Dit gesproken essay is gebaseerd op een gesprek met Kang Gwang-sik, een 40-jarige contentmaker uit Zuid-Korea. Het gesprek is aangepast voor lengte en duidelijkheid.
Ik ben de man op Instagram met een schuld van €300.000 Zuid-Korealeven van 10 dollar per dag. Dat is mijn inhoudsconcept, maar het is ook mijn echte leven.
Mijn totale schuld is eigenlijk veel groter. Op een gegeven moment bereikte het bijna $ 1 miljoen.
Ik leidde een bedrijf op het gebied van elektrische mobiliteit dat zich richtte op slimme laadsystemen, maar het bedrijf ging begin 2025 failliet en ik begon een faillissementsprocedure.
In Zuid-Korea zijn beginnende startups sterk afhankelijk van overheidssubsidies en particuliere investeringen. Toen ik in 2020 met mijn bedrijf begon, was er een wereldwijde explosie van elektrische mobiliteit.
Productontwikkeling kost echter tijd, en ik heb jaren – en veel geld – besteed aan onderzoek, productie, internationale certificering en marketing. Naarmate de tijd verstrijkt, verschuiven de marktaandacht en investeringen naar AI-gerelateerde industrieën.
Bestaande investeerders trokken zich terug en de concurrentie om overheidsfinanciering nam toe. Moeilijkheden bij het verkrijgen van extra kapitaal leiden uiteindelijk tot de ineenstorting van het bedrijf.
Het faillissement van het bedrijf is voorbij, maar ik… persoonlijk faillissement Nee. De rest is ongeveer $300.000. Dat is het nummer waarmee ik nu leef.
Te veel nadenken over een bedrijfsidee en falen
Voordat ik met mijn bedrijf begon, had ik een vaste, fulltime baan.
Ik heb regeneratieve geneeskunde gestudeerd en werkte als freelance stamcelingenieur in Zuid-Korea van 2016 tot 2018. Tegelijkertijd nam ik een andere baan om in mijn levensonderhoud te voorzien.
Ik heb voor dit vakgebied gekozen vanwege een ernstige knieblessure die ik enkele jaren geleden opliep tijdens een tyfoon in Zuid-Korea. De dokter vertelde mij dat ik niet volledig zou herstellen. Ik wil het menselijk lichaam begrijpen en misschien mijn knie repareren.
Ik raakte geïnteresseerd elektrische mobiliteit. Vanwege mijn knieën was het moeilijk om lange afstanden te lopen, en elektrische mobiliteit gaf me weer vrijheid. Wat begon als een belang werd een bedrijf. Voor ik het wist, zat ik er helemaal in.
Toen het bedrijf failliet ging, bleef ik thuis, wachtend op de uitspraak van de faillissementsrechtbank. Ik ben teleurgesteld in mezelf. Ik voelde me somber en geïsoleerd. In Korea brengt falen veel schaamte met zich mee. Als je zaken niet goed doet, zien sommige mensen je als een verliezer in een zeer competitief systeem.
Leven van ongeveer $ 10 per dag
Nu leef ik van ongeveer $ 10 per dag. Als ik in mei 2025 weer aan het werk ga als fysieke werknemer, gaat het grootste deel van mijn geld naar vervoer en eenvoudige maaltijden.
Soms sla ik de lunch helemaal over. Wat er nog over is – meestal €2 of €3 – kom ik voorzichtig de volgende dag door.
Voedselprijzen in Korea het is veel gestegen, dus ik heb goedkoop leren koken. Ik maak eenvoudige Koreaanse gerechten: soepen gemaakt met goedkopere stukken vlees, groenten met chilisaus en basisvoedsel. Ik deelde het eten online. Mensen zijn blij om te zien dat overleven niet ellendig hoeft te zijn. Het kan nog warm zijn.
In december raakte ik gewond bij een arbeidsongeval. Vervolgens verloor ik mijn baan en moest ik thuis herstellen.
Ik creëer inhoud om mijn reis te delen — en de steun was zeer bemoedigend
Mijn vrouw heeft alles voor mij veranderd. Voordat het bedrijf officieel failliet ging, heb ik hem om de tafel zitten en hem de waarheid verteld: dat we op weg waren naar een heel moeilijk leven. Hij nam het mij niet kwalijk. Hij bedankte me voor mijn eerlijkheid en verzekerde me dat we het samen zouden aanpakken.
Als onderdeel van het faillissementsproces moesten we het grootste deel van onze bezittingen liquideren en van Busan naar het eiland Jeju verhuizen om te proberen de kosten te verlagen.
Ik begon mijn dagelijkse leven online te delen. Mijn vrouw had online-inhoud gemaakt en op een dag moedigde ze me aan door te zeggen: “Jij kunt dit ook.” Het zette mij aan het denken: ‘Misschien kan ik dit ook wel doen.’ Hij werd mijn sterkste supporter.
In eerste instantie keken maar een paar mensen – misschien honderd of tweehonderd. Maar ze lieten commentaar achter en moedigden mij aan. Ze kijken niet alleen rustig mee, maar helpen mijn video’s actief om andere mensen te bereiken. Dat is wat mij het meest verbaasde.
Mijn online werk genereert zeer weinig en inconsistente inkomsten via merksamenwerkingen en incidentele advertenties. Dit is nog geen oplossing, maar het is een begin.
Het leven, ook al is het moeilijk, is het waard om door te gaan
Er kwamen veel mensen binnen Zuid-Korea heeft het moeilijk Nu. Na de pandemie gingen veel kleine bedrijven failliet. De staatsleningen zijn beëindigd. De faillissementsrechtbank zit vol met wachtende mensen, net als ik.
Als ik één ding zou kunnen zeggen tegen de mensen in a soortgelijke situatiehier is het: Verdwijn niet. Isoleer jezelf niet. Accepteer dat dit is waar je nu bent – en niet voor altijd. Wanneer je de realiteit accepteert, wordt je geest rustiger. Dan kun je weer gaan nadenken.
Mijn doel is simpel. Ik wil weer financieel stabiel zijn zonder mijn schulden verbergen. Ik wil laten zien dat herstel mogelijk is, ook al gaat het langzaam. Daarom blijf ik mijn leven delen.
En het echte leven, hoewel erg moeilijk, is nog steeds de moeite waard om door te gaan.
Heeft u een verhaal te vertellen over werken in Azië? Neem contact op met deze verslaggever via cmlee@insider.com.
