Het waren donkere dagen voor klassieke rockmuziek. De makers van enkele van de meest transcendente en populaire muziek ooit gemaakt zijn grotendeels van de hitlijsten verdwenen – of gewoonweg van de hitlijsten gevallen.
Eddie Van Halen, wiens tweehandige beats hem tot een generatietalent maakten, stierf in 2020 aan kanker. Gregg Allman, de soulvolle stem achter ‘Whipping Post’ en ‘Midnight Rider’, stierf in 2017, drie jaar nadat zijn gelijknamige band ermee ophield. De briljante Brian Wilson van The Beach Boys overleed vorig jaar, net als Sly Stone en Ozzy Osbourne.
Zelfs voor degenen die er nog staan, is dit niet het idyllische verleden. Verwacht geen van de originele leden terug te zien tijdens de tour van Lynyrd Skynyrd deze zomer. Dat komt omdat iedereen dood is. Paul McCartney verkoopt nog steeds stadions uit en boeit het publiek met zijn charme, charisma en diepste popliedjesboek, maar op 83-jarige leeftijd is zijn stem meer scherp dan lief. Zoals Mick Jagger ooit zong: ‘Time waits for no one’. Dat geldt zelfs voor de machtige Rolling Stones, die in 2021 drummer Charlie Watts verloor.
Dan zijn er goedkope trucs. Rockford, Illinois, leverancier van legendarische Beatleske powerpop met een hard randje, beschikt over drie originele leden: de goudgestemde Robin Zander, 73; Tom Petersson, 75, pionier van de 12-snarige basgitaar; en eigenzinnige gitarist Rick Nielsen, 77, schrijver of co-schrijver van enkele van de grootste hits van de band, waaronder “I Want You to Want Me”, “Surrender” en “Dream Police.” Ze worden bijgestaan door drummer Daxx Nielsen, de zoon van Rick Nielsen die in 2010 op kundige wijze de schijnbaar onvervangbare Bun E. Carlos verving. De nieuwste albums van Cheap Trick zijn opwindend, en de liveshows van de band blijven verbazen, wat doet denken aan het iconische nummer ‘At Budokan’ uit 1978.
“We hebben dezelfde muzikale basissmaak en zijn samen opgegroeid”, zegt bassist Petersson. “Het werkte.”
Het is waar. Luister maar eens naar “All Washed Up”, het 21e studioalbum van de band dat in november werd uitgebracht. De duidelijke titel van het nummer draait helemaal om branie, terwijl “The Riff That Won’t Quit” zijn naam eer aan doet. “Ik denk dat het een vroeg Cheap Trick-geluid heeft”, zegt Zander.
Fans van de Rock & Roll Hall of Famers – die meer dan 20 miljoen albums hebben verkocht en meer dan 40 internationale gouden en platina platen hebben gescoord – kunnen een mix van oud en nieuw, smashes en deep cuts verwachten, wanneer Cheap Trick op 21 april Bridges Auditorium in Claremont bezoekt.
Momenteel speelt Cheap Trick gemiddeld 75 shows per jaar.
(Jeff Daly)
Het fris houden
Hoe slaagt een band die al meer dan 50 jaar bestaat erin een creatieve kracht te blijven zonder op te branden, uit elkaar te vallen of te veranderen in de zoveelste nostalgische menselijke jukebox?
Credit Zander blijft betrokken en gepassioneerd. “We maken niet alleen platen voor onszelf, maar treden ook live op”, zegt hij. “We proberen het interessant te houden, zodat we ons niet vervelen.”
Daarom verandert de band elke avond de setlist. Het verklaart ook waarom Cheap Trick, in een tijdperk van streaming dat wordt gedomineerd door country, hiphop en popmuziek, nog steeds rockplaten maakt voor een slinkend publiek.
“Wij houden van opnemen”, zegt Petersson. “We hebben al deze ideeën voor liedjes al jaren, en we blijven ermee doorgaan. De wetenschap dat we nog een plaat moeten afmaken, houdt ons op de been.”
Zo ook met het behouden van de gezondheid.
Cheap Trick speelde eind jaren zeventig en begin jaren tachtig tot 250 shows per jaar, nu gemiddeld 75 shows. Cheap Trick beperkt ook data waar mogelijk, waardoor leden de tijd krijgen om te herstellen van de ontberingen van het reizen.
Om ervoor te zorgen dat hij toch de hoge noten kon halen – en dat kon – warmde Zander zijn stem een half uur voor de show op. Hij heeft ook enkele van de slechte gewoonten van de jeugd achter zich gelaten. ‘Ik blijf niet drie nachten achter elkaar op om te drinken’, zei hij. “We zijn geen puppy’s meer.”
Tegenintuïtief zijn Zander en Petersson van mening dat het prioriteren van professionele relaties de band in staat heeft gesteld de destructieve machtsstrijd te vermijden die bands die uit beste vrienden bestaan vaak teistert. (Denk aan John Lennon en Paul McCartney.)
“We komen samen, en het is allemaal muziek. Dat is wat we doen en wat we doen”, zei Zander. “En daarna (opname of optreden) gingen we allemaal terug naar onze respectievelijke huizen en sliepen in onze respectievelijke bedden. We plasten niet in elkaars achtertuinen.”
Rick Nielsen, vanaf links, Tom Petersson en Robin Zander van Cheap Trick.
