Een meisje wel het werd in mei 1993 gevonden in een straat in Ma’Anshan, China. Zijn grootvader van vaders kant, zo gaat het verhaal, zette hem af en vertrok. Geen uitleg. Het is onduidelijk hoe lang hij buiten was toen iemand hem naar het weeshuis bracht.
Een blanke vrouw adopteerde het meisje en bracht haar in augustus 1994 naar Amerika. Ze gaf haar een Engelse naam.
In het voorjaar van 2010, Toen Youxue (haar Chinese naam) tweedejaars was op de middelbare school in Dallas, Texas, besloot ze op zoek te gaan naar haar biologische ouders. Hij wist dat het niet gemakkelijk was. Gezien het internationale karakter van haar adoptie en de onvoorziene omstandigheden waarin de meeste Chinese kinderen worden vrijgelaten, is de kans groot dat ze ze nooit zal vinden. Maar zijn adoptiemoeder was zeer behulpzaam en vond een ‘zoeker’ via een Yahoo-groep, een van de eerste forums waar geadopteerde kinderen online met elkaar in contact kwamen. In China plakten zoekers posters van Youxue en de bijbehorende informatie in gebieden met veel verkeer in Ma’Anshan, in de provincie Anhui, en gingen naar politiebureaus die vermeld stonden in Youxue’s verklaring van verlatenheid. Daar hadden zoekers toegang tot de gegevens en vonden ze korte aantekeningen die blijkbaar door Youxue waren achtergelaten.
In september meldden zich meerdere gezinnen. Eén van hen zag eruit als een potentiële partner. Ze hebben een oudste dochter en een jongste zoon. Toen ze naar de foto’s keek, dacht Youxue dat ze de gelijkenis zag. Voor een DNA-zwangerschapstest verwijderde hij een wattenstaafje met buccale cellen van de binnenkant van haar wang, samen met een paar haarlokken.
In november ontving hij een sms van zijn adoptiemoeder dat de DNA-uitslag positief was. Er is een wedstrijd! Hij wilde het aan al zijn vrienden en familie vertellen; hij voelde zich heel. Hij begon lessen Mandarijn te volgen en sms’te naar zijn biologische ouders. Ze zeggen dat ze van elkaar houden en niet kunnen wachten om elkaar te ontmoeten.
Maar toen ze in 2011 voorjaarsvakantie had, vertelde Youxue’s biologische vader haar dat haar verjaardag op 11 september 1994 was. Dit was onmogelijk. Youxue was toen al geadopteerd. Youxue dacht dat het een vergissing was, maar hij hield vol: Moeder kent de geboortedatum.
Na navraag bij het DNA-bedrijf kwam Youxue erachter dat ze de resultaten naar iemand anders hadden gemaild. Dit is niet zijn biologische familie. Verwoest, verwijderde Youxue al haar berichten met haar familie en al haar foto’s. Hij wist dat hij er spijt van zou krijgen en dat ze zelfs nuttig zouden kunnen zijn voor andere geadopteerde kinderen, maar hij kon het niet verdragen ze nog langer te houden. Iets willen is jezelf laten lijden, en kiezen om te zoeken is jezelf openstellen voor liefdesverdriet.
Ondertussen, in een In een klein dorpje in de Chinese provincie Anhui vroeg een moeder haar volwassen dochter en tienerzoon om haar te helpen zoeken naar haar twee verlaten dochters. Hij wilde haar al heel lang zoeken, maar hij sprak alleen zijn plaatselijke dialect en had weinig toegang tot technologie. Omdat hij geen formele opleiding had genoten, wist hij niet waar hij moest beginnen, en niemand wist precies hoe hij kon helpen.
Tientallen jaren eerder werden de omstandigheden die het gezinsleven bepaalden veroorzaakt door de Chinese éénkindpolitiek. Bevolkingscontroleprogramma’s van de overheid, die eind jaren zeventig van kracht werden, veranderden gezinsplanning in door de staat opgelegde beslissingen over de vraag welke kinderen mochten blijven leven. In de jaren tachtig mochten ouders op het platteland alleen een tweede kind krijgen als het eerste kind een meisje was. Gezinnen die dit beleid schenden, worden onderworpen aan hoge boetes en andere straffen, soms sterilisatie en fysiek geweld.
Momenteel zijn er ruim 82.000 geadopteerde kinderen in China in de Verenigde Statende meeste zijn tussen 1999 en 2016 geadopteerd. Ruim 60 procent van de kinderen werd in die periode geadopteerd is een vrouw. De meerderheid van de adoptieouders is blank, rijk en hoogopgeleid. Omdat het in de steek laten van kinderen illegaal is in China, is er zeer weinig documentatie die kinderen die in China zijn geadopteerd, koppelt aan hun biologische families.
In de zomer In 2011, slechts enkele maanden na de nepmatch, gingen Youxue en haar adoptiemoeder naar China om het opnieuw te proberen. Via een vriend die uit hetzelfde weeshuis is geadopteerd en nu herenigd is met zijn biologische familie, vinden ze een andere zoeker die, samen met een lokale radiopersoonlijkheid, in het verleden heeft geholpen succesvolle reünies mogelijk te maken. Met toegang tot politiegegevens en korte aantekeningen die de eerste zoekers hadden gevonden, hadden ze eindelijk meer context om verder te gaan.
In Ma’Anshan deed Youxue kranteninterviews, online nieuwsinterviews en zelfs televisie-interviews die in alle lokale bussen werden vertoond. Ze zocht de familie die haar dochter tussen augustus 1993 en 3 januari 1994 had afgestaan, omdat uit documenten van het weeshuis bleek dat ze waarschijnlijk destijds geboren was. Hij heeft een bloedonderzoek gedaan. Die zomer paste één gezin bij alles. Beide ouders hebben zijn bloedgroep. Ze wisten zelfs wat er op het briefje stond dat de baby achterliet; ze zeiden dat ze het briefje jaren geleden in een moment van wanhoop hadden geschreven.
