Carla Sozzani Ik collecteer via Azzedine, omdat ik voorheen alleen kleding opsloeg. Ik ging aan het werk en hield de mijne Als een jongen, Yohji, Vivienne… Maar ik denk niet dat ik een verzameling heb. Door de ogen van Azzedine begon ik te begrijpen dat dit zo was. Hij was een ongelooflijke verzamelaar. En toen hij al zijn werken wilde behouden (in 2007), hebben we een vereniging opgericht, Azzedine, zijn partner Christoph (van Weyheeen kunstenaar, die dit jaar overleed) en mijzelf, om al zijn werk dat hij bezat, maar ook alles wat we hadden verzameld, te behouden. Azzedine is zich er zeer van bewust dat ze veel werken heeft. Maar hij sprak nooit over zijn verzameling.
BC Je maakt deel uit van het leven van Azzedine. Ik kan me geen moment herinneren dat ik in de keuken ging eten en jij er niet was. Maar qua kleding noemt hij zichzelf toch niet echt een verzamelaar?
CS Niet zozeer, hij is er erg geheimzinnig over – en jaloers. Wanneer (modeconservator en historicus) Olivier Saillard plant een tentoonstelling over (couturier) Mevrouw Greshij vroeg Azzedine of hij hem wat kleren kon geven en Azzedine zei: “Ik heb er een paar”, en gaf hem er twee. We hebben nu een archief van 750 Madame Grès (stukken). Aan de ene kant wil hij niet dat andere mensen ervan weten, maar hij wil het wel behouden.
BC Vertel me over jezelf. Je wordt ook meer een verzamelaar dan je aanvankelijk was, al concentreert hij zich daar misschien meer op dan we beseffen. Over het algemeen kijk je echter altijd naar de toekomst.
CS Ik kijk ook door het verleden naar de toekomst, omdat ik denk dat het in deze fase van ons leven geweldig is om over deze missie na te denken en jarenlange kennis en een grote collectie door te geven aan de jongere generatie. Wat ik nu wil doen is delen.
BC Je doet veel nieuwe dingen – je verrast me altijd. Een van je laatste ondernemingen is in Milaan, waar je bent geopend (Stichting Sozzanicultureel centrum) in een geheel nieuw gebied. Hoe zou je het omschrijven?
CS Dit is een nieuwe uitdaging. Ik vind het geweldig omdat het industrieel en authentiek is en er veel arbeiders wonen. In eerste instantie was het gewoon een fabriek, maar tegelijkertijd zijn er nog steeds alle cafés. (Dicht bij) de polytechnische universiteit in Milaan, (waar mensen studeren) ontwerp en techniek, en dit brengt veel jonge mensen naar het centrum. Het is dus een combinatie van de oude stad en de grootste groene campus van Europa.