(Danny Clinch)
De cultband die dat wel kan
Cheap Trick werd in 1973 in Rockford geboren. Een jaar later sloot Zander zich aan en versterkte de klassieke line-up. De band toerde non-stop door het Midwesten en speelde vijf sets per avond, zes dagen per week. Met zijn schamele inkomen maakte Cheap Trick verschillende keren de lange reis naar LA om in Starwood te spelen in de hoop een platencontract binnen te halen. Ondanks dat hun inspanningen mislukten, maakte de band fans van Sparks en Rodney Bingenheimer, de beroemde KROQ-dj en smaakmaker. “Dat is goed genoeg voor ons,” zei Petersson.
Aerosmith-producer Jack Douglas redde de groep uit de vergetelheid nadat hij Cheap Trick had zien optreden op een bowlingbaan in Waukesha, Wisconsin. Onder de indruk bood hij aan te helpen. “Hij is de populairste producer ter wereld”, zei Petersson. “Hij vertelde ons: ‘Je kunt het platenlabel vertellen dat Jack Douglas nu jouw producer is.’ Toen waren we opeens briljant.”
De band tekende snel bij Epic Records. Beginnend met het door Douglas geproduceerde ‘Cheap Trick’ begin 1977, gevolgd door ‘In Color’ en ‘Heaven Tonight’ – beide geproduceerd door Tom Werman – bracht de groep in minder dan een jaar tijd drie klassieke nummers uit. Helaas schuwde het grootste deel van het platenkoperspubliek het.
Cheap Trick leek voorbestemd voor de status van cultband. Vervolgens bracht de band ‘At Budokan’ uit, een van de meest geliefde liverockalbums. Oorspronkelijk gepland als opname voor alleen Japan, bracht de sterke vraag naar de Japanse import Epic ertoe om het uit te brengen in de VS, waar het drievoudig platina werd. Een jaar later werd “Dream Police” ook een groot succes. Cheap Trick leek op de rand van roem.
De band selecteerde Beatles-producer George Martin en engineer Geoff Emerick voor hun volgende album. Critici en fans hopen op de tweede komst van “Sgt. Pepper’s.” In plaats daarvan eindigden ze met het experimentele nummer ‘All Shook Up’, dat ondanks de verpletterende nederlaag destijds goed stand heeft gehouden. Het groepsmoment was voorbij. “Het gevoel veranderde”, zegt Petersson, die kort voordat het album uitkwam de groep verliet vanwege creatieve meningsverschillen.
Cheap Trick besteedde een groot deel van de jaren tachtig aan het najagen van trends in plaats van ze te bepalen. Het commerciële fortuin van de band schitterde kort met de release van “Lap of Luxury” in 1988, met de terugkeer van Petersson en zijn enige nummer 1-nummer. De nummer 1-hit van de groep, “The Flame”, een krachtige ballad geschreven door een externe songwriter. Dit album mist echter de charme, melodie en passie van hun vroege werk. De schijnwerpers doofden onmiddellijk.
In de jaren negentig gebeurde er iets onverwachts. Alternatieve rockers als Nirvana, Smashing Pumpkins en Green Day begonnen hun kenmerkende mix van melodieën en knapperige gitaren te kanaliseren. Goedkope trucs zijn weer cool.
De band beleefde halverwege de jaren 2000 een artistieke en kritische heropleving, te beginnen met het onderschatte “Rockford” in 2006, dat tot op de dag van vandaag voortduurt. “In Another World”, uitgebracht in 2021, debuteerde op nummer 1 in de Billboard Rock Chart, een primeur voor de 53-jarige groep.
“We zijn nog niet gestrand”, grapte Zander.
Daxx Nielsen, vanaf links, Robin Zander, Tom Petersson en Rick Nielsen.
(Met dank aan goedkope trucs)
Op de top van de wereld
Op 8 april 2016 werd Cheap Trick opgenomen in de Rock & Roll Hall of Fame, vele jaren nadat hij in aanmerking kwam. De band werd herenigd met de originele drummer Carlos en speelde een verbluffende set waarvoor het publiek juichte. In een online eerbetoon schreef Billy Corgan, frontman van Smashing Pumpkins: “Eindelijk is het verdomde geheim bekend! Hun plaats onder de groten is veilig, hun invloed op een generatie is duidelijk zichtbaar.”
Voor Cheap Trick is dat een mooie rechtvaardiging.
“We hebben hard aan veel dingen gewerkt, maar we hadden nooit verwacht dat we er deel van uit zouden maken”, aldus Zander. “Het is een hoedje waar ik erg trots op ben.”
Tien jaar na het hoogtepunt van zijn carrière is Cheap Trick niet van plan zijn gitaar op te hangen of zijn microfoon uit te zetten. En waarom zouden ze? Er moet nog veel nieuwe muziek worden gemaakt en het publiek moet worden vermaakt.
“Ik wil dat we herinnerd worden als een van de beste rockbands ooit”, zei Zander. “Weet je, rock-‘n-roll zou eeuwig moeten duren, maar nu is het voor veel andere dingen niet langer een prioriteit. Ik hoop dat rock-‘n-roll nooit zal verdwijnen. We helpen het fort zoveel mogelijk te verdedigen.”
Ballon, een voormalig verslaggever van Times Magazine, Forbes en Inc., geeft geavanceerde schrijflessen aan het USC. Hij woont in Fullerton.
