Ieder jaar in januari stellen miljoenen mensen ambitieuze goede voornemens voor het nieuwe jaar. Ze doen dit met oprecht enthousiasme, in de hoop hun leven te veranderen. Nog niet onderzoek blijkt dat op 8 januari, slechts één week na het begin van het jaar, een kwart van die resoluties was mislukt. Tegen het einde van het jaar vallen de meeste mensen terug in hun gewoontepatronen, en de beloften die ze zichzelf doen worden vaak genegeerd. Mijn leven geeft mij niet de luxe om deel uit te maken van die statistiek.
Ik werk op het kruispunt van drie verschillende en veeleisende identiteiten: een promovendus in Oxford die onderzoek doet naar ruimtevaartfinanciering, de oprichter van een carrièreplatform genaamd Network Capital, en een vader van een éénjarig kind. Deze combinatie creëert een bepaald aantal beperkingen. Ik heb niet de luxe van overtollige tijd, noch heb ik het vermogen tot nutteloze inspanningen.
Goede voornemens voor het nieuwe jaar mislukken niet vanwege een gebrek aan intentie of ambitie. Het probleem is dat het veranderen van gedrag moeilijk zal zijn als je je cognitieve belasting hebt gemaximaliseerd. Standaardresoluties zorgen ervoor dat we falen omdat ze te veel en te snel eisen, zonder een realistische implementatieroutekaart.
Gelukkig is er een duidelijker pad. Door persoonlijke verandering te bekijken door de analytische lens van een oprichter en onderzoeker, heb ik mijn focus volledig verlegd van resoluties. In plaats daarvan vertrouw ik op operationele protocollen.
Resourcebeperkingen van wilskracht
Het eerste belangrijke besef is dat wilskracht een beperkte hulpbron is. In de zakenwereld begrijpen we dat een bedrijf niet uitsluitend kan vertrouwen op de heroïsche inspanningen van zijn oprichter; dit vereist een schaalbaar systeem. Dezelfde logica geldt voor persoonlijke prestaties. Terwijl ik ’s ochtends vroeg wakker word met een kind, raken mijn wilskrachtreserves tegen de middag op. Als een oplossing ervan afhangt dat ik me gemotiveerd voel om te schrijven of te sporten, zal ik waarschijnlijk falen.
Daarom hanteer ik het concept van marginale winst.
Gepopulariseerd door James Clear in Atomaire gewoontendeze aanpak verwerpt de eis om een grote en onmiddellijke revisie uit te voeren. In plaats van te proberen alles in één keer te veranderen, verschuift de focus naar elke dag één procent beter worden. Psycholoog Amy Cuddy noemt dit ‘self-nudging’, namelijk het stellen van kleine, beheersbare doelen, en niet van buitensporige doelen.
In het kader van mijn doctoraat heb ik er niet voor gekozen om alle hoofdstukken in één keer uit te werken. Ik beloofde elke dag één duidelijke paragraaf te schrijven. Voor mijn lichamelijke gezondheid verplicht ik mij niet tot een uurtje sporten. Ik beloofde dat ik vijf minuten zou bewegen. In mijn rol als vader streef ik niet naar perfectie. Ik beloofde een volledig uur interactie met mijn dochter.
Deze kleinere verplichtingen werken omdat ze zelfs in tijden van grote stress duurzaam zijn. Deze dingen stapelen zich in de loop van de tijd op, waardoor een succestraject ontstaat dat afhankelijk is van consistentie en niet van intensiteit.
Milieutechniek
Als oprichter besteed ik veel tijd aan het optimaliseren van workflows om wrijving te verminderen. Ik besefte dat ik dezelfde logica in mijn dagelijks leven moest toepassen. Strategieën die afhankelijk zijn van geheugen of discipline zijn kwetsbaar; Strategieën die afhankelijk zijn van omgevingsontwerp zijn sterke strategieën.
Het veranderen van multitaskinggedrag is over het algemeen niet effectief. Om te kunnen omgaan met de tegenstrijdige eisen van het vaderschap, academisch onderzoek en zakelijk leiderschap, moest ik mijn omgeving zo ontwerpen dat focus werd afgedwongen. De kosten voor contextwisseling zijn hoog; het duurt lang om je opnieuw te concentreren na een afleiding.
Als ik op een bepaalde locatie op de campus ben, ben ik onderzoeker. In die ruimte controleer ik de communicatiekanalen van het bedrijf niet. Als ik het huis binnenkom, leg ik mijn telefoon in een aparte kamer. Deze eenvoudige omgevingsbeperkingen zorgen ervoor dat ik aanwezig ben voor mijn kind. Ik heb de juiste keuze gemaakt, de standaardkeuze, door de afleidingsoptie te elimineren.
Datagedreven beoordeling
Het laatste onderdeel van deze aanpak is afkomstig van Tim Ferriss. In plaats van met vage ambities vooruit te kijken, deed ik een ‘Last Year in Review’. Dit proces is analytisch en gebaseerd op feitelijke prestatiegegevens.
Ik heb twee kolommen gemaakt met de namen ‘Positief’ en ‘Negatief’. Vervolgens bekijk ik mijn agenda van het voorgaande jaar, week na week. Ik noteerde de mensen, activiteiten en verplichtingen die in elke categorie de sterkste resultaten opleverden.
Als student en oprichter zorgde deze audit voor de nodige duidelijkheid. Ik merk vaak dat bepaalde repetitieve vergaderingen energie kosten zonder waarde toe te voegen aan het bedrijf. Ik vond dat bepaalde onderzoeksgebieden intellectueel interessant waren, maar niet relevant voor mijn proefschrift. In plaats daarvan merk ik dat specifieke, consistente perioden met mijn gezin het hoogste rendement op emotionele investeringen opleveren.
Nadat de gegevens waren verzameld, heb ik het 80/20-principe toegepast. Ik identificeer welke 20% van de activiteiten in de positieve kolom de meest significante resultaten opleveren. Toen heb ik meteen actie ondernomen. Ik heb meteen meer van die ervaringen in mijn agenda gepland voor het komende jaar. Tegelijkertijd heb ik een ‘Niet doen’-lijst gemaakt die uit de negatieve kolom kwam. Dit werkt als een filter. Hierdoor kan ik verplichtingen elimineren die mijn gezin, mijn titel of mijn bedrijf niet ten goede komen.
De weg vooruit
Of u nu uw carrièreportfolio in evenwicht houdt, een gezin grootbrengt of een diploma nastreeft, de principes blijven consistent. Aanhoudende verandering is niet het resultaat van een uitbarsting van enthousiasme in januari. Het is het resultaat van kleine, consistente acties die aansluiten bij uw werkelijke capaciteiten en waarden.
We gaan er vaak van uit dat we, om belangrijke doelen te bereiken, zoals het starten van een bedrijf of het behalen van een doctoraat, streng voor onszelf moeten zijn. Wij zijn van mening dat we een strafresolutie nodig hebben. Wanneer u echter al onder stress staat, veroorzaakt stijfheid breekpunten.
Dit jaar heb ik niet het besluit genomen om een betere vader, een slimmere student of een succesvollere oprichter te worden. Ik bouw eenvoudigweg systemen die deze resultaten faciliteren. Ik optimaliseer elke dag één microfix. Ik vertrouw op het protocol.
Vooruitgang zorgt voor een tekort aan de brandstof die we hebben. Wij stellen de toekomst veilig door het huidige moment te optimaliseren. Voor degenen die zich te veel inzetten, biedt dit protocol het benodigde besturingssysteem. Dit verschuift het doel van transformatie van de ene op de andere dag naar duurzame hoge prestaties.
