Het jaar 2025 is geëindigd, en daarmee ook het eerste kwart van de 21e eeuw. Terugkijkend op de afgelopen 25 jaar is het moeilijk te onderschatten in welke mate de mondiale gebeurtenissen zijn gevormd door de militaire excessen van de Verenigde Staten – maar hetzelfde kan niet worden gezegd voor de 20e eeuw.
Kort nadat de nieuwe eeuw begon, lanceerden de VS de zogenaamde “mondiale oorlog tegen het terrorisme‘ onder de verlichte leiding van de president George W. Bushdie na de aanslagen van 11 september 2001 professioneel de wapens opriep: “We hebben onze orders. Mede-Amerikanen, laten we vertrekken.”
Volgens Bush hadden de VS “een oorlog gevoerd om de beschaving zelf te redden”, wat uiteindelijk resulteerde in de vernietiging van delen van de wereld en de dood van miljoenen mensen.
Op 11 september 2001 werd ik ingeschreven als junior bij Columbia Universiteit in New York City, de locatie van de aanslagen op het World Trade Center. Omdat ik dat najaar echter in Italië zou gaan studeren, was ik op dat moment niet in New York, maar in Austin, Texas, waar mijn familie destijds woonde.
Ik bracht de dag door op het kantoor waar ik deze zomer werkte en keek naar apocalyptische herhalingen van binnenkomende vliegtuigen op een groot projectiescherm dat mijn collega’s speciaal voor dat doel hadden geïnstalleerd.
Buiten begonnen overal Amerikaanse vlaggen te verschijnen, omdat het land zichzelf tot het eerste slachtoffer van terrorisme in de wereldgeschiedenis maakte – om nog maar te zwijgen van de letterlijke terreur die de VS al tientallen jaren tegen andere landen beoefent, te beginnen vanaf Vietnamees en Laos ook Nicaragua En Panama.
Die avond bezocht ik mijn vriendin, wier drie huisgenoten zich somber op de vloer van de woonkamer tegoed deden te midden van enorme emmers Kentucky Fried Chicken, wat, zo legden ze mij uit, ‘troostvoedsel’ was, bedoeld om de pijn van een nationale tragedie te verzachten.
Het volstaat te zeggen dat voor veel burgers die spoedig het slachtoffer zouden worden van Amerikaanse bommen, grote bestellingen van fastfood over het algemeen geen beschikbaar tegengif waren.
Van Austin vloog ik via New York naar Rome, waar ik op de Italiaanse televisie zag hoe mijn land probeerde “de beschaving te redden” door Afghanistan bij daglicht te bombarderen. Deze massaslachting maakte de weg vrij voor Oorlog in Irak in 2003een land dat al bekend is met het fenomeen; in 1996 werd geschat dat het zo groot was een half miljoen Iraakse kinderen sterven als gevolg van Amerikaanse sancties.
Op een zeldzaam en wellicht onbedoeld moment merkte Bush op: ‘Weet je, een van de moeilijkste onderdelen van mijn werk is het verbinden van Irak met de oorlog tegen het terrorisme.’
En hoewel opperbevelhebber Bush misschien beter bekend staat om zijn grammaticale incompetentie dan om zijn vermogen om existentiële angst in de harten van de Amerikanen te zaaien, wordt hij geflankeerd door andere, meer formidabele wezens leuk vinden Ik heb net Dick Cheney verlaten – ook bekend als “Darth Vader in de regering” en de vice-president van Bush – die de dreiging van de productie om een eeuwige oorlog te rechtvaardigen veel serieuzer nam.
Bush werd als leider van een mondiale supermacht opgevolgd door Barack Obama, winnaar van de Nobelprijs voor de Vrede, die alleen al in zijn laatste jaar als president erin slaagde niemand minder dan 26.172 bommen in zeven verschillende landen.
Eén zo’n land is Jemen, waar Obama illegaal is drone-aanval hebben hun naam beroemd gemaakt door Jemenieten te doden bruiloft deelnemers. Toen Donald Trump in 2017 het stokje overnam van Obama, werd het in Londen gevestigde Bureau of Investigative Journalism opgericht gemeld meer Amerikaanse aanvallen op Jemen in de eerste 100 dagen van zijn presidentschap dan in de voorgaande twee jaar bij elkaar – waarbij Trump de regelgeving veranderde om het leger in staat te stellen “aanvallen goed te keuren zonder eerst door de veiligheidsbureaucratie van het Witte Huis te hoeven gaan”.
Joe Biden, die president was tussen de twee Trump-regeringen, onderscheidde zijn ambtstermijn door de doorgaans overweldigende steun van Washington voor Israëls massamoord op Palestijnen uit te breiden. totale genocide ondergaan in de Gazastrook met hulp miljarden dollars in geld van de Amerikaanse belastingbetalers.
Israël, dat sinds post-9/11 heeft deelgenomen aan de hele ‘oorlog tegen terreur’-beweging doorgaan met slachten Palestijnen links en rechts in Gaza onder het mom van tussenkomst van Trump staakt-het-vuren.
Ondertussen werd de terugkeer van Trump naar de controle over de “antiterreur”-operaties van het imperium deze keer gekenmerkt door minder terughoudendheid, samen met de nieuwe naamsverandering van Trump. Afdeling Oorlog gebeuren de boot opblazen onvermijdelijk voor de kust van Venezuela en buitengerechtelijke moord mensen aan boord.
Terwijl de VS zich tijdens de regering-Bush-Cheney op zijn minst bezighielden met het presenteren van een semi-coherent verhaal om agressie in het buitenland te rechtvaardigen, heeft Trump niet de moeite genomen om te veel tijd te besteden aan het opbouwen van een laagje legaliteit, maar gaf hij er de voorkeur aan onzinnige beschuldigingen te uiten over ‘narcoterrorisme’ en ‘Venezolaanse’ olie.diefstal”.
Nu wordt de Amerikaanse militaire macht steeds meer uitgebuit door het spontane en lukrake gedrag van mensen Iraanse bombardementenJemen, Syriëen elders imiteert zijn pathologieën stream-of-bewustzijn-discoursstijl.
En nu we het tweede kwart van de 21e eeuw binnengaan, die al werd bepaald door de rampzalige erfenis van het Amerikaanse militarisme, zullen we ons ongetwijfeld de ‘marsorders’ herinneren waarmee het allemaal begon: ‘Mede-Amerikanen, laten we marcheren.’
De standpunten in dit artikel zijn die van de auteur en weerspiegelen niet noodzakelijkerwijs het redactionele standpunt van Al Jazeera.
