Ik dacht dat ik op de goede weg was – tot een jaar later alles uit elkaar viel.
Slechts een paar weken in januari 2023 werd ik verrast door een onverwacht afscheid. In de maanden die volgden leefde ik mijn dagen op de automatische piloot en zag het jaar voorbijgaan.
In mei, ik ontslagen uit mijn baan het coördineren van grote conferenties en bedrijfsreizen. Ik ging aan de slag bij een familiebedrijf dat een reisafdeling aan het opbouwen was. Ik zei tegen mezelf dat het beter begon te gaan.
Maar tussen 90 minuten woon-werkverkeer, de hele dag aan een bureau zitten en alledaagse taken uitvoeren die niet in mijn functieomschrijving stonden, begon ik te spiralen in plaats van te genezen.
De meeste dagen ging ik tijdens de lunch terug naar de auto en huilde, overweldigd door hoe ongelukkig ik was.
De ‘American Dream’ begon als een valstrik te voelen
Sinds ik een kind was, heb ik succes behandeld als een checklist die is opgebouwd uit Amerikaanse verwachtingen die ik via school, tv en sociale media heb geabsorbeerd. Het lijkt eenvoudig genoeg: blijf in de lijn van je leeftijdsgenoten, trouw vóór je dertigste en koop een groot huis om een gezin te stichten.
Het werd duidelijk dat dit verhaal misschien niet strookte met het leven dat ik voor mezelf wilde.
Later datzelfde jaar kreeg ik te maken met een giftige huisgenooternstige gezondheidsproblemen in mijn familie en een auto-ongeluk. Toen, slechts enkele dagen voor Nieuwjaar, kreeg ik nog een laatste verrassing: opnieuw een ontslag. Maar deze keer voelde ik me opgelucht.
Door voor de laatste keer dat kantoor te verlaten, kon ik stoppen met het najagen van een versie van succes waarvan ik wist dat die me nooit zou bevredigen.
Afstand verandert de stress die ik ervaar
Nu 2024 begint, stel ik duidelijke doelen om mijn appartement te verhuren, mijn spullen te verkopen en op 15 april aan boord te gaan van een enkele vlucht naar Zuid-Korea. Mijn plan was om aan een reis van acht maanden te beginnen. reis door Azië en Australië. Na vier maanden zorgvuldig plannen, stapte ik op die vlucht.
Toen ik met een vriend op reis ging in Seoul, voelde het begin – en het einde van een 15-uur durende vlucht – veilig en beheersbaar. Toen hij op het vliegtuig terug naar de VS stapte en ik alleen naar Thailand vertrok, verdween de ergernis. Ik werd officieel alleen gelaten met mijn eigen gedachten.
Vanaf het begin in Zuidoost-Azië vroeg ik me af wat ik deed en waar het naartoe ging. Ik huilde in het hostel en kreeg een paniekaanval achterop de motor. Mijn angst werd aangewakkerd door de muziek op de Khao San Road in Bangkok en het meedogenloze verkeer van Ho Chi Minh-stad.
Sturm ontsnapte aan de stress die hij ervoer tijdens zijn reis door de bergen van Noord-Vietnam. Geleverd door Macie Sturm
Hoe meer ik op mijn omgeving let, hoe minder het aansluit bij de urgentie in mijn hoofd.
Toen ik de Ha Giang Loop reisde Noord-Vietnam op een motorIk besefte dat mijn idee van succes was gebaseerd op een niveau van stress dat hier in de bergen van Vietnam simpelweg niet bestond. Het lokale leven draait niet om strikte deadlines en productiviteitsschalen. In plaats daarvan concentreert het zich op routine, familie en dagelijkse aanwezigheid.
Terwijl ik naar elk land verhuisde, kwam ik in contact met reizigers van alle leeftijden en achtergronden, van wie velen werkloos waren, terwijl ik nieuwe wegen verkende, online werkenof ontdek het gewoon gaandeweg. Sommigen zijn zorgvuldige planners; anderen leven elke dag.
In bossen van Maleisisch BorneoIk ontmoette een Amerikaanse collega die ook zijn leven aan het herdefiniëren was na een breuk. Ik herinner me de eerste avond dat we elkaar ontmoetten, we praatten urenlang over het leven, de hoop en de angst voor wat er daarna zou gebeuren.
We reisden uiteindelijk samen naar Kuala Lumpur, ontmoetten elkaar opnieuw in Penang en vervolgens op Bali. Als ik het op zoveel verschillende plaatsen zie, wordt ik eraan herinnerd hoeveel anderen met dezelfde onzekerheid worden geconfronteerd.
Dit veranderde mijn kijk op reizen – niet als een neem een pauze van het echte leven, maar als een actieve rol daarin. Voor het eerst voelt onzekerheid niet langer als falen.
Hij bouwde zijn carrière op in Sarajevo, Bosnië en Herzegovina. Geleverd door Macie Sturm
Ik heb succes opnieuw gedefinieerd
Toen de reis voorbij was, voelde ik geen aantrekkingskracht meer op het leven dat ik het jaar ervoor had achtergelaten.
Ik keerde een tijdje terug naar de VS, maar koos ervoor om te blijven reizen op zoek naar alternatieve versies van succes die ik zou kunnen hebben.
In 2025 bracht die beslissing mij naar 17 Europese landen. Tijdens mijn ontdekkingstocht werd ik verliefd op een van de meest onbegrepen regio’s van het continent: de Balkan.
Momenteel woon ik in Sarajevo, Bosnië en Herzegovina, waar ik een carrière als freelance journalist zonder mijn vermogen om te reizen op te offeren. Hoewel het leven dat ik creëer misschien niet overeenkomt met de versie van succes die ik leef, is het leven dat ik creëer meer afgestemd op de manier waarop ik wil leven: flexibel, gepland en vol doel.
Ook al weet ik niet precies wat er gaat gebeuren, het maakt me niet meer zo bang als vroeger.
Heeft u een verhaal te vertellen over wonen in het buitenland? Neem contact op met de redactie via akarplus@businessinsider.com.
