In de openingstitels identificeert Oscar-winnende regisseur Emerald Fennells “Wuthering Heights” zichzelf als “gebaseerd op de roman van Emily Brontë.”
Maar zoals Fennell heeft bewezen in een aantal interviews over de toch al polemische film, die vrijdag uitkomt, is de relatie tussen Brontë’s gotische epos en de nieuwste bewerking ervan ingewikkelder dan dat.
‘Wuthering Heights’, geschreven door een jonge vrouwelijke auteur die voortdurend op drift is in een duistere fantasiewereld, is vandaag de dag een transgressieve roman en veel transgressiever ten tijde van de publicatie ervan in 1847. De hoofdpersoon is wraakzuchtig en de liefdesverhalen – inclusief die van Catherine Earnshaw (Cathy) en Heathcliff – staan bol van geweld, zowel psychologisch als fysiek. Hoewel de film van Fennell verankerd is in het verhalende landschap van Brontë, vergt hij ook de creatieve vrijheid om te extrapoleren naar de persoonlijke ervaringen van de regisseur die de film als tiener las.
Terwijl Brontë’s roman ‘slechts een vleugje fysieke intimiteit’ bevat, is Fennells foto erotisch, vol met prikkelende scènes die uit de verbeelding van de regisseur zijn geplukt.
“Het maakte deel uit van mijn gedachten”, zei Fennell onlangs Tijd. “Ik denk dat het deel uitmaakt van het boek alle onze hoofden.”
Sommige boekexperts redeneren anders dan Fennells interpretatie. Lang voordat de film uitkwam, kreeg de regisseur kritiek omdat hij zijn ex had gecast “brandend zout” medewerker Jacob Elordi als Heathcliff, die in Brontë’s romans herhaaldelijk wordt afgebeeld als niet-blank. Fans van Brontë beschuldigden de regisseur er bovendien van een complex werk vol maatschappijkritiek te reduceren tot een popcornroman.
Misschien anticiperend op een dergelijke reactie, zei Fennell in een recent interview met Fandango legde zijn beslissing uit om de titel van de film tussen aanhalingstekens te plaatsen en zei: “Je kunt een boek dat zo compact, ingewikkeld en moeilijk is als dit niet aanpassen.”
“Ik kan niet zeggen dat ik ‘Wuthering Heights’ aan het maken ben.’ Dat is onmogelijk”, aldus de directeur. “Het enige wat ik kan zeggen is dat ik er een versie van heb gemaakt.”
Hier zijn zeven manieren waarop Fennells interpretatie van “Wuthering Heights” verschilt van het bronmateriaal.
Heathcliff Fennell is blank
Brontë’s ‘Wuthering Heights’ laat Heathcliffs raciale identiteit dubbelzinnig achter, met karakters die op verschillende punten in de roman naar hem verwijzen als een ‘zigeunersnotaap’, een ‘lascar’ en een ‘Spaanse outcast’. Maar één ding is duidelijk: hij is niet blank.
Als Professor Elsie Michie van de Louisiana State University schrijven in wetenschappelijke tijdschriftartikelen, ‘Van gesimianiseerde Ier tot oosterse despoot: Heathcliff, Rochester en raciale verschillen’ Heathcliffs raciale anders-zijn is hoe “hij voor anderen het centrum van angst en verlangen was.” Met andere woorden: Heathcliffs rol in de roman, evenals zijn liefdesverhaal met Cathy, zijn gebaseerd op zijn niet-blanke identiteit.
Fennells film vertrouwt in plaats daarvan op klassenverschillen – en de inmenging van Nelly (daarover later meer) – om een kloof te vormen tussen haar liefdesbelangen.
Cathy’s oudere broer stierf op jonge leeftijd
Wanneer meneer Earnshaw de jonge Cathy aan het begin van de film haar potentiële metgezel voorstelt, verklaart ze dat ze hem Heathcliff zal noemen, ‘naar mijn overleden broer.’
Voor de rest van de film wordt Brontë’s personage, Hindley Earnshaw, ondergebracht in Mr. Earnshaw. In plaats van Hindley is het meneer Earnshaw die verandert in een dronken gokverslaafde wiens ondeugden hem dwingen Wuthering Heights over te geven aan Heathcliff. Intimidatie De heer Earnshaw’s kijk op de jonge Heathcliff in de film maakt Heathcliffs wraakplan persoonlijker dan zijn tegenhanger in het boek tegen Hindley.
Cathy ontmoette Edgar Linton als volwassene
In Brontë’s roman ontmoeten Cathy en Heathcliff voor het eerst hun buren, de familie Linton, nadat een buitenavontuur misloopt. Cathy’s enkel werd gebeten door een agressieve hond en verbleef enkele weken in het huis van de Lintons om te herstellen.
