Er is het afgelopen jaar geen tekort geweest aan spannende kunstwerken in de musea in Zuid-Californië, ook al zijn de meeste pas in de afgelopen vijftig jaar gemaakt. De mondiale kunstgeschiedenis van vóór de Tweede Wereldoorlog blijft in bijzondere tentoonstellingen de tweede viool spelen naast de hedendaagse kunst.
Onze keuze voor de beste kunst en entertainment van het jaar.
De belangrijkste uitzondering: het Getty, waarvan het Brentwood-anker en de Pacific Palisades-buitenpost in 2025 goed waren voor drie van de tien meest opwindende tentoonstellingen van het museum, allemaal hier gepresenteerd in volgorde van hun openingsdata. (Vier nog zichtbaar.)
Kunstmusea in het hele land gaan door gevecht aanwezigheid en fondsenwerving na de dubbele klap van de langdurige COVID-19-pandemie en de daaropvolgende cultuuroorlogaanvallen van de regering-Trump. Dit kan de duur van zeven tot veertien maanden van de helft van deze shows helpen verklaren.
Gustave Caillebotte, ‘Vloerschrapers’, 1875, olieverf op doek.
(Musée d’Orsay / Patrice Schmidt
)
Gustave Caillebotte: Schilderijen van mannen. Getty Centrum
De nadruk op het dagelijks leven van mannen was hoogst ongebruikelijk in de Franse impressionistische kunst. Vrouwen zijn prominenter aanwezig als onderwerp in een aantal schilderijen van grote namen als Monet, Cassatt en Degas. Maar het homosociale leven in Parijs aan het einde van de 19e eeuw is een interessant aandachtspunt deze voorstellingHet eerste museumoverzicht van Gustave Caillebotte’s schilderijen in Los Angeles in 30 jaar.
Het zicht op de dansgalerij wordt omlijst door de installatie “Concourse/C3” van Guadalupe Rosales.
(Christopher Knight/Los Angeles Times)
Guadalupe Rosales – Tzahualli: Mijn herinneringen in je spiegelbeeld. Kunstmuseum van Palm Springs
De levendige Chicano-jeugdsubcultuur van het Los Angeles van de jaren negentig, tijdens het tijdperk van Rodney King en de AIDS-epidemie, was ingebed in de kunst van een van de enthousiaste deelnemers. Guadalupe Rosales combineert haar archiefwerk met de speelsheid en vrijheid van vandaag, zoals te zien in deze levendige tentoonstellinghet bieden van welkome verlichting tijdens een periode van enorme sociale stress.
Don Bachardy, “Christopher Isherwood”, 20 juni 1979; acryl op papier.
(Don Bachardy Papers/Huntington-bibliotheek)
Don Bachardy: Een leven in portretten. Huntington
Een retrospectief van bijna 70 jaar potlood- en verfportrettekeningen van de uit Los Angeles afkomstige kunstenaar Don Bachardy laat zien dat het werk op een performance lijkt: zowel de kunstenaar als de oppasser nemen deel aan een fotoshow opzetten. Een langdurige visuele ontmoeting tussen twee mensen, een onontkoombare intimiteit, culmineert in het feit dat de twee ‘acteurs’ de beelden signeren die ze presenteren.
“Misschien wordt het opgeschort, boeddhistische geschiedenis”, China, Tang-dynastie, 700-800; Marmer.
(Christopher Knight/Los Angeles Times)
Dharma Realms: boeddhistische kunst in heel Azië. LACMA. Tot 12 juli
“Dharmarijk” eigenlijk geen tentoonstelling. In plaats daarvan is het een tijdelijke installatie van Boeddhabeelden, schilderijen en tekeningen uit de indrukwekkende 14 maanden durende permanente collectie van het museum, plus een paar extra’s. Maar het is het vermelden waard hier, omdat bijna al deze verbazingwekkende objecten meer dan zeven jaar lang zijn opgeslagen (of gereisd), tijdens de sloop van het vorige LACMA-gebouw en de bouw van het nieuwe, en de meeste zullen weer verloren gaan wanneer de installatie volgende zomer sluit.
Noah Davis, ‘40 Acres and a Unicorn’, 2007, acryl en gouache op canvas.
(Anna Arca)
Noach Davis. UCLA Hammer-museum
A een rigoureus overzicht van 50 werkenzijn allemaal gemaakt door Noah Davis in de korte periode tussen 2007 en de plotselinge dood van de in LA gevestigde kunstenaar in 2015 op 32-jarige leeftijd, en vertellen een aangrijpend verhaal van snelle artistieke groei die bruut tot stilstand kwam. Davis was een schilder, een diep nadenkende en bijzondere zwarte stem waar andere artiesten en fans naar luisterden, zelfs toen hij zich nog in zijn opwindende ontwikkeling bevond.
