“Op dit moment ben ik op zoek naar paddenstoelen in het Amazone-regenwoud en denk ik na over de paradox van de wet van vergankelijkheid. Ik heb het hier overal gezien, goed en slecht, en het drukt op mijn hart. Hoe oefen je in het accepteren van verandering zonder echte schade te minimaliseren of jezelf een verhaal te vertellen waardoor lijden moreel noodzakelijk lijkt?”
—Lezersinzending
Lang voordat ik er de taal voor had, verandering komt als een roeping. Er is een gemeenschappelijk verhaal dat alle transgenders het gevoel hebben dat we in het ‘verkeerde lichaam’ zijn geboren. Deze elementen resoneren met mij; Ik heb me altijd ongemakkelijk gevoeld bij mannelijkheid, ik voelde me altijd aangetrokken tot vrouwelijkheid. Zonder uit te leggen waarom, raakte ik onthecht en werd ik opgesloten binnen de grenzen van de rigide genderverwachtingen van de samenleving. Maar er bleef een aanhoudende jeuk onder mijn huid zitten, die steeds erger werd, hoe hard ik ook probeerde het te verdoven – totdat ik accepteerde dat ik zo niet verder kon leven.
Dus ik durf te veranderen. Ik veranderde om mezelf volledig uit te drukken, en vond verwantschap met wezens die hetzelfde deden. Ik worstelde en draaide, en uiteindelijk nestelde ik me in mijn cocon, troost vindend in de hoop dat op een dag mijn vleugels zich zouden ontvouwen. Het gebeurt langzaam en onvolkomen: een scheur in het membraan, een vleugje kleur, licht en lucht. De meeste dagen heb ik het gevoel dat ik ben komen opdagen. Het leven is rijker en levendiger dan ik me ooit kan herinneren. Op een andere dag, Ik voel me nog steeds niet klaar.
In feite begint of eindigt het verhaal van een vlinder niet met het tevoorschijn komen uit de cocon. De meeste soorten brengen het grootste deel van hun leven in die vroege vorm door, om vervolgens een paar weken te leven als de charmante volwassenen van de soort die we kennen en waar we van houden. Sommigen lijken zelfs nog sporen van herinneringen aan hun rupsdagen te behouden. En hun transformatie zal na de dood doorgaan terwijl hun lichamen ontbinden en hun materie wordt gereorganiseerd. In bredere zin, metamorfose eindigt nooit.
Worden vlinders in het verkeerde lichaam geboren of zijn het gewoon rupsen? een fase in hun vorming? Vroeger schuwde ik de overblijfselen van mijn vorige leven. Het enige wat ik zie is verloren tijd. Nu kan ik mijn jongere zelf dankbaar zijn dat hij mij hierheen heeft gebracht. Overgang is van nature een daad van liefde. Het was ook mijn grootste leraar. Dit heeft mij geleerd dat verandering mogelijk is, en dat alles mogelijk is. Dit heeft het verdriet niet weggenomen, maar het heeft me wel geholpen bij het navigeren door vele andere metamorfosen in het leven: genezen van hartzeer, een partner worden, ouder worden.
Ik weet niet of de vlinder rouwt, of dat de rups lijdt in de cocon. Het enige dat ik weet is dat ze veranderen. Het boeddhisme leert dat alles ontstaat en voorbijgaat, en dat het lijden dieper wordt naarmate we ons eraan vastklampen. Ik denk niet dat het een richtlijn is om onnodige pijn te laten voortduren of de schade te minimaliseren. Het boeddhisme legt ook de nadruk op mededogen en het verminderen van schade. Onze wereld is in transitie. Het kriebelt bij ons enorm om te veranderen. Ontkenning leidt ons op gevaarlijke paden, maar als mensen hebben we de gave om anders te kunnen kiezen.
Het is zowel opwindend als angstaanjagend om te begrijpen dat niets eeuwig duurt. Koninkrijken komen op en vallen, bomen komen op en vallen. Hoop stijgt en daalt, pijn komt en gaat. De cellen in je lichaam sterven voortdurend af en worden voortdurend geboren, en dat geldt ook voor mensen. Nog niet zo lang geleden was het water dat in je stroomde als golven die op een verre kust neerstorten. Sporen van sterrenstof, de elementen die ooit in een supernova zijn uitgestoten, omringen je ziel nog steeds. Het ontkennen van vergankelijkheid is ontkennen de magie die ons maakt.
Wat als vergankelijkheid een liefdesverhaal is? Wat als het een verhaal was dat je jezelf vertelde, en geen morele imperatief? Wat als de overgang en al zijn knikken een eindeloos episch gedicht zouden worden? Je bent hier, in deze fladderende vorm, slechts een moment – een fractie van een seconde in het geheugen van het universum. In plaats van je te laten verdoven door de vluchtige verschijnselen om je heen, laat je er door worden opgewonden. Laat de kortstondige aard van het bestaan je hart breken. En dan nog dieper lief te hebben.