Cathy loopt een soortgelijke blessure op in de film, maar deze keer is ze een volwassen vrouw, die van de tuinmuur van Thrushcross Grange valt nadat ze heeft geprobeerd de volwassen bewoners, Edgar en Isabella, te bespioneren. (In de boeken zijn de twee broers en zussen. Hier wordt Isabella de ‘afdeling’ van Edgar genoemd.)
Fennells herzieningen zorgen niet alleen voor een beetje humor, maar versnellen ook het huwelijkscomplot dat Cathy en Heathcliff scheidt.
Nelly is een bemoeizuchtige en wraakzuchtige persoon
Terwijl Brontë Nelly schreef als een grotendeels passieve verteller, verlaat Fennell de narratieve structuur helemaal en maakt in plaats daarvan van de huishoudster een complex personage met aanzienlijke controle over Cathy’s leven.
Zij was het die ervoor zorgde dat Heathcliff Cathy hoorde terwijl hij klaagde dat een huwelijk met haar zijn waardigheid zou verlagen, waardoor hij Wuthering Heights zou ontvluchten en Cathy zou verlaten om met Edgar te trouwen. Nelly’s tactiek komt kort nadat Cathy de huishoudster kleineert en beweert dat ze Cathy’s hachelijke situatie niet zou begrijpen, aangezien ze nog nooit van iemand heeft gehouden, en niemand ooit van haar heeft gehouden. Nelly wordt daarom gekarakteriseerd als wraakzuchtig jegens Cathy – hoewel de twee, terwijl Cathy op haar sterfbed ligt, een kort moment delen dat hun relatie met elkaar bemoeilijkt.
Hoe dan ook, Fennell brengt een psychologische diepgang in de relatie tussen Nelly en Cathy die de roman van Brontë niet lijkt te kunnen bieden.
Cathy en Heathcliff hebben seks (en meer)
Brontë’s Cathy en Heathcliff voltooien nooit expliciet (in de tekst) hun eeuwige liefde, behalve een paar kussen voordat Cathy haar laatste adem uitblaast.
Aan de andere kant geeft Fennells “Wuthering Heights” hen een seksmontage in Bridgerton-stijl – ze worden zelfs heet en zwaar in de trein. Het is bijna onmogelijk om de “Ik hou van jou”-uitingen tijdens de ontmoetingen van het paar te tellen.
Deze ordinaire reeks bevestigt zeker de release van Valentijnsdag.
Isabella is een gewillig en onderdanig persoon
Een van Alison Olivers stills van Isabella circuleert online, en met goede reden. De opname, waarin een jonge vrouw wordt afgebeeld die zich bezighoudt met puppyspelletjes in BDSM-stijl, staat in schril contrast met Brontë’s karakterisering van Isabella als slachtoffer van huiselijk geweld.
In de boeken van Brontë trouwt Isabella naïef met Heathcliff in de overtuiging dat hij een heer zou kunnen worden en rent weg met hun zoon als ze beseft dat dit onmogelijk is. In de film maakt Heathcliff vanaf hun eerste romantische ontmoeting duidelijk dat hij niet van Isabella houdt, nooit van haar zal houden en haar alleen achtervolgt om Cathy te kwellen – en de jonge vrouw kiest er toch voor om bij hem te zijn.
Er is geen tweede generatie
Misschien wel de meest opvallende afwijking van Fennell van haar bronnenmateriaal is het weglaten van de gehele tweede helft van Brontë’s roman, die zich concentreert op de tweede generatie, bestaande uit Cathy en Edgar’s dochter Catherine Linton, Heathcliff en Isabella Linton’s zoon Heathcliff en Hindley en de zoon van zijn vrouw Frances, Hareton Earnshaw.
In haar inleiding op de Penguin Classics-editie van ‘Wuthering Heights’ schreef Brontë-wetenschapper Pauline Nestor dat veel literaire critici de tweede helft van de roman interpreteerden als ‘een teken van het herstel van orde en evenwicht in de tweede generatie na de excessen en wanorde van de eerste’, terwijl anderen betoogden dat het geweld dat de relatie tussen Cathy en Heathcliff ontsierde onvermijdelijk door hun kinderen zou worden nagebootst. Wat er ook gebeurt, de structuur van Brontë’s roman moedigt de lezer aan om elk deel door de ogen van het andere te interpreteren.
De film van Fennell eindigt in plaats daarvan waar Brontë’s eerste act eindigt, met een sterke nadruk op Cathy en Heathcliff. Op dezelfde manier waarop een paar voorbestemde geliefden naar elkaar staren, ziet Fennell hen als het centrum van haar wereld.
