‘Greenland 2: Migration’ recensie: Gerard Butler overleeft de post-apocalyps

Gerard Butler is de Prins van Januari. Je kunt de kalender nu afdrukken in de wetenschap dat de Schotse acteur het jaar altijd zal openen met een of andere bombastische stunt, te beginnen met de belachelijke (namelijk die van vorig jaar) “Lair of Thieves 2: Pantera”) in alle ernst, als een vervolg op de rampenfilm van dit jaar “Greenland 2: Migration.” Butler herenigt zich met hem ‘De engel is gevallen’ en ‘Greenland’-regisseur Ric Roman Waugh voor de film, en net als ‘Den of Thieves 2’ ziet de film onze sterren naar het zuiden van Frankrijk trekken – uiteraard onder heel andere omstandigheden.

In de zeer effectieve film uit 2020, ‘Groenland’, John Garrity van Butler en zijn gezin overleefden onlangs een komeet genaamd Clarke, die tijdens zijn inslag 75% van de planeet Aarde verwoestte. Vijf jaar later, wanneer “Greenland 2: Migration” plaatsvindt, leven ze met een groep overlevenden in een nucleaire bunker in Groenland, waar ze schuilen voor een radioactieve storm. Deze kleine samenleving moet een keuze maken: op een relatief veilige maar steeds onhoudbaarder plek blijven of verhuizen naar (mogelijk) groenere weiden. Dat potentiële weiland ligt in de inslagkrater van Clarke, waar een wetenschapper, Dr. Casey Amina (Amber Rose Revah), gelooft dat er nieuw leven kan ontstaan, beschermd tegen de giftige lucht.

De beslissing werd genomen toen hun bunker werd verwoest door een aardbeving en de familie Garrity met een kleine groep overlevenden de Atlantische Oceaan overvluchtte. Ze landen in het drassige Liverpool en ontdekken de verdeeldheid tussen sociale facties die ontstond in de nasleep van de ineenstorting van het milieu. Van daaruit gaan John en zijn vrouw Allison (Morena Baccarin) en tienerzoon Nathan (Roman Griffin Davis) naar Londen, vervolgens naar Dover en Frankrijk, op zoek naar de landingsplaats van Clarke.

Hun reis voert hen langs bestemmingen die gezellig en comfortabel zijn (een gebarricadeerd herdenkingszorgcentrum in Londen), vreemd (via een trap het droge Kanaal oversteken) en zelfs ronduit historisch (de loopgravenoorlog is teruggekeerd naar Frankrijk). Waughs opnamelocaties in Engeland en IJsland zorgen voor verbluffende landschapsbeelden en zorgen ervoor dat de wereld – voor het grootste deel – net zo gegrondvest is op de werkelijkheid als in zijn vorige ‘Groenland’. Het enige verschil is dat Butler vreemd genoeg naar de achtergrond verdwijnt, waarbij Baccarin, Davis en de wisselende cast van personages die ze tegenkomen centraal staan.

Er zijn interessante vergelijkingen tussen “Greenland 2: Migration” en het zombievervolg van Danny Boyle uit 2025 “28 jaar later.” Beide bevatten verhalen over een vader en tienerzoon die zich jaren na de ramp vanuit een eilandenclave naar Engeland wagen, maar Boyle (en schrijver Alex Garland) zijn bereid raar te doen, terwijl Waugh en schrijvers Mitchell LaFortune en Chris Sparling een zeer voorspelbaar en duidelijk pad volgen.

We vangen een glimp op van de gekken van Liverpool die door de straten dwalen, maar ook van de gezichtsloze overvallers en rebellen die de dingen buiten gevaarlijker maken dan de radioactieve lucht. Maar voor het grootste deel bleken de mensen die de familie Garrity ontmoette betrouwbaar. Ik bleef hopen op een draai, een trekje aan het tapijt, een draai aan het materiaal of zelfs een vreemde nieuwe levensvorm waar Clarke het leven aan schonk. Ik weet niet zeker waarom ik dacht dat dat een keuze was, gezien de eerste film. Alles verliep precies zoals verwacht.

Dit komt overeen met het ethos van de film als geheel. Butler’s John hoopt voor zijn zoon dat hij de wereld kan herbouwen op basis van vriendelijkheid en mededogen, en zijn visie op hoe deze wereld eruit zal zien, wordt in hem weerspiegeld. Conflicten komen voor over hulpbronnen, maar de meeste mensen zijn goede mensen.

Maar wie kan genieten van de buit van de nieuwe wereld? De boodschap die Waugh, LaFortune en Sparling overbrengen is dat degenen die durven dromen dat het bestaat, die de reis ernaartoe doorstaan ​​in plaats van te vertrouwen op zwakke zekerheid, degenen zijn die het geschenk van nieuw leven en de overvloed die daarmee gepaard gaat, hebben verdiend. “Greenland 2: Migration” biedt een trotse, zelfs enorm optimistische kijk op wat er gebeurt na een ramp, die voor kijkers kan dienen als een louterende fictieve balsem, of een Pollyanna-achtige fantasie – kies je vergif.