De diepzee wordt beschouwd als het oudste en grootste bioom op aarde.
Het is de thuisbasis van onderwater vulkanische bergen die bekend staan als onderzeese bergen, elf kilometer diepe Mariana Trench-achtige valleien, en een rijkdom aan biodiversiteit die nog steeds ontdekt wordt, zoals feloranje zeepluimen met ruches en glimwormen. De diepzee produceert de helft van de zuurstof in de wereld absorbeert ongeveer 30% van de CO2 die vrijkomt in de atmosfeer.
Op de zeebodem liggen ook golvende, eivormige rotsen vol mineralen. Ze worden polymetaal- of mangaanknobbeltjes genoemd en vormen zich in de loop van miljoenen jaren terwijl mineralen zich rond een centrale kern ophopen. De knobbeltjes bevatten hoge concentraties elementen en mineralen die worden gebruikt in mobiele telefoons, laptops en straaljagers, evenals cruciale ingrediënten in batterijen van elektrische voertuigen en technologieën voor hernieuwbare energie die nu de groene energietransitie in de wereld aandrijven.
China beschikt momenteel over de grootste reserves aan zeldzame aardmineralen, waarvan het grootste deel uit Amerika komt. Het Witte Huis hoopt die dynamiek te veranderen door gebruik te maken van zijn eigen wateren rond voorheen gekoloniseerde eilanden.
Er zijn verschillende bedrijven geïnteresseerd in de mogelijkheid om deze knobbeltjes te delven, maar er bestaat nog geen commerciële diepzeemijnbouw. Dit maakt het moeilijk te zeggen wat de resultaten zullen zijn van het boren van duizenden meters in de zeebodem.
Op ecologisch vlak zijn er grote zorgen. Uit een onderzoek dat maandag door een internationale groep wetenschappers is vrijgegeven, blijkt dat dit wel het geval is meer biodiversiteit op de zeebodem dan eerder werd aangenomen. Na het catalogiseren van het zeeleven en het onderzoeken van de potentiële gevolgen van mijnbouw in de Clarion-Clipperton Zone, tussen Mexico en Hawaï, ontdekten onderzoekers dat gebieden die direct verstoord werden door mijnbouwapparatuur een afname van 37% in het aantal dieren en een afname van de soortendiversiteit met 32% kenden.
Uit een afzonderlijk onderzoek dat in november werd gepubliceerd, bleek dat afval uit de mijnbouw kan meer dan de helft van het zoöplankto beschadigenN in een belangrijke regio die de ‘schemeringzone’ wordt genoemd, waardoor grote soorten aan de top van de voedselketen in gevaar kunnen komen.
Er zit enige ironie in hetzelfde De regering is tegen offshore-windenergie—naar verluidt vanwege niet-geverifieerde zorgen dat dergelijke installaties zouden resulteren in de dood van walvissen – promoten ze nu een nieuwe, ongeteste en potentieel gevaarlijke vorm van winning in een poging een belangrijk ingrediënt in hernieuwbare technologie te ontginnen.
Er zijn stappen ondernomen om illegale diepzeemijnbouw in internationale wateren uit te roeien. Volle Zeeverdrag – wereldverdrag het eerste juridisch bindende verdrag om het leven in zee te beschermen– is vorige maand van kracht geworden, maar de VS hebben het nog niet geratificeerd.
Lokaal verzetten de inwoners van het eiland die getuige waren van deze diepzeemijnbouw zich hier krachtig tegen.
“Vanaf het begin was het proces koloniaal”, zegt Sheila Babauta, een inheemse Chamorro-Pohnpeiaan in het Gemenebest van de Noordelijke Marianen. op de hoogte gebracht Malen. “Ons politieke leiderschap werd niet geraadpleegd voordat (het voorstel) werd uitgebracht. De industrie en dit voorstel werden ons opgedrongen – het was niet iets dat van ons kwam.”
Er zijn veel dingen die we niet weten.
We weten niet welke impact diepzeemijnbouw zal hebben op de zeebodem, de flora en fauna die daar leven, en de mensen die er dichtbij wonen. Economisch gezien weten we niet hoeveel het zal kosten (hoewel de voorspelling lijkt ongunstig).
Net als bij het klimaat bestaat er zelden een perfecte oplossing. Om een milieuvriendelijke energie-infrastructuur op te bouwen, hebben we zeldzame aardmetalen nodig. Voor sommige mensen ligt de toekomst dus ver achter ons.