Weegee (Arthur Fellig), “The Gay Deceiver, 1939/1950, gelatinezilverdruk. Getty Museum
(Getty-museum)
Vreemde lenzen: een geschiedenis van fotografie. Getty Centrum
Het verzamelen van ongeveer 270 foto’s uit de 19e en 20e eeuw, “Vreemde lens” onderzoekt het werk dat is geproduceerd na de ontdekking van het tweetal ‘heteroseksueel en homoseksueel’ in 1869, slechts een korte generatie na de uitvinding van de camera in 1839. Transformaties in de uitdrukking van gender en seksualiteit door gerenommeerde kunstenaars als Berenice Abbott, Anthony Friedkin, Robert Mapplethorpe, Man Ray en Edmund Teske worden gevolgd, samen met meer dan een dozijn onbekenden.
“Zegelsteen met gevechtsscène (Pylos Battle Agate)”, Minoïsch, 1630-1440 v.Chr.; gestreepte agaat, goud en brons.
(Jeff Vanderpool)
Het koninkrijk Pylos: krijgerprinsen van het oude Griekenland. Getty Villa. Tot 12 januari
Ster van deze weergave In het oude en weinig bekende Myceense koninkrijk Pylos ligt een kleine agaatsteen, slechts 3,5 cm breed, die zijn publieke debuut buiten Europa maakt. De prachtig gesneden steen, opgegraven door archeologen in 2017, toont twee magere maar gespierde soldaten die over het lichaam van hun doodliggende kameraad lopen. Mogelijk speelt het geïdealiseerde naturalisme van gevechtsscènes, weergegeven in een ondiepe driedimensionale ruimte, zich mogelijk af op Kreta, een stilistische sleutel in ons begrip van de Griekse cultuur van 3500 jaar geleden.
Ken Gonzales-Day verwijdert op digitale wijze het lynchslachtoffer Charlie Mitchell uit Illinois Black van een ansichtkaart uit 1897 om zich op de dader te concentreren.
(USC Fisher Museum voor Kunst)
Ken Gonzales Day: “Nooit gemaakt” in de geschiedenis. USC Fisher Museum of Art. Tot 14 maart
De manieren waarop raciale, gender- en klassenidentiteiten worden uitgewist in een samenleving die wordt gedomineerd door een puur blank patriarchaat, bezielt de eerste. onderzoek halverwege de loopbaan De in Los Angeles gevestigde kunstenaar Ken Gonzales-Day. De kern van het verhaal is zijn uitgebreide meditatie over de Amerikaanse massahysterie, die tot uiting komt in de gruwelijke praktijk van lynchen, waarin Gonzales-Day digitale technieken gebruikt om mishandelde slachtoffers (en hun riemen) uit te wissen op gruwelijke moordfoto’s. De focus verschuift de blik van mensen naar de daders van het misdrijf – een urgente en tijdige verschuiving, gezien de huidige ineenstorting van het maatschappelijk middenveld.
Kara Walker deconstrueert het monument van de Zuidelijke generaal Stonewall Jackson voor ‘Unmanned Drones’, zoals te zien in de Brick-galerij als onderdeel van ‘Monuments’.
(Etienne Laurent / For Time)
Monument. Geffen Contemporary bij MOCA en Brick. Tot 3 mei
De vertraging bedroeg bijna twee jaar opening “Monument”, een tentoonstelling van omvergeworpen Confederate- en Jim Crow-beelden die de geschiedenis van herdenkingskunst combineerden met doordachte en poëtische reacties van een verscheidenheid aan kunstenaars, bleek een krachtige klap voor de langverwachte inspanning. Terwijl de regering-Trump de blanke supremacistische glans herstelt in de ‘Lost Cause’-mythologie door militaire installaties te hernoemen naar verraders uit de Burgeroorlog en beelden en schilderijen terug te brengen naar hun vroegere plaatsen, waar ze waren verwijderd, is een doordachte en scherpe analyse van wat er op het spel staat van cruciaal belang.
Hoogtepunt: Als metafoor voor blanke suprematie resoneert Kara Walkers transformatie van het eeuwenoude ‘man te paard’-motief naar een monsterlijke ruiter zonder hoofd – een Euro-Amerikaans lijk dat de levenden martelt en weigert te sterven – luid.
Installatieoverzicht van de sculpturen en schilderijen van Robert Therrien in de Broad.
(Joshua White / Breed Museum)
Robert Therrien: Het is een verhaal. Breed. Tot 5 april
De inmiddels in Los Angeles wonende kunstenaar Robert Therrien (1947-2019) had een onderscheidend, zelfs uniek vermogen om de conceptuele ruimte tussen gewone huishoudelijke voorwerpen en hun mysterieuze persoonlijke betekenissen op te roepen. In 120 schilderijen, tekeningen, foto’s en vooral sculpturen biedt Therriens tentoonstelling objecten die zweven tussen het direct herkenbare en het onbekende, die verontrustend, duister humoristisch en spiritueel diepzinnig zijn.
