Mijn oudere broer, Fergus, en ik brachten het grootste deel van ons volwassen leven door met het nastreven van dezelfde dingen – alleen nooit op dezelfde plek op hetzelfde moment.
We zijn allebei avontuurlijk van hart, maar onze levens hebben zich sinds 2009 op verschillende continenten ontwikkeld. Dat was het jaar dat hij het huis verliet. Ik zit nog op de middelbare school.
Hij bracht zijn twintiger jaren door reis de wereld rond. En in 2016, toen ik 25 was en als redacteur in Toronto werkte, verhuisde hij naar Australië.
Twee jaar later, toen hij terugkeerde naar Canada, was ik degene die de reismicrobe te pakken kreeg. We waren maar een paar dagen op dezelfde plek voordat ik naar Colombia vertrok.
Ik heb het al gedaan woon in Zuid-Amerika sinds.
Broer’s avonturen in Zuid-Amerika
In januari bezocht Fergus mij in Ecuador, waar ik acht jaar heb gewoond. Om de achterstand goed in te halen plande ik een meerdaagse tocht door een slaperig bergstadje.
Dagenlang wandelen door afgelegen landschappen voelde als de beste manier om de verloren tijd in te halen.
We begonnen in een klein boerendorpje, ongeveer twee uur buiten Quito. Met rugzakken en wat extra kleding volgden we de onverharde weg door de groene bergen door landbouwgrond. Ruim 42 kilometer passeerden we rijen pieken, bakstenen huizen en rivieren die in diepe ravijnen waren uitgehouwen.
Zonder signaal en niemand in de buurt praatten we over van alles: zijn winterplannen, mijn schrijven, de aanstaande bruiloft van ons kleine broertje en herinneringen aan een kampeertrip die we bijna waren vergeten.
Bij de rivier zaten we op een rots en dronken het bier dat we hadden gekocht voordat we de stad verlieten. Koeien loeiden zachtjes in de verte. ‘Ik ben zo blij dat je het eindelijk hebt gehaald,’ zei ik tegen hem.
De broers halen bij en vieren de gemiste verjaardag. Geleverd door Sinead Mulhern
Verlate viering
Het voelde als een feest zes maanden te laat. Fergus is 40 jaar oud in juli, toen ik in het buitenland woonde, heb ik veel mijlpalen gemist. Ik boekte een hut langs de route – een laat verjaardagscadeau, compleet met een spa en traditioneel Ecuadoraans eten.
Ondanks de afstand zijn we door de jaren heen dichtbij gebleven. Van de vier broers leken we het meest op elkaar: atletisch, avontuurlijk, aangetrokken tot dezelfde plaatsen. Toen ik een kind was, stal ik zijn cd’s; hij vormde mijn muzikale smaak.
Nu leiden we allebei een onconventioneel leven: ik als een freelanceschrijver in Ecuadorhij was boomplanter in het westen van Canada.
Toch is 10 van hem dag in Ecuador is de meeste tijd die we als volwassenen samen doorbrengen. Een vierdaagse reis door afgelegen gebieden was misschien een gok, maar ik wist dat hij aan boord zou zijn. Geen vragen gesteld.
De twee broers haalden elkaar in tijdens de vierdaagse reis. Geleverd door Sinead Mulhern
Het zien van zijn reislust inspireerde mij
Tegen het einde van onze reis bereikten we een klein stadje: een kerk, een paar honden, een paar huizen. Het was halverwege de middag, ik had honger en was klaar om ermee op te houden toen Fergus doorging, een steil ravijn beklom en volhield dat de top “slechts enkele minuten” verwijderd was.
Bezweet en geïrriteerd volgde ik. Midden in deze afgrond van onmogelijke hoeken onderdrukte ik mijn frustratie, beseffend dat ik hetzelfde had gedaan wandelen maatje voor de laatste paar jaar. En deze reis was ook mijn idee, en ik weet met wie ik het doe.
Later, aan de oever van een turquoise lagune, keek ik op en zag niet alleen de broer die mijn lunch maakte en me meenam naar pianolessen, maar ook iemand op wie ik tientallen jaren kon vertrouwen.
Toen het tijd was om te vertrekken, hebben wij bus naar Quito kwam nooit. In plaats daarvan liftten we en klommen achter in een rijdende vrachtwagen nadat we instructies hadden gekregen van een andere trekker.
‘Stap in,’ zei ik tegen hem, terwijl ik snel de woorden van de chauffeur uit het Spaans vertaalde. Voor één keer nam ik het voortouw.
