Women’s Six Nations: Marlie Packer klaar om toe te voegen aan de Rose Red World Cup-geschiedenis met Six Nations Grand Slam | Rugby Union-nieuws

Marlie Packer herinnert zich dat “honderd fans en een paar honden” naar een rugbywedstrijd in Engeland kwamen kijken.

Nu heeft het langstzittende lid van de Red Rose gespeeld voor 81.000 mensen.

Afgelopen herfst was het Allianz Stadium in Twickenham uitverkocht voor de WK-finale, en Packer stapte uit de teambus en deed iets dat hij in al zijn jaren nog nooit eerder had gezien in een Engeland-shirt.

‘Het haar in je nek ging gewoon overeind staan’, zei hij. “Omdat het het meest sensationele was dat ik ooit in rugby heb gezien.”

Het toernooi heeft het hele land doorkruist – Sunderland, Northampton, Brighton – waarbij bij elke stop supporters werden verzameld voordat ze in recordaantallen naar de thuisbasis van het Engelse rugby werden afgeleverd.

“We speelden niet zomaar op één plek en er kwamen fans naar ons toe”, herinnert Packer zich. “We zijn erin geslaagd het hele land door te reizen, en de fans kwamen naar de wedstrijd, en toen zeiden ze: ‘Dit is geweldig, we willen kaartjes voor die finale bemachtigen.'”

Er wacht weer een recordpubliek als Engeland de Women’s Six Nations-campagne opent als regerend wereldkampioen, en Team Red Rose daarheen gaat op zoek naar meer geschiedenis.

Geen enkel team heeft een WK-titel opgevolgd met een Six Nations Grand Slam. Deze groep wil de eerste zijn.

Hoe de Red Rose-cultuur van binnen verandert en culturele veranderingen in de samenleving teweegbrengt

Recordmassa’s komen niet zomaar uit de lucht vallen. Achter het uitverkochte publiek en de stijgende opkomst stond een groep die doelbewust en zorgvuldig werd opgebouwd – niet tactisch, maar cultureel – door hoofdcoach John Mitchell toen hij vier jaar geleden arriveerde.

Engeland had op dat moment twee WK-cycli gewonnen met twee finales bereikt en twee nederlagen op de laatste hindernis. Mitchell ontdekte het gat snel, en het zat niet in de spelersselectie.

“Het is niet alleen een probleem op het veld”, legt Packer uit. “Het waren de dingen buiten het veld die hij moest veranderen, en hij kwam binnen en vernietigde gewoon onze cultuur. Hij wilde ons naar een hoger niveau tillen, hij wilde dat we onszelf waren – als we aan de slag zijn, zijn we aan, maar als we weg zijn, zijn we weg en genieten we van elkaars gezelschap.”

Megan Jones, die het team in deze Six Nations aanvoerde na de aankondiging dat WK-winnende aanvoerder Zoe Stratford zwanger was van haar eerste kind, gelooft dat de groep zichzelf actief de troost van hun eigen succes ontzegt.

“Je hoort het gezegde: als het niet kapot is, repareer het dan niet”, legt hij uit. “We bekijken het waarschijnlijk vanuit een andere hoek. We willen het opsplitsen om te zien of we het kunnen vasthouden, en het in onze eigen hoek kunnen kneden, dus we zijn niet bang om dingen op te splitsen om te proberen het spel te blijven verbeteren en de lat steeds hoger te leggen.”

Dit is ongebruikelijk voor een wereldkampioen om te zeggen, en daardoor zelfs nog overtuigender.

Christiana Balogun, Millie David, Haineala Lutui, Annabel Meta, Sarah Parry, Demelza Short en Jodie Verghese zijn spelers die nog nooit op internationaal senior niveau hebben gespeeld.

Flanker Sadia Kabeya gelooft dat Mitchell een ideale omgeving voor de jongere generatie heeft gecreëerd.

“Het geeft je een ruimte waar je je op je gemak kunt voelen, maar jezelf ook uit die comfortzone kunt duwen”, zei hij. “Je kunt gewoon jezelf zijn, en je weet dat je niemand anders hoeft te zijn.”

Er is een gevoel dat er na het WK iets is veranderd – en niet alleen de bezoekersaantallen.

Packer merkte het voor het eerst op tijdens een optreden in de club, toen jongens kwamen opdagen om handtekeningen te vragen, net als meisjes, met de vraag hoe ze konden spelen zoals hij, en hem vertelden dat ze graag naar de Red Roses keken.

“Ik wil er zijn voor elk meisje, elke jongen, op elke leeftijd”, zei ze. “Of je nu een jongen of een meisje bent, als je naar je plaatselijke club wilt, ga voetballen en plezier hebben, want wat rugby mij heeft gegeven gaat niet alleen over wat er op het veld gebeurt, het gaat over de vriendschappen die ik heb gesloten.”

Kabeya begrijpt ook duidelijk de betekenis van dit moment buiten de sport zelf.

“Het gaat niet alleen om het inspireren van vrouwen, het inspireren van jonge meisjes”, zei ze. “Jongens en mannen inspireren en hen in staat stellen in onze wereld te komen – omdat lange tijd alleen meisjes vrouwenrugby begrepen, en nu breiden we dat imago uit en vergroten we de schare fans.”

‘We kunnen er niet zomaar op vertrouwen dat we wereldkampioen zijn’

Ondanks het onberispelijke professionalisme, dat ongetwijfeld heeft bijgedragen aan het succes van de Red Rose, blijft het team vol persoonlijkheid.

Jones bekijkt het vanuit het perspectief van een aanvoerder en – in termen van wat hij hoopt dat mensen zien als ze naar deze ploeg kijken.

“Ik dacht altijd dat je als professional een eerlijk persoon moest zijn en jezelf heel serieus moest nemen – terwijl het in feite precies het tegenovergestelde was”, zei de kapitein. “Dat is wat velen van ons willen laten zien: dat we allemaal verschillende individuen zijn, en eigenlijk zijn we allemaal verenigd en hebben we hetzelfde doel: winnen.”

De Six Nations-opener van zaterdag brengt opnieuw een recordpubliek en een nieuwe kans om een ​​record te vestigen.

“Ik ben zo opgewonden om weer op het veld te staan, terug bij de meiden, en natuurlijk weer een recordbrekend publiek”, zei Kabeya. “Vooral voortbouwend op het momentum dat we hebben in termen van de groei van het damesrugby, kunnen we hopelijk meer toeschouwers, meer toeschouwers en een geweldige sfeer zien.”

Packer, een veteraan met 112 caps, heeft meer context dan de meesten, en is duidelijk over wat er nodig is op weg naar de Six Nations.

“We kunnen er niet alleen maar op vertrouwen dat we wereldkampioen zijn en dat we alles goed hebben gedaan op het WK”, zei hij. ‘Want eigenlijk wordt het dan je zwakte.

“We moeten ervoor zorgen dat we ons blijven ontwikkelen en ons beste beentje voorzetten.”

Engeland Women’s Six Nations-schema 2026

• vs Ierland (zaterdag 11 april) – Allianz Stadion, Twickenham (14.45 uur)
• vs Schotland (zaterdag 18 april) – Murrayfield, Edinburgh (13.30 uur)
• versus Wales (zaterdag 25 april) – Ashton Gate, Bristol (14.15 uur)
• vs Italië (zaterdag 9 mei) – Sergio Lanfranchi-stadion, Parma (15.00 uur)
• versus Frankrijk (zondag 17 mei) – Stade Atlantique, Bordeaux (17.45 uur)