van de meest woeste ontmoetingen in de sport – De onvergetelijke ‘oorlog’ van drie ronden van 1985 – Hearns rangschikt de voormalige onbetwiste kampioen middengewicht het laagst onder zijn leeftijdsgenoten.
Dit is een lijst gevormd door rivaliteit, rivaliteit gevormd door grootsheid. En passend genoeg kan Hearns’ eigen nalatenschap niet gescheiden worden van de mannen tegen wie hij vocht. In een tijdperk waarin de besten voortdurend tegenover de besten stonden, was ‘The Hitman’ niet zomaar een deelnemer; hij was een centrale figuur in de laatste gouden eeuw van het boksen.
