Wanneer James Cameron bracht de eerste uit Avatars film ruim tien jaar geleden deed hij dat met de nadruk op het feit dat de film in 3D zou worden opgenomen. Deze technologie, die al tientallen jaren bestaat en zich snel heeft ontwikkeld sinds de dagen van de rode en blauwe papieren bril, heeft zich ontwikkeld tot een format dat volgens futuristische regisseurs de cinema voor altijd zal veranderen.
Technologie is vaak de drijvende kracht achter film. Bioscopen zijn altijd op zoek naar nieuwe manieren om publiek te trekken. We hebben IMAX zien slagen met zijn grote schermen, en Het 4DX-theater biedt gasten een meeslepende ervaring. Ander schermformaten zijn geprobeerd. Hoewel 3D de bioscoop nog niet heeft overgenomen, bestaat het nog steeds.
3D heeft door de jaren heen een grote impuls gekregen. Die dagen lijken voorbij. Hoewel er tegenwoordig meestal minstens één film in 3D beschikbaar is in de plaatselijke bioscoop, durf ik te wedden de laatste keer dat iemand een 3D-film in de bioscoop bekeek, was de laatste Avatars filmen de volgende keer is de volgende.
James Cameron geeft projectoren de schuld van het gebrek aan succes van 3D in bioscopen
Hoewel 3D niets ongewoons is, is het opnemen van films in 3D heel gewoon. De meeste 3D-films worden opgenomen in een postproductieconversie, wat Cameron niet leuk vondeen proces waar men het algemeen over eens is, is niet alleen minder goed, maar ook duurder. Wanneer James Cameron Toen hem onlangs werd gevraagd waarom niemand films zoals hij maakte, gaf hij feitelijk de cinema de schuld.
Cameron suggereerde projectieproblemen, met name helderheidkan resulteren in een ondermaatse 3D-ervaring voor kijkers, en dit is waarschijnlijk een belangrijke reden waarom kijkers niet zoveel om 3D geven als zou moeten. Als ze in het verleden niet onder de indruk waren van 3D, waarom zouden ze dan nu geld uitgeven? En ik moet zeggen dat ik volledig begrijp waar de regisseur vandaan komt na het zien van zijn nieuwste film.
Mijn avatar: 3D rommelig vuur en as afspelen
Als professionele schrijver van woorden over film, woon ik vroege vertoningen van veel grote films bij. Ik heb onlangs deelgenomen aan een filteren op Avatar: Vuur en As, en hoewel mijn gedachten over de film zelf zullen moeten wachten (het is goed, maak je geen zorgen), wil ik het hebben over de ervaring van het kijken ernaar, want het was niet geweldig.
Mijn weergave zou in 3D plaatsvinden, maar de eerste 20 minuten waren dat niet. Vanaf het eerste frame is de helderheid geen probleem, ook al is het visuele beeld behoorlijk indrukwekkend. Dat is heel duidelijk Nee in drie dimensies. Ik wachtte een paar minuten en vroeg me af of de eerste reeks om de een of andere reden niet in 3D moest zijn, maar het werd al snel duidelijk dat de 3D niet werkte.
De mensen die de screening leidden, wisten niet wat ze moesten doen, maar toen er op korte termijn niets veranderde, ging ik ervan uit dat deze screening niet langer 3D was. Niet dat Dat een groot probleem totdat het scherm irritant flikkerde, wat volgens mij de 3D-projector was die een tweede beeld probeerde weer te geven om een 3D-effect te creëren, maar er om welke reden dan ook niet in slaagde dit te produceren.
Na ongeveer 20 minuten werd besloten de film stop te zetten om te proberen de 3D-problemen op te lossen. Het kostte een paar pogingen, maar uiteindelijk was het 3D is nog steeds. De rest van de film speelde zonder incidenten.
Voor alle duidelijkheid: 3D staat aan Avatar: Vuur en As is erg indrukwekkend, en ik raad iedereen die van plan is de film in de bioscoop te zien, aan om hem ook zo te zien. Ik voelde me echter ook gefrustreerd door het feit dat 3D lange tijd niet werkte.
Dit is geen studioprobleem, of een 3D-probleem, en ik wil de theaters waar dit gebeurt niet eens in twijfel trekken, maar als 3D massale acceptatie wil krijgen van het publiek of de studio’s, moeten dit soort problemen worden aangepakt. De theatrale ervaring is slechts zo goed als welke schakel dan ook in de keten, en als een van deze faalt, lijdt de algehele ervaring daaronder.
